Komisja Episkopatu Polski ds. Wychowania Katolickiego, idąc za poleceniem Ojca Świętego, by opracowane zostały katechizmy przystosowane do lokalnego środowiska i kultury, a jednocześnie zachowujące jedność wiary, 20 czerwca 1998 r. zatwierdziła polską adaptację Katechizmu Kościoła Katolickiego. Adaptacja ta, opracowana na zlecenie Komisji Episkopatu, ukazała się drukiem w Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy w Krakowie w 1999 r. pt. Katechizm dla dorosłych. Polska adaptacja Katechizmu Kościoła Katolickiego opracowana na zlecenie i zatwierdzona przez Komisję Episkopatu Polski ds. Wychowania Katolickiego. W Katechizmie tym przykazania koś-cielne otrzymały następujące brzmienie: "1. W niedziele i święta obowiązkowe we Mszy św. nabożnie uczestniczyć i od prac służebnych się powstrzymywać. 2. Przynajmniej raz w roku spowiadać się.
3. Przynajmniej raz w roku w czasie wielkanocnym Komunię św. przyjąć. 4. Posty nakazane zachowywać. 5. Potrzebom materialnym Kościoła zaradzać". Wersja ta znalazła się w zaaprobowanym przez watykańską Kongregację Biskupów dokumencie II Polskiego Synodu Plenarnego w rozdziale Liturgia Kościoła po Soborze Watykańskim II, nr 79.
W oparciu o wymienione wyżej dokumenty kościelne, biskupi polscy, podczas obrad 313. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski (Łowicz, 20-21 czerwca 2001 r.), ostatecznie przyjęli następujący, katechizmowy, a więc łatwo przyswajalny również przez dzieci, zapis pięciu przykazań kościelnych:

1. W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymywać się od prac niekoniecznych.
2. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty.
3. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię św.
4. Zachowywać nakazane posty, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach.
5. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła.

Ta wersja mnemotechniczna została przekazana do aprobaty Stolicy Apostolskiej. Aby uniknąć wszelkich wątpliwości przy interpretacji zobowiązań wypływających z poszczególnych przykazań, Komisja Wychowania Katolickiego Episkopatu Polski postanowiła przygotować obszerny, fachowy komentarz w tej materii.
Historia przykazań kościelnych pokazuje, że powstawały one i kształtowały się jako odpowiedź na konkretne formy osłabienia ducha gorliwoś-ci wśród chrześcijan, jako lek na określone choroby duchowości katolików, czy też wynikały z konieczności przeciwdziałania degradacji życia kościelnego z powodu okreś-lonych zaniedbań wiernych. Przykazania kościelne - jak napisał Karl Rahner - to także "rezultat aktualnego samorozumienia Kościoła".
Nakładanie na wierzących obowiązku wypełniania okreś-lonego minimum liturgicznego, moralnego i duchowego chroni przed duchowym rozkładem, przed całkowitym zerwaniem więzi z Bogiem i wspólnotą wierzących. Zobowiązanie do zachowania przykazań zawsze wyrażało i wyraża wolę pełniejszej przynależności do Kościoła.
Wydaje się, że porządkujące uaktualnienie przykazań koś-cielnych przez Konferencję Episkopatu Polski na początku nowego stulecia i tysiąclecia chrześcijaństwa stanie się dodatkowym czynnikiem stymulującym realizację programu duszpasterskiego Jana Pawła II na obecne trudne czasy. Programu sprowadzającego się do "przyspieszenia kroku" w dążeniu do osobistej świętości i świętości wspólnot eklezjalnych.