W święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września 1963 r., w całej Polsce rozpoczęła się akcja Soborowego Czynu Dobroci. Była ona, z jednej strony, kontynuacją modlitewnego wsparcia Soboru Watykańskiego II podczas jego pierwszej sesji. Z drugiej zaś, praktyczną realizacją programu siódmego roku Wielkiej Nowenny: "Sprawiedliwość zaślubiona z miłością". Inicjator Nowenny, kard. Stefan Wyszyński, pisał na jej rozpoczęcie:

Pierwszym wymaganiem miłości i sprawiedliwości będzie uznać i uszanować prawo drugiego człowieka do jego życia, imienia, rozumu, woli i serca, do jego przekonań, godziwych dążeń i pragnień. Za tym pójdzie gotowość do pomagania bliźnim w miarę naszych możliwości.

Zgodnie z prośbą polskich biskupów Soborowym Czynem Dobroci wierni mieli wspierać sobór "życiem, czynem i ofiarą". Realizacja istotnych celów soboru: odnowa Kościoła i zjednoczenie rodziny chrześcijańskiej - jak pisali biskupi w wezwaniu z Konferencji Episkopatu - rozpoczyna się od jedności serc w rodzinach, w sąsiedztwie, w życiu społecznym. W wezwaniu tym czytamy między innymi:

Duch przebaczenia, pojednana, zgody, darowania waszych krzywd, prawdziwych czy urojonych, braterska przyjaźnie wyciągnięta dłoń, uśmiech i oko życzliwe dla wszystkich, to najlepsza i najskuteczniejsza forma pomocy dla zjednoczenia chrześcijan.

Akcja przebiegała w dwóch etapach. Pierwszy okres, który trwał do 27 października we wszystkich parafiach Polski, był czasem pełnienia dobrych czynów i zapisywania ich w parafialnych Księgach Czynów Dobroci. Później przez prawie dwa miesiące (28 października - 22 grudnia) delegacje parafialne udawały się z pielgrzymkami na Jasną Górę. Podczas sprawowanej codziennie Jasnogórskiej Wieczerzy Pańskiej składały one księgi swoich czynów na ręce przeora jasnogórskiego sanktuarium. W ten sposób powstała niecodzienna biblioteka, składająca się z ponad 6400 tomów (na 7000 istniejących wtedy w Polsce parafii), w których zarejestrowano ogromną ilość czynów miłości. Delegacje parafialne otrzymywały: hostie maryjne i świece na parafialną Wieczerzę Soborową.

Akcja Soborowego Czynu Dobroci była czymś wyjątkowym. Po pierwsze, żadna inna społeczność katolicka na całym świecie nie podjęła podobnej zbiorowej akcji.

Podjęte dobre czyny, po drugie, były wcielaniem celów Soboru w życie, zanim ten jeszcze dobiegł końca. Warto na to zwrócić już teraz szczególną uwagę, bowiem po zakończeniu Soboru Watykańskiego II wielu "postępowych" katolików zarzucało Episkopatowi, a zwłaszcza Księdzu Prymasowi, że jego uchwały są wprowadzane w Polsce zbyt wolno. W świetle Soborowego Czynu Dobroci, można powiedzieć, że to, co z Soboru można było zastosować bez specjalnego przysposobienia wierzących, stawało się faktem jeszcze w czasie jego trwania. Natomiast te postanowienia soborowe, które były w jakimś sensie rewolucyjne i wymagały przygotowania wiernych, wprowadzane były stopniowo. W tym właśnie ujawniła się, między innymi, wielkość Prymasa Tysiąclecia.

Wreszcie owocem akcji był trudny do zmierzenia posiew miłości, który miał wydawać owoce w przyszłości.