Szanowna Redakcjo,
z uwagi na coraz częściej pojawiające się dewastacje krzyży i kapliczek przydrożnych, chciałbym podzielić się pewnym świadectwem związanym z wartością przydrożnego krzyża. Pochodzę z województwa podlaskiego, z małej wsi Żabikowo Rządowe. Gdziekolwiek wymieniałem nazwę miejscowości, zazwyczaj pojawiało się pytanie, czy skoro jest „rządowe”, to czy jest i „prywatne”. Otóż jest, po sąsiedzku – po drugiej stronie trasy S8 Warszawa – Białystok. Zanim S8 została przebudowana na drogę ekspresową, odkąd pamiętam, zawsze miała złą sławę pod względem wypadków drogowych. Z mojej rodzinnej miejscowości niemal z każdego domu ktoś miał na tej trasie kolizję lub wypadek. Włącznie ze mną. Niemal każdy ze wspomnianych wypadków miał miejsce w samym Żabikowie lub w pobliżu na jednym z trzech skrzyżowań z drogą S8. Pamiętam wiele wypadków na każdym z nich, ale tylko na jednym zginęło wiele znanych mi osób. Było to skrzyżowanie łączące Żabikowo Rządowe z Żabikowem Prywatnym. Czym różniło się ono od dwóch pozostałych? Pozornie niczym, poza jednym – nie było tu krzyża przydrożnego. Na pozostałych były. Najwięcej wypadków było na skrzyżowaniu najbardziej uczęszczanym, tj. z drogą w kierunku gminnej miejscowości Szumowo. Zderzały się osobówki, ciężarówki z ciągnikami rolniczymi, a z dawnych czasów pamiętam nawet kolizję samochodu z powozem konnym. Nigdy jednak nikt nie zginął. Stał tam krzyż przydrożny. Został postawiony przez mieszkańców wsi z czcią, wiarą i ufnością. Na tę ufność Jezus odpowiedział ochroną. To fakty i statystyka, o których pamięta każdy ze starszych mieszkańców wsi. Pokolenia okolicznych mieszkańców, mijając krzyż, zdejmowały czapkę z głowy i czyniły pokłon. Sam przez rodziców zostałem nauczony, aby mijając krzyż przydrożny, odmówić coś w rodzaju aktu strzelistego: „Przez krzyż i mękę Twoją, zbaw, Jezu, duszę moją”. Dziś nie mieszkam już w mojej rodzinnej miejscowości. Nie stoi tam już wspomniany krzyż przydrożny z uwagi na to, że S8 została poszerzona i obecnie jest drogą ekspresową – krzyż został przeniesiony w okolice kościoła parafialnego w Szumowie. Teraz, jadąc, wspominam z tęsknotą miejsce, gdzie „przydrożny Chrystus stał”. Mam ogromny szacunek do każdego krzyża przy drodze.
Mirosław