Bycie ministrantem to nie tylko służba przy ołtarzu i zbiórki. Przy wielu parafiach istnieją drużyny piłkarskie, które twardo trenują, by wiosną wejść do finału Piłkarskiej Ligi Ministranckiej.
To że sport i rekreacja dają dużo satysfakcji, radości i po prostu dobrej zabawy, jest sprawą dość oczywistą. Dlaczego jednak akurat piłka nożna stała się znakiem rozpoznawczym służby liturgicznej? – Duża część chłopaków, którzy są ministrantami, lubi piłkę nożną. Oglądać i grać – wyjaśnia ks. Łukasz Malec, diecezjalny duszpasterz dzieci i młodzieży. – I rzeczywiście widać, że ten motyw rywalizacji na poziomie diecezji momentami bywa bardzo duży. A dla chłopaków to też jest pewna forma tworzenia więzi. Widzą się nie tylko przy ołtarzu, nie tylko podczas zbiórek, choć oczywiście formacja duchowa jest ważna. Ale dobrze jest, kiedy mogą się spotkać też poza przestrzenią kościoła. Dlatego właśnie powstała Piłkarska Liga Ministrancka. To taka zachęta, podpowiedź, jak można zorganizować ministrantom rozrywkę. A zdobycie trofeum na poziomie diecezji jest również dla wielu z nich mobilizujące.
Rejony, strefy i finały
Reklama
Dzięki temu, że powstała Piłkarska Liga Ministrancka, chłopaki mają przed sobą pewien cel i wiedzą, że to nie tylko zwykłe kopanie piłki, ale szansa na puchar. Wszystko przebiega bardzo profesjonalnie. PLM odbywa się w trzech etapach. Najpierw są rozgrywki w dziesięciu rejonach, w każdym są trzy dekanaty. Zwycięzcy przechodzą do strefy. Ze stref (są ich cztery) wyłaniani są finaliści, którzy mierzą się w finale. Odbywa się on tradycyjnie w maju, podczas diecezjalnej Pielgrzymki Służby Liturgicznej. Zwykle rozgrywki rejonowe są organizowane do końca lutego, a na przełomie marca i kwietnia grane są mecze w strefach. Mecze są rozgrywane w trzech kategoriach wiekowych: Młodzik, Junior Młodszy i Junior Starszy.
Skoro w parafii powstaje drużyna, musi być i trener. – Są księża, którzy lubią grać w piłkę, i wtedy to oni zajmują się treningami. Ale nie wszędzie tak jest. Czasami chłopaków szkoli ktoś z rodziców. A na przykład, gdy byłem wikariuszem w parafii św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze, poprosiłem o pomoc Romka Kopacza, który jest zawodowym trenerem, i on się tym zajął. Tak więc są różne możliwości i w tym względzie niczego się nie narzuca – mówi ks. Łukasz.
Dobra alternatywa
Piłka nożna jest najpopularniejszym, choć nie jedynym sposobem spędzania wolnego czasu w ministranckim gronie. – Od kilku lat są organizowane Mistrzostwa Ministrantów w Szachach Szybkich o puchar biskupa. I muszę przyznać, że jest już spora ekipa chłopaków, którzy biorą udział w tych zawodach. Odbędą się one już niedługo, bo 18 marca w Przemkowie. Warto się wybrać, spróbować swoich sił, a może też zainspirować się i założyć drużynę szachową w swojej parafii – mówi ks. Łukasz.
Turniej jest rozgrywany systemem szwajcarskim na dystansie 7 rund. Każdy zawodnik ma do dyspozycji 15 minut na całą partię. Szachy to kolejny sposób na integrację i dobra alternatywa dla tych, których piłka nożna zbytnio nie pociąga.
Do zobaczenia na pielgrzymce
Duszpasterstwo Dzieci i Młodzieży przypomina, że wielkimi krokami zbliża się diecezjalna Pielgrzymka Służby Liturgicznej do Paradyża. Odbędzie się ona 6 maja. – Już dziś zapraszam do udziału – zachęca ks. Malec. – Nie tylko po to, żeby rozegrać czy obejrzeć finały, ale też żeby się spotkać w dużym gronie, pomodlić, pogadać. Od strony formacyjnej na pewno będą spotkania w grupach oraz konferencja. Eucharystii będzie przewodniczył bp Adrian Put. Odbędzie się oczywiście promocja lektorska, do której trwają przygotowania w różnych miejscach diecezji. A od strony rekreacyjnej możemy liczyć nie tylko na finał Ligi, ale też na różne gry i konkurencje sportowe, które przygotuje młodzież z KSM. Warto zarezerwować sobie ten czas.
Pora na podsumowanie 2014 r. A jest się z czego cieszyć i co wspominać. Bo to był niezwykle udany rok. Nie sposób wyliczyć wszystkich sukcesów. Warto więc przypomnieć te najbardziej spektakularne, które dostarczyły nam niezapomnianych przeżyć
Australia – Melbourne, 25 stycznia 2014 r. Ten dzień na zawsze pozostanie w pamięci Łukasza Kubota, tenisisty, który – w parze ze Szwedem Robertem Lindstedtem – wygrał Australian Open w grze podwójnej i został trzecim w historii (po Jadwidze Jędrzejowskiej i Wojciechu Fibaku) polskim mistrzem wielkoszlemowym.
Rosja – Soczi. Luty, zimowa olimpiada i medale Polaków: cztery złote, jeden srebrny i jeden brązowy. W sumie sześć krążków, co dało nam 11. miejsce w klasyfikacji generalnej. Nigdy w historii nie było lepiej. A zaczęło się 9 lutego od złota Kamila Stocha w konkursie indywidualnym w skokach narciarskich na normalnej skoczni. 13 lutego zaś nasza niezawodna Justyna Kowalczyk nie pozostawiła złudzeń rywalkom i w biegu narciarskim na 10 km stylem klasycznym okazała się bezkonkurencyjna. Dwa dni później Zbigniew Bródka o włos, bo o 3 tysięczne sekundy, był lepszy na mecie od kolejnego zawodnika w łyżwiarstwie szybkim na dystansie 1500 m, i tym samym został pierwszym polskim panczenistą, który na igrzyskach zdobył najcenniejszy krążek. Również 15 lutego po raz kolejny przypomniał o sobie Kamil Stoch i na dużej skoczni został drugi raz na tych igrzyskach mistrzem olimpijskim. 22 lutego świętowaliśmy natomiast kolejne medale naszych panczenistów – srebrny krążek pań (Katarzyna Bachleda-Curuś, Luiza Złotkowska i Katarzyna Woźniak; na podium znalazła się też Natalia Czerwonka, która jechała w półfinale) oraz brązowy triumf panów (Zbigniew Bródka, Konrad Niedźwiedzki i Jan Szymański) w biegach drużynowych.
Słowenia – Planica. 23 marca i znowu Kamil Stoch, który odebrał tam Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w skokach narciarskich.
Francja – Grenoble i Saint-Gaudens. Dwa zwycięstwa Rafała Majki na górskich odcinkach Tour de France. 24 lipca, jako pierwszy polski kolarz, Majka zwyciężył w klasyfikacji górskiej tego prestiżowego wyścigu. Jednocześnie było to pierwsze zwycięstwo polskiego kolarza w jakiejkolwiek klasyfikacji Tour de France w historii.
Polska – Kraków. Tour de Pologne. 9 sierpnia i po raz kolejny Rafał Majka. Tym razem zwycięstwo w całym wyścigu.
Szwajcaria – Zurych. Od 12 do 17 sierpnia odbywały się tam lekkoatletyczne mistrzostwa Europy, na których zdobyliśmy aż 12 medali (ostatni raz tak dobrze było w Budapeszcie w 1966 r., gdy Polacy zdobyli 15 medali). Najważniejsze z nich to dwa złote – Adama Kszczota w biegu na 800 m i Anity Włodarczyk w rzucie młotem. Warto też odnotować srebro naturalizowanego Polaka Yareda Shegumo w biegu maratońskim.
Niemcy – Berlin. 31 sierpnia, mityng ISTAF i po raz kolejny Anita Włodarczyk, która ustanowiła tam nowy rekord świata w rzucie młotem (79,58 m).
Polska – Katowice. 21 września i legendarny już Spodek. Siatkarska reprezentacja Polski po niezwykle dramatycznych pojedynkach została mistrzem świata, pokonując w finale Canarinhos 3:1. Utytułowani Brazylijczycy musieli uznać niekwestionowaną dominację podopiecznych Stéphane’a Antigi (nasz francuski trener). Po raz pierwszy w historii byliśmy gospodarzami mistrzostw. Podczas całego turnieju przegraliśmy tylko jedno spotkanie, a konkretnie z USA (1:3). Paweł Zatorski, Krzysztof Ignaczak, Michał Winiarski, Mateusz Mika, Michał Kubiak, Rafał Buszek, Andrzej Wrona, Piotr Nowakowski, Marcin Możdżonek, Karol Kłos, Mariusz Wlazły, Dawid Konarski, Paweł Zagumny i Fabian Drzyzga powtórzyli sukces legendarnej drużyny Huberta Wagnera sprzed 40 lat.
Hiszpania – Ponferrada. 28 września Michał Kwiatkowski, podczas kolarskiego mundialu, został mistrzem świata w indywidualnym wyścigu szosowym ze startu wspólnego. To pierwszy polski zawodowy mistrz świata w kolarstwie.
Polska – Warszawa. 11 października i Stadion Narodowy. 60 tys. kibiców na trybunach i miliony przed telewizorami stało się świadkami heroicznego boju naszych piłkarzy z mistrzami świata w ramach eliminacji mistrzostw Europy, które odbędą się we Francji w 2016 r. Pokonaliśmy wtedy Niemców 2:0.
Po raz pierwszy w historii wygraliśmy z naszymi zachodnimi sąsiadami. Tym razem „Bello di notte” (piękny nocą) – taki przydomek otrzymał nasz kapitan Robert Lewandowski po strzeleniu Realowi Madryt aż czterech goli w pamiętnym meczu w Lidze Mistrzów, kiedy jeszcze reprezentował barwy Borussii Dortmund – nie zdobył bramki, ale poprowadził Biało-Czerwonych do końcowej wiktorii za sprawą Arkadiusza Milika i Sebastiana Mili.
Katar – Doha. 7 grudnia na pływackich mistrzostwach globu na krótkim basenie Radosław Kawęcki obronił tytuł mistrzowski na 200 m stylem grzbietowym.
Na 13 maja wyznaczono wspólne posiedzenie Komisji Edukacji i Nauki oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej poświęcone obywatelskiemu projektowi ustawy „TAK dla religii i etyki w szkole” (druk nr 1603). Projekt poparty przez ponad 500 tys. obywateli przez wiele miesięcy pozostawał w „zamrażarce” sejmowej po przejściu pierwszego czytania w Sejmie.
Przedmiotem obrad będzie „Rozpatrzenie obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz ustawy - Prawo oświatowe (druk nr 1603)”
Na zjazd Niniwy przyjechało 200 młodych m.in. z Poznania, Katowic, Kodnia, Opola czy Iławy.
Prawie 200 młodych z oblackich wspólnot młodzieżowych z całej Polski wzięło udział w 44. Ogólnopolskim Zjeździe "Niniwy".
Tym razem młodzież „Niniwy” ugościł Wrocław i oblacka parafia NMP Królowej Pokoju na Popowicach. Towarzyszyło im hasło "Powołani do wolności". Przez cztery dni razem się modlili, integrowali i poznawali miasto. – Program był bardzo bogaty – mówi o. Tomasz Szura OMI, duszpasterz Niniwy we Wrocławiu i gospodarz zjazdu. 1 maja konferencje do młodych głosili duszpasterze z Oblackiego Centrum Młodzieży w Kokotku, był także czas na grę terenową przygotowaną przez młodzież z wrocławskiej Niniwy i spotkanie z ks. Jakubem Bartczakiem. – 2 maja mieliśmy Eucharystię w sercu archidiecezji, w katedrze wrocławskiej, a przewodniczył jej prowincjał oblatów o. Wojciech Popielewski. Odwiedziliśmy także Dom Młodych, miejsce szczególnie przeznaczone dla młodzieży w archidiecezji wrocławskiej. Na Ostrowie Tumskim mogliśmy spędzić czas nad Odrą, a po obiedzie był czas wolny, kiedy uczestnicy w mniejszych grupkach, ze swoimi duszpasterzami, zwiedzali Wrocław. Wieczorem młodzi przeżywali szczególne nabożeństwo, podczas którego oddawali Jezusowi wszystkie rzeczy, które ich zniewalają i odbierają im wolność – w sposób bardzo symboliczny paląc przed kościołem kartki ze niewoleniami. Potem był czas na adorację Najświętszego Sakramentu, także możliwość spowiedzi i modlitwy wstawienniczej – opowiada o. Tomasz.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
