Słowo „gniew” często kojarzy nam się z czymś negatywnym. Tak jest również w Biblii. Święty Jakub Apostoł wspomina, że zagniewany człowiek nie wypełnia Bożej sprawiedliwości (por. Jk 1, 20). Jak zatem rozumieć teksty o gniewie Boga? Trzeba zacząć od tego, że mówiąc o Bogu, z konieczności przypisujemy Mu cechy ludzkiego charakteru. Nie oznacza to jednak, że Bóg ma rzeczywiście takie odczucia jak człowiek. To tylko analogia niezbędna do tego, by przybliżyć nam, kim jest Bóg. Co zatem wyraża pojęcie gniewu Boga? Na pewno nie jest to cecha negatywna, gdyż w Bogu nie ma zła. On jest Święty. Dlatego też gniew obrazuje Jego reakcję oburzenia czy też niezgody na zło obecne w świecie i ludzkim życiu. Jednocześnie jest to sygnał mający stanowić przestrogę. Ludzie, którzy lekceważą prawa nadane przez Boga, budzą w Nim gniew, czyli narażają się na konsekwencje działań, które Bóg podejmie, by usunąć zło ze świata. Tym samym mówienie o gniewie Boga ma charakter przestrogi. Wzywa, by nie czynić zła, bo inaczej człowiek naraża się na gniew Boga. Gniew jest zatem zapowiedzią nieszczęść, które spotykają ludzi trwających uparcie w tym, co złe, ludzi krzywdzących innych.

Pismo Święte mówi jednocześnie o miłosierdziu Boga, i to już na kartach Starego Testamentu. Tym razem spotykamy Boga gotowego do przebaczenia i darowania życia. Wynika to ze szczególnej więzi łączącej Stwórcę i Jego stworzenie. Jej odwzorowaniem jest obraz macierzyństwa, a ściślej – najgłębszego związku łączącego matkę z dzieckiem przez łono, w którym przebywa ono przez 9 miesięcy. Ta więź sprawia, że matka zawsze jest zatroskana o swe dziecko, zdecydowana na wszystko, by bronić jego życia, gotowa do wybaczenia mu win. Takie są korzenie biblijnego terminu „miłosierdzie”. To słowo z kolei przypisuje Stwórcy analogiczne do uczucia macierzyństwa odczucie względem Jego stworzenia. Podkreśla niezwykłą wrażliwość Boga na ludzkie życie. Bóg nie chce go niszczyć, ale zawsze pamięta o swych dzieciach i nigdy ich nie opuszcza (por. Iz 49, 15).

Jeśli jednak jednocześnie mówimy o gniewie i miłosierdziu Boga, to czy nie ma w tym sprzeczności? Znów odwołajmy się do analogii z ludzkiego życia, a ściślej – do relacji między dziećmi a rodzicami. Gdy dziecko robi coś złego lub niebezpiecznego, coś, czego rodzice mu zakazali, czy nie wywołuje to u nich reakcji gniewu? To oburzenie wynika jednak z głębokiej troski. Jest sygnałem, że stało się coś złego. Ale gdy pojawia się prośba o przebaczenie, serce rodzica „topnieje” i staje się on gotowy do przebaczenia, a wina idzie w zapomnienie. Podobnie jest w relacji między Bogiem a człowiekiem. Słowa o gniewie sygnalizują wielkie niebezpieczeństwo, w jakim znalazł się człowiek. Jakże musi to być poważna sytuacja, skoro wywołuje u Boga gniew. Tym samym wspomnienie o gniewie to wezwanie do opamiętania i nawrócenia. Jeśli człowiek posłucha tego wezwania, to zaraz objawia mu się miłosierne Serce Boga, otwarte dla powracającego doń grzesznika.