Święty Wojciech pochodził z elitarnego i bardzo wpływowego rodu Sławnikowiców. Otrzymał gruntowne wykształcenie w szkole katedralnej w Magdeburgu, gdzie przygotowywał się do wykonywania duszpasterskich obowiązków. Do Czech wrócił, gdy miał ok. 25 lat. Po śmierci Dytmara, biskupa Pragi, został wytypowany na jego następcę. Wojciech dał się poznać jako człowiek hojny, skromny i pobożny, jednak jego ewangeliczny radykalizm, wierność prawu kościelnemu oraz walka z handlem niewolnikami, którego Praga była w tamtych czasach istotnym ośrodkiem, przysporzyły mu wrogów wśród praskich elit, którym odważnie wypominał grzechy. Z tej racji dwukrotnie musiał uciekać z biskupiej stolicy.

W 996 r. Wojciech, za radą Ottona III, trafił na dwór cesarskiego sojusznika Bolesława Chrobrego. W tym czasie czeski biskup był zdecydowany podjąć misję ewangelizacyjną wśród pogan. W 997 r., po otrzymaniu wsparcia ze strony polskiego władcy, wyruszył do Prusów, gdzie poniósł męczeńską śmierć. Ciało męczennika zostało drogo wykupione z rąk pogan przez Bolesława Chrobrego. Zaledwie 2 lata po swojej śmierci Wojciech został ogłoszony świętym. W 1000 r., w czasie pielgrzymki Ottona III na grób męczennika, proklamowano metropolię gnieźnieńską, a Bolesław Chrobry został symbolicznie uznany za równego partnera cesarstwa. W ten sposób męczeństwo św. Wojciecha wpłynęło na losy średniowiecznej Polski, a on sam wkrótce został głównym patronem naszej ojczyzny.

Św. Wojciech ur. ok. 956 r. zm. 23 kwietnia 997 r.