Pan Tadeusz napisał:
Dożyłem trudnych czasów dla wierzących w Pana Boga – katolików. Ogarnia nas cywilizacja śmierci, jak nazwał to nasz kochany Ojciec Święty Jan Paweł II. Kłamstwa, ateizm, zabijanie nienarodzonych – mówią, że to postęp, nowoczesność i wolność słowa.
Byłem świadkiem, jak kraje demokracji ludowej (pod butem ZSRR) walczyły o pokój przy pomocy zbrojeń. Zmienił się język, ale cel pozostał ten sam. Bo ta sama jest rewolucja komunistyczna – walka z chrześcijaństwem.
Teraz z Zachodu przychodzą te nowocześnie rozumiane „postęp”, „praworządność” i „wolność”... Co robić? Modlić się i umartwiać, by wynagrodzić Panu Bogu ciągłe obrażanie. Tak mówiła Matka Boża w Fatimie. Módlmy się więc i prośmy Pana o pokój. Rodzice mawiali: „Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy”. Jest grzech – będzie kara.
Mamy wybór: pokuta i wybaczenie lub jej brak, czyli śmierć i potępienie.

Wieczorny Apel Jasnogórski jest jak klamra spinająca cały dzień. Jaki był ten dzień? Co zrobiliśmy w nim dobrego lub złego? Co nam przyniósł i za co powinniśmy dziękować Panu Bogu? Ale także: co nam się nie udało i co można naprawić następnego dnia? To ważne.

Pisze Pan: trudne czasy dla katolików. Myślę, że nie tylko dla nich, także dla wszystkich innych. Ten światowy galimatias tak wiele potrafi pomieszać w głowach! Jeśli ktoś od dziecka był wychowywany w jakiejś prawdzie, to jest nadzieja, że nawet jak się pogubi, będzie wiedział, gdzie jest ratunek. Gorzej z tymi, którzy są wychowywani bez korzeni, a raczej którzy wyrośli bez korzeni – im będzie trudniej odnaleźć właściwą drogę. Ale często to spośród nich rekrutują się najwięksi herosi, nie z tych miękkich i letnich... Oto jest zagadka!