Niedzielne przedpołudnie. Za kilka minut rozpocznie się kolejna Msza św. w Przed świątynią w specjalnym miejscu zatrzymuje się autobus. Zamiast tradycyjnego numeru na wyświetlaczu widnieje napis: „Parafia NSJ”. Wysiadający z autobusu ludzie zmierzają w jednym kierunku – do kościoła.

Autobusem bez biletu

Pomysł uruchomienia specjalnej linii autobusowej, która dowoziłaby parafian do kościoła w niedzielę na Msze św., a po niej z powrotem do domu, pojawił się w lubelskiej parafii Najświętszego Serca Jezusowego kilka lat temu. Parafia jest duża liczebnie, bo według danych z Urzędu Skarbowego, przynależy do niej blisko 15 tys. wiernych, jak i bardzo rozległa. Niestety, w najbliższym otoczeniu kościoła brakuje parkingu. Poszukiwanie miejsca do pozostawienia auta na czas nabożeństwa było do tej pory dla wielu nie lada wyzwaniem. Bardzo często ludzie wchodzili do kościoła na Mszę św. sporo spóźnieni i niezadowoleni.

Proboszcz parafii ks. Waldemar Sądecki postanowił zatem zrealizować ideę uruchomienia specjalnej linii komunikacyjnej. W porozumieniu z wieloma instytucjami miejskimi udało mu się włączyć parafialny autobus w grafik MKK. – Podpisałem umowę z Miejską Korporacją Komunikacyjną. Wydzieliliśmy przed kościołem specjalną zatoczkę przystankową. Wszystko działa tak jak w normalnych przejazdach autobusowych – wyjaśnia duchowny. – Jedyna różnica polega na tym, że wierni nie muszą kupować biletu. Opłatę za przejazd każdego pasażera ponosi parafia – dodaje.

Autobus pierwszy raz wyruszył na trasę 16 kwietnia, w święto Miłosierdzia Bożego. Chętnych, by skorzystać z transportu parafialnego, było tak wielu, że na kolejną niedzielę proboszcz zamówił już niskopodłogowy autobus przegubowy. – Taki zwykły nie był w stanie pomieścić wszystkich chętnych – opowiada. – Poza tym autobus niskopodłogowy ma kilka wejść, mogą z niego łatwo skorzystać zarówno osoby starsze, jak i rodzice z wózkami czy niepełnosprawni.

Trasa autobusu wiedzie ulicami, które należą do parafii, i zatacza pętle. Cały przejazd trwa ok. 20 min. Ci, którzy wychodzą z kościoła z Mszy św. odprawianej o godz. 10, wymieniają się z tymi, którzy docierają na 11.30. Podobnie jest godzinę później, choć jak mówi proboszcz, frekwencja w autobusie, który przywozi parafian na Mszę o godz. 13, jest znacznie mniejsza. – Być może wynika to z faktu, że na tę godzinę przychodzą mieszkańcy z okolicznych domków i bloków. Zobaczymy, jak będzie później, i najwyżej będziemy modyfikować rozkład jazdy.

Integracja i atrakcja

Idea, która przyświecała ks. Sądeckiemu, kiedy kilka miesięcy temu zainicjował parafialny transport, dotyczyła ułatwienia komunikacyjnego, ale jak sam mówi, zależało mu też na integracji parafian. – W takim autobusie, gdzie wszyscy jadą w jedno miejsce i mają podobne poglądy, można nie tylko porozmawiać, ale nawet się zaprzyjaźnić – zauważa. Oba założenia już się sprawdziły. – Teraz, w czasie wakacji, nie ma takiego tłoku na ulicy również na tym maleńkim przyparafialnym parkingu, ale w czasie roku szkolnego był tu ogromny chaos, szczególnie w przypadku przedpołudniowych Mszy św. – mówi p. Adam, jeden z pasażerów parafialnego autobusu. – My z naszymi małymi dziećmi bardzo chętnie korzystamy od samego początku z tej inicjatywy. Jest to dla nas nie tylko ułatwienie logistyczne, bo nie trzeba wyprowadzać auta z garażu i tu, pod kościołem, szukać miejsca do wciśnięcia się, ale też jest to cotygodniowa atrakcja dla naszych małych synów. Oni uwielbiają te podróże.

Pani Krystyna w każdą niedzielę przyjeżdża autobusem na Mszę św. o godz. 10. – Mieszkam na osiedlu Herberta. Stąd do kościoła to kawałek drogi. Jestem samotna, chora i już po prostu stara – mówi kobieta. – Zimą zdarzało mi się nie pójść w niedzielę do kościoła, bo nie miałam żadnego transportu. Autobus miejski w weekendy kursuje zdecydowanie rzadziej i też nie dostosowuje się do godzin nabożeństw – zwraca uwagę i dodaje ze śmiechem: – Teraz mam prawdziwy luksus. A co najważniejsze, poznałam nowe koleżanki. Spotykamy się nie tylko w niedzielę w autobusie, ale też na herbatce w tygodniu.

Pętla kluczem do sukcesu

Ksiądz Waldemar jest zadowolony z realizacji swojego pomysłu. – Autobus, oczywiście, nie jest najważniejszym elementem naszej niedzieli, ale ważne jest dla mnie to, że nie spotkałem się z żadnym negatywnym zdaniem dotyczącym tej inicjatywy. Ci, którzy jeżdżą, są chyba zadowoleni, bo dociera do mnie dużo życzliwych głosów. Jeszcze nie miałem czasu, by samemu się przejechać tym autobusem, ale mam taki plan – mówi.

W czasie 3 miesięcy funkcjonowania autobusu pewne rzeczy związane z organizacją – jak zaznacza proboszcz – zostały zmienione i usprawnione, jak choćby godziny przyjazdów i odjazdów autobusu. – Wszystko po to, by je lepiej zgrać z tym, co się dzieje w kościele – podkreśla ks. Sądecki.

Dziś, kiedy zainteresowanie mediów samą inicjatywą spadło, co jakiś czas do lubelskiego proboszcza odzywają się ludzie z innych regionów Polski z pytaniem, jak sprawdza się to rozwiązanie. – Wiem, że choć co do idei jest ono proste, to jednak z realizacją może być już znacznie trudniej – przyznaje. – U nas się udało ze wzgledu na specyfikę parafii. Mamy pętlę wokół kościoła, którą można przejechać w określonym czasie i zabierać po drodze wiernych. Wiem, że trudno tak naprawdę to rozwiązanie skopiować. Jak na razie przynajmniej jeszcze nie słyszałem, żeby gdzieś w innym mieście coś takiego się udało.

Nowinki technologiczne w konfesjonale

Ksiądz Sądecki jest prekursorem parafialnego transportu na Mszę św., ale na takim udogodnieniu nie poprzestaje. – Składamy teraz wniosek do PFRON o dofinansowanie rozwiązań, które chcemy przygotować dla osób niepełnosprawnych – opowiada. – Mamy w planach instalację systemu nawigacyjno-informacyjnego TUTOPOINT. To system wspomagający orientację przestrzenną oraz zwiększający poziom bezpieczeństwa osób z niepełnosprawnością narządu wzroku. Osoba niewidoma musi mieć zainstalowaną w swoim telefonie specjalną aplikację i dzięki połączeniu przez Bluetooth z udostępnionymi czujnikami będzie dostawała informację, że dochodzi do schodów i że np. musi zejść cztery stopnie lub w danym momencie skręcić albo że dochodzi do wyjścia. W Polsce już są takie trasy oznaczane przez ten system i my też chcemy coś takiego wdrożyć.

Proboszcz zaznacza, że zależy mu na tym, by w kościele dobrze się czuły także osoby niedosłyszące, dlatego zamierza uruchomić dla nich specjalne pętle indukcyjne. – To w zasadzie nie jest nic odkrywczego, ale chcemy u nas coś takiego wprowadzić, na początku w konfesjonale i w kancelarii.

Na realizację czeka też winda. – Mamy już szyb, ale windy do tej pory nie mamy, dlatego na nią również składamy wniosek. Chcemy ponadto doposażyć w specjalne udogodnienia toalety dla niepełnosprawnych oraz pooznaczać drzwi pismem Braille’a.

Czy proboszcz z Lublina zdoła wprowadzić kolejne nowatorskie rozwiązania? Czas pokaże.