W Starym Testamencie istotne miejsce zajmował ród kapłański wywodzący się od brata Mojżesza – Aarona. Jego początki sięgają czasów, kiedy Bóg wybrał ród Aarona do sprawowania posługi kapłańskiej. Kapłaństwo było zatem ograniczone tylko do jednego rodu.

O ile w Starym Testamencie ważne miejsce zajmowało kapłaństwo Aarona i jego potomków, o tyle w Nowym Testamencie centralne miejsce zajmuje ofiara Jezusa Chrystusa – Najwyższego i Wiecznego Kapłana. „Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest zobowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie” – czytamy w Liście do Hebrajczyków (7, 26-27).

Kapłani Starego Prawa musieli systematycznie składać ofiary za grzechy swoje i całego ludu, tymczasem Chrystus raz sam ofiarował się Ojcu w duchu miłości i posłuszeństwa za grzechy całego świata. Jego Ofiara jest ciągle na nowo uobecniana podczas każdej Mszy św. Gdy przystępujemy do sakramentów, korzystamy właśnie z Ofiary Jezusa.

Jezus stary porządek kapłański zastąpił zupełnie nowym. Ustanowił kapłaństwo powszechne i kapłaństwo służebne. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy (n. 1546): „Cała wspólnota wierzących jako taka jest kapłańska. Wierni swoje kapłaństwo, wynikające ze chrztu, wykonują przez udział w posłaniu Chrystusa, Kapłana, Proroka i Króla, każdy zgodnie z własnym powołaniem. Przez sakramenty chrztu i bierzmowania wierni poświęcani są jako «święte kapłaństwo» (Sobór Watykański II, konstytucja Lumen gentium, 10)”.

Wszyscy na mocy chrztu św. mamy zatem udział w powszechnym kapłaństwie Jezusa Chrystusa. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa sprawiły, że odtąd każdy ochrzczony jest w szczególnej więzi z Bogiem. Odtąd już nie tylko wąska grupa przedstawicieli konkretnego rodu, ale każdy z nas jest kapłanem Jezusa.

Istnienie kapłaństwa powszechnego nie wyklucza tzw. kapłaństwa służebnego (hierarchicznego), które reprezentują mężczyźni mający święcenia kapłańskie. Ich zadaniem jest sprawowanie sakramentów i pomoc świeckim w realizacji ich kapłaństwa powszechnego. Podczas jednej z audiencji papież Jan Paweł II powiedział: „(...) «aktywność» Kościoła nie sprowadza się do hierarchicznej posługi pasterzy, podczas gdy świeccy pozostają w stanie bierności. Cała bowiem chrześcijańska aktywność świeckich, a szczególnie współczesne apostolstwo świeckich daje świadectwo nauczaniu soborowemu, zgodnie z którym kapłaństwo wiernych i posługa kapłańska hierarchii w Kościele są «wzajemnie przyporządkowane»”.