Chciałoby się powiedzieć – najlepiej jedno i drugie, ale wiadomo, że w zależności od regionu preferowane jest świętowanie imienin bądź urodzin. Wydaje się, że to reminiscencje jeszcze po zaborach, pokutujące u nas do tej pory. Jakkolwiek by było, chodzi nie tylko o toasty na okolicznościowych przyjęciach, ale też o nieco odmienne podejście do tego, co należy świętować. Urodziny – moment ważny i jedyny. (Swoją drogą dobrze, że niepamiętany, bo pewnie mocno traumatyczny). Ze wszech miar godzien upamiętnienia i świętowania, chociaż związany z licznikiem. Imieniny zaś to akcent przeniesiony na chrzest, ale obchodzony w dniu patrona. Imię, kiedyś nadane i noszone, określa niejako charakter czy też rys osobowościowy solenizanta. Tak przynajmniej było w świecie biblijnym i coś z tego przeniknęło do naszej kultury i zwyczajów. W związku z tym do nadania imienia przywiązywano dużą wagę. Nie działo się to pewnie z automatu, chodziło o wzorce, ale też o opiekę, wstawiennictwo oraz pewien rodzaj więzi i bliskości. W tym rozumieniu patron brał noworodka w kuratelę, zapewniał mu polisę na lata ziemskiego padołu i osiągnięcie celu ostatecznego. Nie dziwi więc, że w sferze języka hiszpańskiego imion nadawano kilka albo i więcej, aby zabezpieczyć malucha na przyszłe życie. Obok Anioła Stróża człowiek otrzymuje osobistego opiekuna i przewodnika, jeśli tylko pozwoli mu się inspirować i być w jakiejkolwiek z nim zażyłości. Pomaga? Wielu powie, patrząc na przeżyte lata, że realnie i wręcz namacalnie. Inni nie przywiązują do tego wagi bądź w ogóle jest to poza ich świadomością. A szkoda. Bez tej opieki jesteśmy biedni, a na pewno mocno ubożsi i słabsi. Amputujemy sobie beztrosko dodatkowy obwód bezpieczeństwa i pozbawiamy się udziału w czymś, co wprawdzie niewidoczne dla oczu, ale wiara to dostrzec potrafi. Coraz mniej religijnych znaków w przestrzeni i w domu, coraz więcej elektronicznych gadżetów. Wbrew pozorom ważne jest to, na co na co dzień patrzę i co na mnie patrzy. Co mnie inspiruje, co na mnie wpływa, co mnie kształtuje i mi podpowiada. Komu daję przyzwolenie na wniknięcie do mojej świadomości – mrokowi czy światłu? To ma swoje konsekwencje.

Widzimy tyle, ile wiemy. To wskazówka ważna nie tylko w historii sztuki, np. przy analizie obrazu, ale też w życiu. Odbieramy powierzchownie i żywimy się iluzjami. Z uporem robimy to samo, spodziewając się lepszych rezultatów. Nie wierzymy już Temu, który wie, i obijamy się o ściany własnych emocji, nastrojów, nawyków i nałogów. Przygnębieni, smutni, depresyjni. Próbujemy wyrwać od siebie nawzajem trochę zainteresowania, szacunku, podziwu, pociechy. To dosyć trudne, reglamentowane, bo każdy tego szuka. Potem się skarżymy, mamy do siebie pretensje i żale, obwiniamy się o nieczułość, brak empatii, plotkujemy, co rujnuje nasze bliskie relacje. A to, czego tak usilnie pragniemy i szukamy, przychodzi w pakiecie z patronem. Może warto nawiązać z nim relację, odkryć ją, spróbować. Na początek – chociaż cokolwiek się o nim dowiedzieć, później – zaprzyjaźnić się. Polecam.

Patrona mają też np. parafia czy kościół. Te imieniny nazywają się odpustem. W tym słowie słychać pewien dynamizm, dokonującą się czynność. Coś się odpuszcza. Co to znaczy? Mamy jakąś zaległość, nosimy ciężar, konsekwencje wyborów czy skutki grzechów. Tu właśnie dokonują się uwolnienie, wyzwolenie, odnowienie. (Stąd pewnie po Sumie wielu z taką ochotą biegnie na karuzelę). Zapominamy o tym, lekceważymy ten błogosławiony skutek odpustu – i mamy się źle, później szukamy terapii.

Nieważne, czy solenizant, czy jubilat, zostawmy to tradycji i osobistemu wyborowi. Zadbajmy o potencjał – a przynajmniej go nie marnujmy – który zostaje nam dany z przyjściem na ten świat. Patron jest ważny. O Aniele Stróżu innym razem.