Do wspólnego świętowania miejscowy proboszcz zaprosił pasterza diecezji świdnickiej, który jeszcze przed Mszą św. poświęcił tablicę upamiętniającą 500. rocznicę konsekracji kościoła. – Wdzięczni Bogu, budowniczym i dobrodziejom naszej świątyni – brzmi napis na granitowej tablicy ufundowanej przez parafian.

Tu łączy się niebo z ziemią

– Dziękujemy Bogu za to święte miejsce. Za ten jedyny dom w naszej wiosce, który jest domem Boga i domem człowieka. Dziękujemy Bogu, że wybrał to miejsce na swoje mieszkanie. Dziękujemy ludziom, którzy przed nami ten kościół wybudowali, za ich trud i poświęcenie. Od pięciu wieków, różne pokolenia ludzi przychodziły tutaj do Boga, który jest źródłem życia. U niego szukali pomocy, polecając swoje radości i smutki. Gdyby te mury mogły mówić, powiedziałyby nam, ile cudów się tutaj dokonało i tych fizycznych i tych duchowych – powiedział na wstępie ks. kan. Ryszard Mencel, witając bp. Marka Mendyka, licznie przybyłych parafian i zaproszonych gości.

Proboszcz imbramowickiej parafii wyjaśnił także, do czego służy świątynia i co się w niej dokonuje. – To miejsce modlitwy i sprawowania kultu religijnego. Tutaj przychodzimy, aby wspólnie oddawać Panu Bogu uwielbienie, chwałę i dziękczynienie. Aby tu nabierać mocy od Boga do życia, do czynienia dobra – przypomniał, zaznaczając, że ze świątynią wiąże się całe ludzkie życie, bowiem w kościele łączy się niebo z ziemią.

Do wartości kościoła nawiązał także w homilii bp Marek Mendyk. – Piękno świątyni wyraża wiarę człowieka w Boga. To w niej są celebrowane największe tajemnice naszej wiary: sprawowana Eucharystia, głoszone słowo Boże – najtrudniejsza, ale i najpiękniejsza posługa, z której rodzi się nasza wiara. Znajdujące się w niej przedmioty kultu, obrazy, organy, pomagają nam się modlić i wychwalać Boga oraz zachować wiarę – zaakcentował biskup.

Wotum wdzięczności

Przedłużeniem stołu eucharystycznego był stół biesiadny w miejscowej sali wiejskiej, gdzie dla wszystkich obecnych odbył się jubileuszowy obiad. Tam w okolicznościowej laudacji burmistrz Żarowa przypomniał słowa św. Jana Pawła II: „Parafia jest uprzywilejowanym miejscem dawania świadectwa miłości i stanowi najdogodniejszy teren jej praktykowania”. – Tym sercem parafii w Imbramowicach jest właśnie kościół. Historia, którą napisali wspólnie poprzednicy, parafianie i mieszkańcy wsi. To piękna karta w księdze dziejów parafii Imbramowice, a zarazem kolejny, piękny otwierający się rozdział – podkreślił Leszek Michalak, składając gratulacje na ręce proboszcza – ks. kan. Ryszarda Mencla i ofiarowując, jako wotum wdzięczności, kielich mszalny.

Wcześniejsza metryka kościoła

Za rok powstania świątyni, który większość historyków umownie przyjęło, uznaje się 1522 r. Taka bowiem data wybita jest wewnątrz kościoła nad drzwiami do dawnej zakrystii. Na ten bowiem rok datuje się ukończenie budowy istniejącej do dziś świątyni. Nie mniej jednak w kościele znajdują się detale architektoniczne, które świadczą o znacznie wcześniejszej metryce kościoła, sięgającej co najmniej połowy XV wieku. Kiedy dokładnie i z czyjej inicjatywy wzniesiono budowlę, tego nie wiadomo, nie potwierdza tego też żaden rejestr – wyjaśniła dla czytelników Niedzieli Świdnickiej Gabriela Żygadło-Nastałek. – Warto podkreślić, że jednym z najstarszych elementów wnętrza świątyni jest kamienne sakramentarium z końca XV wieku, a jego wnęka zamknięta jest przez masywną kratę – przypomniała miejscowa pani historyk.

Przypomnijmy, że po 1945 r. gospodarzami parafii byli: ks. Bolesław Balicki (1946-51), ks. kan. Józef Galek (1951-88), ks. prał. Ryszard Matuszak (1988-95) i od 1995 r. ks. kan. Ryszard Mencel.