Urodził się w 1940 r. w Sokolnikach (diecezja lwowska). Maturę zdawał w 1958 r. już na Ziemiach Zachodnich, w Szprotawie. Następnie został przyjęty w poczet kleryków Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Święcony na kapłana był 28 czerwca 1964 r. w Lubaniu. Jako wikariusz pracował w parafiach: w Zagrodnie, Brzegu, Złotoryi, i św. Józefa w Wałbrzychu. Następnie objął placówki proboszczowskie w Dobrzenicach, Olszanicy, Radzimowie i w Kotliskach. Uroczystości pogrzebowe odbyły 5 września, w kościele i na cmentarzu w Radzimowie. Przewodniczył im bp Andrzej Siemieniewski w gronie prawie 20 księży.

O Boże miłosierdzie

– Stajemy dziś przed Panem Bogiem pełni ufności w Boże miłosierdzie. Tej ufności trzeba nam zawsze wiele, kiedy modlimy się w intencji tych, którzy opuszczają ten świat i zmierzają przed Boży tron. Zmierzają do miejsca, gdzie Pan Bóg obdarza miłosierdziem grzeszników. Modlimy się o dar zbawienia dla śp. ks. Franciszka. Dziękujemy też za wszelkie dobro, które pozostawił po sobie i za dar jego kapłańskiej posługi – mówił bp Andrzej.

Czas żniw

W homilii biskup legnicki porównał życie człowieka do trwającego czasu żniw i dożynek. Nawiązując do słów z Pisma św. z Apokalipsy, przypomniał że: „Błogosławieni ci, którzy w Panu umierają, … bo idą wraz z nimi ich czyny” (Ap 14,13). – A cóż to za czyny? Czyny kapłańskiego życia. Mówi nam o tych czynach mszalny kielich, kapłańska stuła. To świadkowie tak wielu Mszy św., sprawowanych przez ks. Franciszka w intencjach ludu Bożego. To świadkowie sakramentów, które sprawował. To wszystko są czyny, które prezbiterowi są właściwe, do tego przecież został powołany” – mówił bp Andrzej. – To wyraża nasze liturgiczne wołanie: dzięki składajmy Panu Bogu naszemu, bo jest to czas na podziękowanie za jego życie. Wiemy jednak, że każdy człowiek jest grzeszny. Dlatego modlimy się także o przebaczenie jego grzechów, o Boże miłosierdzie, o szeroko otwarte bramy Królestwa niebieskiego. Modlimy się także za tych, którzy obciążeni są smutkiem rozstania. Dlatego modlimy się dla nich o dar chrześcijańskiej pociechy. To wszystko zamykamy w tej pięknej chrześcijańskiej modlitwie: „Wieczne odpoczywanie racz mu dać Panie, a światłość wiekuista, niechaj mu świeci”.

Słowo od kapłanów

– Bogu niech będą dzięki za dar życia ks. kan. Franciszka Jaworskiego – mówił z kolei ks. Zbigniew Karaban, dziekan dekanatu Zawidów – Pewien etap tego życia zapisał tu, w Radzimowie. Jego szczególną cechą była pracowitość i pobożność. Pracowitość – bo od świtu był już na nogach, a pobożność – bo tak wiele sakramentów w swoim życiu sprawował i modlił się z parafianami.

W imieniu księży z dekanatu dziękuję za to, że tutaj był, że pracował, że tworzył wspólnotę kapłańską, że sprawował sakramenty, w wierze pociągając do Boga – kontynuował ks. dziekan. Złożył też podziękowanie wszystkim przybyłym i zaangażowanym w przebieg żałobnej uroczystości. Po Mszy św. kondukt żałobny udał się na miejscowy cmentarz.