Dobiegły końca igrzyska olimpijskie. Cieszymy się sukcesami naszych reprezentantów, choć zawsze oczekiwania są większe niż możliwości ich realizacji. Wokół igrzysk wydarzyło się jednak wiele spraw niemających nic wspólnego z rywalizacją sportową. Wypowiedziano dużo słów i wyrażono wiele krytycznych opinii na temat ceremonii rozpoczęcia zmagań sportowych, która przesycona była elementami profanacji. Odsunięcie przez TVP od komentowania imprezy, a następnie przywrócenie do tego zadania dziennikarza Przemysława Babiarza dowodzi, że nawet rywalizacja sportowa nie jest wolna od ideologii, a krytyka komunizmu uchodzi za działanie niepożądane. Wobec tych faktów jako społeczeństwo musimy zachować zdolność krytycznej oceny kulturowych trendów oraz prób kreowania postaw moralnych na podstawie liberalno-lewicowych założeń. Właściwe odczytywanie znaków czasu może nas uchronić przed próbami przemodelowania życia człowieka i społeczeństwa. Na naszych oczach próby te są podejmowane, począwszy od sfery języka, a skończywszy na manipulacji ludzką naturą – jako mężczyzn i kobiet.

Za ideologiami zawsze kryje się żywy człowiek. Bywa, że zmanipulowany przez kreatorów nowego porządku oraz okaleczony skomplikowaną historią życia. Jakiś czas temu zostałem poproszony przez pewnego człowieka o spotkanie i rozmowę. Na początku kilkakrotnie usłyszałem słowa: „ksiądz mnie denerwuje” (także z użyciem mocniejszego określenia). Ze spokojem przyjąłem tę informację, czekając na jej uzasadnienie. Ciekawiło mnie, w którą stronę ten monolog się rozwinie i czy będzie mógł przekształcić się w dialog. Po chwili okazało się, że złość jest spowodowana moimi komentarzami w mediach społecznościowych na temat homoseksualizmu i różnych genderowych pomysłów ludzi odpowiedzialnych za kształtowanie w mediach i polityce ludzkich poglądów i postaw. Kiedy emocje nieco opadły, ów człowiek – ku mojemu dużemu zaskoczeniu – poprosił mnie o kierownictwo duchowe. Po tej rozmowie nie przestałem wypowiadać się w mediach społecznościowych na tematy, które wywołały gniew rozmówcy, ale od tego momentu moje komentarze uwzględniają to spotkanie. Wiem, że Kościół nie może zrezygnować z prawdy, ale musi głosić ją z miłością, mając przed oczyma nie tylko wartości, ale także konkretnych ludzi. Kiedy pojawia się pokusa emocjonalnego odreagowania na niemoralność, warto zapytać siebie, jak postąpiłby Jezus.

Znajoma opowiadała mi, że podczas jazdy pociągiem siedziała naprzeciw dwóch mężczyzn, którzy okazywali sobie czułość w sposób niedwuznaczny. Na ten widok wpierw ogarnęło ją obrzydzenie, ale nie miała możliwości zmiany miejsca. Wyjęła więc z kieszeni różaniec i zaczęła się w ciszy modlić. W trakcie modlitwy odczuła, że zmienia się jej nastawienie do tych mężczyzn. W miejsce niechęci i obrzydzenia pojawiły się w jej sercu smutek i współczucie.

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Pewna liczba mężczyzn i kobiet przejawia głęboko osadzone skłonności homoseksualne. Skłonność taka, obiektywnie nieuporządkowana, dla większości z nich stanowi trudne doświadczenie. Powinno się traktować te osoby z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji. Osoby te są wezwane do wypełniania woli Bożej w swoim życiu i – jeśli są chrześcijanami – do złączenia z ofiarą krzyża Pana trudności, jakie mogą napotykać z powodu swojej kondycji” (n. 2358). Kościół jest wspólnotą, w której możemy spotkać i doświadczyć łaski Jezusa Chrystusa. On nie odrzuca nikogo. Umacnia tych, którzy gotowi są zabiegać o życie zgodne z Bożymi przykazaniami i Ewangelią.