Matka Boża peregrynująca po archidiecezji częstochowskiej w znaku Ikony Jasnogórskiej 23 czerwca nawiedziła parafię św. Erazma w Sulmierzycach, która jest jednocześnie sanktuarium Matki Bożej Sulmierzyckiej.

Wyryta w sercu

Na spotkanie z Maryją przybyło liczne grono parafian. – Będę się modlił o zdrowie mieszkańców naszych Sulmierzyc, o pokój na świecie, bo to jest na pewno bardzo ważne, i o wszystko, czego potrzebujemy – mówi Oskar Czupryński z Liturgicznej Służby Ołtarza. – Sami mamy sanktuarium Matki Bożej i Maryja jest bliska naszym sercom – wyznaje ze wzruszeniem Anna Soboń. – Dzisiaj mamy tę piękną uroczystość zainicjowaną przed laty przez prymasa Stefana Wyszyńskiego. Matka Boża gromadzi wokół siebie wielu ludzi, zwłaszcza w trudnych dla Polski czasach. Dzisiaj też czasy są niełatwe, ale wiemy, że jeżeli zwycięstwo przyjdzie, to przyjdzie przez Maryję – przypomina ks. Łukasz Mozler, wikariusz. – Przed peregrynacją mieliśmy rekolekcje, podczas których o. Izydor, bernardyn z Piotrkowa Trybunalskiego, powtarzał: „Obraz Matki Bożej można ukraść, ale drodzy parafianie, uważajcie, żeby ktoś wam z serc nie skradł Jej obrazu. Musicie dbać o to, żeby obraz ten był wyryty w waszych sercach na zawsze, szczególnie teraz, gdy ludzie zdejmują krzyże, wyrzucają obrazy Matki Bożej. W nowoczesnych mieszkaniach brakuje już krzyży i wizerunków Maryi, a dawniej w każdym domu, i na wsi, i w mieście, był obraz Maryi Częstochowskiej” – opowiada ks. Piotr Bednarz, proboszcz parafii. – Dlatego jesteśmy tutaj, aby w czasie tej peregrynacji odnowić przyjaźń z Maryją Jasnogórską, ale także, aby przez Jej wizerunek jeszcze bardziej ukochać Maryję Sulmierzycką – podkreśla.

Kwiatem pisane

Na cześć Matki Bożej mieszkańcy Sulmierzyc ułożyli przed świątynią dywan z kwiatów. Zwyczaj ten bardzo integruje parafian. Wspólna, twórcza praca jest dużym wyzwaniem, ale jednocześnie źródłem radości i satysfakcji. – Od trzech lat na Boże Ciało układamy taki dywan. Uznaliśmy, że będzie bardzo pięknie, gdy na przywitanie Matki Bożej ułożymy przed kościołem napis: „Witaj, Matko” i duże serce – tłumaczy Anna Soboń i zaznacza: – Kwiatów było mało, ale dzięki zaangażowaniu parafian pomysł udało się zrealizować. – Coraz to nowe i młodsze osoby układają kwiaty, nawet dzieci przychodzą z rodzicami. Wiedzą, że wykonują dobre dzieło – zauważa ksiądz proboszcz. – To jest właściwy kierunek rozwoju parafii przez wykonywanie wspólnych dzieł, który widać choćby na takim malutkim wycinku – wyjaśnia i stwierdza z uznaniem: – Wierni angażują się w życie parafii, tak jak potrafią, według swoich talentów. Każdy poczuwa się do odpowiedzialności za parafię, tak jakby każdy należał do rady parafialnej.

A skądże mi to...

W uroczystej procesji, której przewodniczył bp Andrzej Przybylski, obraz nawiedzenia wprowadzono do świątyni. Po ceremonii powitania rozpoczęła się Eucharystia. W homilii bp Przybylski zachęcił parafian, aby podczas osobistej modlitwy przy jasnogórskim wizerunku zadali Matce Bożej to samo pytanie, które zadała Jej św. Elżbieta: „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?”. – Macie chyba świadomość, że wprawdzie Ona przyszła do całej parafii, ale tak naprawdę przyszła do każdej i każdego z was. Przyszła bardzo osobiście, żeby zobaczyć i zapytać: co się dzieje w twoim życiu? Czy masz co jeść? Czy masz za co żyć? Czy może masz jakieś cierpienia i choroby w sobie? Czy może przeżywasz jakieś kryzysy? Ona przyszła do ciebie, nie do wszystkich naraz – jak matka, bo wiecie, że matki nie interesuje cały świat, matkę interesuje jej dziecko – podkreślił. – Może chce cię zapytać o twoją wiarę? Czy nie stałeś się obojętny? Czy może już ci wszystko jedno, czy w niedzielę jesteś na spotkaniu z Bogiem na Mszy św.? A może już ci wszystko jedno, czy się spowiadasz, czy się modlisz, czy chodzisz do Komunii św.? – pytał w imieniu Maryi kaznodzieja i tłumaczył: – Ona tak bardzo chce, żeby po tej wizycie poruszyło się coś w nas na lepsze.

Od bólu brzucha

Parafia w Sulmierzycach istnieje od ponad sześciu wieków. Słynie z wizerunku Madonny z Dzieciątkiem namalowanego przez Łukasza Cranacha Starszego, sprowadzonego tutaj najprawdopodobniej w XVI wieku. Od momentu, kiedy obraz został skradziony w 1995 r., w ołtarzu głównym kościoła znajduje się kopia dzieła mistrza Cranacha.

Warto zwrócić uwagę na szczególnego patrona sulmierzyckiej parafii – św. Erazma, biskupa i męczennika, żyjącego na przełomie III i IV wieku, w czasie, gdy w imperium rzymskim trwały prześladowania chrześcijan. Nie mamy wielu informacji na temat jego życia, wiadomo natomiast, jak zginął. Poddawano go okrutnym torturom. Jedną z nich było nakręcanie jego jelit na żelazny kołowrót. Dlatego przyzywa się jego orędownictwa szczególnie przy bólach brzucha, chorobach wewnętrznych i przy bólach porodowych. – Święty Erazm, jak wielu patronów okolicznych parafii – św. Lambert w Radomsku czy św. Klemens w Lgocie Wielkiej – przywędrował do nas z krajów, które chrześcijaństwo przyjęły w pierwszych wiekach po narodzeniu Chrystusa. Docierali tu przez misjonarzy i w ten sposób ich kult rozszerzał się na naszych ziemiach, a dzieciom nadawano ich imiona. W naszej parafii obecnie żyje ostatni Erazm, już bardzo wiekowy pan, ale jak patrzę w księgi, to jeszcze kilkadziesiąt lat temu Erazmów w naszej parafii było bardzo wielu – opowiada ks. Bednarz. Choć imię straciło na popularności, kult św. Erazma w parafii nie ustaje, a wierni wciąż zwracają się do niego w różnych sprawach. – Ostatnio dostałem maila od parafianki, która prosiła o modlitwę wstawienniczą do św. Erazma w intencji kilkumiesięcznej córeczki, która bardzo cierpi w związku z chorobą jelit, ma kolki, żeby św. Erazm jej pomógł – informuje ksiądz proboszcz.

Święty Erazm należy do grupy Czternastu Świętych Wspomożycieli, którą tworzą najwięksi spośród pierwszych męczenników chrześcijaństwa. Do konkretnych świętych zwracano się w zależności od potrzeb, gdyż każdy z nich miał swój „zakres obowiązków”. Kult Świętych Wspomożycieli rozwinął się w średniowieczu, a zaczął przygasać, gdy pojawili się pierwsi święci Polacy, na czele ze św. Stanisławem.