Dzisiaj ludzie mają mniejszą odporność psychiczną w konfrontacji z różnymi problemami, co często prowadzi do sięgnięcia po alkohol. – To, co się dzieje z jedną osobą, wpływa na wszystkich w jej otoczeniu. Dlatego powinno się rozmawiać, a nie udawać, że nie ma problemu w rodzinie, albo martwić się, co ludzie powiedzą. A jeśli jest to już bardzo silne uzależnienie – trzeba specjalistycznego wsparcia. Niestety, często osoba uzależniona nie przyjmuje do wiadomości, że ma problem z alkoholem, na dodatek bywa i tak, że np. matka, żona albo dzieci ukrywają problem w imię miłości, usprawiedliwiają tę osobę, alkoholizm to jest choroba ciała i ducha – mówi Jan Borgul i wspomina: – Z naszym klubem ruszyliśmy w 1994 r. Był to wówczas pierwszy taki klub założony w wiosce. W miastach już istniały kluby Anonimowych Alkoholików, organizowane były mityngi dla osób z problemem alkoholowym. Nasz klub powstał również dzięki zaangażowaniu ówczesnego proboszcza – ks. Gabriela Biskupa. Akcję trzeźwościową połączyliśmy z pierwszą parafiadą w naszej parafii. W jednej z nich wziął udział ks. Władysław Zązel, znany duszpasterz trzeźwości, który promuje m.in. wesela bezalkoholowe.

Jak działać?

„Polska albo będzie trzeźwa, albo nie będzie jej wcale” – te słowa ks. Bronisława Matkiewicza często powtarzał bł. Stefan Wyszyński. Wśród wielu akcji promujących abstynencję są kościelne Księgi Trzeźwości, Apostolstwo Trzeźwości, Krucjata Wyzwolenia Człowieka. – Tak naprawdę jeśli ktoś ma wolę wyjścia z alkoholizmu, to od poniedziałku do soboty może brać udział w jakimś mityngu. Potrzebna jest tylko silna wola, ale jak się nie chce, to na siłę nic się nie zrobi – przyznaje nasz rozmówca i dodaje: – Trwam w trzeźwości już 33 lata. Z zawodu jestem budowlańcem i to właśnie na budowach zaczęło się moje picie. Alkohol pojawiał się często na zakończenie dniówki, bo taka jest w Polsce tradycja. Tak naprawdę dni bez picia alkoholu mogłem policzyć na palcach jednej ręki. Sam w końcu doszedłem do wniosku, że muszę coś w życiu zmienić. W moim przypadku ogromnym wsparciem okazała się rodzina – u nas w domu nie pije się alkoholu w ogóle. Potem uświadomiłem sobie, że trzeba pomóc innym, bo problem alkoholizmu w Polsce był i nadal jest bardzo poważny. Dlatego uważam, że powinno się mówić o tym problemie także na kazaniach. Zaangażowanie kapłanów jest bardzo istotne w promowaniu abstynencji i trzeźwości.

Ratować rodziny i młodzież

Zdaniem Jana Borgula, każdy kapłan powinien być wyczulony na pojawiające się wśród parafian uzależnienia. – Bardzo ważna jest modlitwa, ale warto też, aby kapłani głosili homilie na temat niebezpieczeństw uzależnień. Podczas rekolekcji można wygłosić naukę o alkoholizmie, narkomanii, ale także o uzależnieniach od dopalaczy, smartfona, internetu i komputera. Zwłaszcza że jest to problem coraz większej liczby młodych ludzi. Tych trzeba zachęcać do trzeźwości już od najmłodszych lat. Problem alkoholowy jest obecny w bardzo wielu rodzinach, młodzi ludzie w tym wzrastają. Tak samo bardzo niepokojące jest dawanie dzieciom wina lub piwa bezalkoholowego. To jest błędna droga, bo przyzwyczajamy je do alkoholu. Na odwykach są dzieci już w wieku 11 lat! Dlatego jako stowarzyszenie chodzimy do szkół na spotkania z młodzieżą. Rozmawiamy na temat niebezpieczeństw, które niesie alkohol. Współpracujemy z nauczycielami. Abstynencja i trzeźwość to jest wspólna sprawa. Nauczyciele na godzinach wychowawczych podejmują temat uzależnień. Niestety, ciągle jest jakieś społeczne przyzwolenie na alkoholizm. Problem narasta, bo młodzież jest bombardowana reklamami, szczególnie przez smartfony, internet. W walce o trzeźwość nie pomagają też reklamy piwa na imprezach sportowych. Przykre jest to, że liczy się bardziej biznes aniżeli zdrowie człowieka. Niektórzy w rodzinach uciekają od tego tematu, milczą, udają, że wszystko jest w porządku. Nie tędy droga – przekonuje p. Jan.

Styl życia

– W naszym stowarzyszeniu obowiązuje zasada, że my dajemy ci wędkę, ale rybę łowisz sobie sam. To oznacza, że człowiek musi sam chcieć uwolnić się od nałogu. Czasem jednak bywa i tak, że ktoś musi sięgnąć dna, żeby to zrozumieć.

Dla p. Jana, gdy wychodził z alkoholizmu, pomocą i siłą była – i nadal jest – modlitwa. – Bardzo trudno jest wytrwać w trzeźwości. Otoczenie często nie rozumie, że ktoś nie chce już pić alkoholu, i namolnie do tego zachęca. Czasem słyszałem od kobiet: co to za chłop, jak się nie napije? Bardzo niebezpieczne jest też ukrywanie się z nałogiem, wyjeżdżanie poza miejsce zamieszkania z kolegami, udawanie, że przecież pije się tylko małe ilości. Dzisiaj problemem jest tzw. praca zdalna w domu. Przecież pracodawca nie poczuje alkoholu przez komputer. Trzeba mieć więc odwagę powiedzieć „nie”.

W walce z alkoholizmem nie można być letnim, nie ma miejsca na półśrodki – podsumowuje Jan Borgul.