Kiedy granie muzyki dawnej i tej bliższej naszym czasom na instrumentach dawnych w myśl reguł panujących przed wiekami było czymś ekscentrycznym, w Warszawie (w 1957 r.) powstał zespół instrumentów dawnych Musicae Antiquae Collegium Varsoviense. Dzisiaj to filar Warszawskiej Opery Kameralnej, orkiestra, która bierze udział w wystawieniach zarówno dzieł kompozytorów baroku, jak i oper Wolfganga Amadeusza Mozarta, w tym również w ramach koronnego cyklu tej instytucji – Festiwalu Mozartowskiego. Stąd rzeczą naturalną jest rejestracja najsłynniejszych Mozartowskich uwertur pod dyrekcją znakomitego skrzypka Radosława Kamieniarza. Co tu ukrywać, uwertury, zarówno ikoniczne, jak i te do oper: Idomeneusz, król Krety, Czarodziejski flet, Wesele Figara, Don Giovanni, Tak czynią wszystkie i Łaskawość Tytusa, a także te mniej znane, do oper m.in.: Apollo i Hiacynt, Udana naiwność, Rzekoma ogrodniczka czy do młodzieńczej Bastien i Bastienne, zabrzmiały tutaj w sposób najbliższy takiemu, jakiego słuchali ich współcześni Mozartowi. To niepowtarzalne brzmienie instrumentów dawnych, mniej krzykliwe od instrumentów współczesnych (jakby bardziej „pastelowe”), podobnie jak wielka wiedza tajemna muzyków studiujących praktyki wykonawcze z epoki – wszystko układa się jak puzzle i zwyczajnie cieszy nasze uszy. To płyta nie tylko z muzyką wpisaną w kanon kultury światowej, ale i na światowym poziomie, która może być ozdobą każdej kolekcji – nawet najbardziej wyrafinowanego melomana. Tym większa duma z faktu, że została nagrana nie w Holandii, Belgii, Anglii czy we Francji, a właśnie w Polsce. To kolejny dowód na to, że koncepcja oparcia Warszawskiej Opery Kameralnej na zespole tej klasy co MACV była iście mistrzowskim ruchem.

Albumem, który już został zauważony przez światową krytykę, jest najnowszy krążek Krystiana Zimermana, skupiony na dziełach Karola Szymanowskiego. Wydany pod szyldem słynnej wytwórni Deutsche Grammophon daje nam możliwość smakować tak wyrafinowane i pełne emocji frazy jak Maski op. 34, cztery mazurki op. 50, cztery preludia op. 1 oraz Wariacje na polski temat ludowy h-moll op. 10. Wiele nie będę ryzykować, jeśli napiszę, że ten album to pewniak do rozmaitych laurów, Zimerman bowiem pokazał całą głębię i polskość tych fraz, przy jednoczesnym zademonstrowaniu, jak nowatorskie było podejście Szymanowskiego, które wykraczało daleko poza granice pianistyki jego czasów. Cóż, II wojna światowa i – co tu ukrywać – muzyka wymagająca od słuchacza odrobiny obycia z klasycznymi frazami sprawiły, że Szymanowski nie bryluje na afiszach koncertowych sal. Ale trzeba tu przyznać, że za sprawą właśnie Zimermana i mistrza batuty sir Simona Rattle’a bądź chociażby londyńskiej inscenizacji Króla Rogera z Mariuszem Kwietniem w tytułowej roli (pod dyrekcją sir Antonia Pappano) Szymanowski zaczyna żyć w sposób należyty i zauważalny w krwiobiegu światowej muzyki.

Odskocznią od muzyki stricte klasycznej jest natomiast wspaniały album Adama Palmy Second Life, który zarejestrował gitarowe frazy wraz ze znakomitą orkiestrą Amadeus prowadzoną przez Agnieszkę Duczmal.

„W 2020 r. moje życie zatrzymało się na 44 dni” – wspomina Palma, który tyle czasu spędził w śpiączce farmakologicznej złożony COVID-19. „Odbudowując zdrowie zarówno fizyczne, jak i psychiczne, przewartościowałem spojrzenie na świat i wszystko, co nas otacza. I choć był to najtrudniejszy czas w moim życiu, pozwolił mi jednak spojrzeć na siebie z perspektywy osoby, która – być może – już nigdy w życiu nie będzie w stanie wystąpić na scenie. (...) Moim marzeniem było nagrać płytę na gitarę akustyczną z towarzyszeniem orkiestry smyczkowej. To marzenie właśnie się ziściło (...). Przekazuję w Państwa ręce bardzo osobistą opowieść muzyczną, która, tak jak całe moje życie, jest pełna niespodzianek i zaskakujących zwrotów akcji” – zdradza melomanom. A co dostajemy? Nie tylko chopinowskie, wspaniale zaaranżowane przez Krzesimira Dębskiego frazy, ale również Rotę, Stokrotkę czy Polkę Dziadek, a także autorskie frazy lidera przedsięwzięcia. Zarówno kompozycje, jak i wirtuozeria artysty każdą nutą potwierdzają przynależność Palmy do światowej elity gitarowej, a album już zdobywa wspaniałe recenzje zagranicznych magazynów. Reasumując – wspaniała płyta z popularnego nurtu chętnie określanego mianem muzycznego crossoveru.