W niedzielę 19 stycznia nad ranem, w 64. roku życia i 40. roku kapłaństwa odszedł do Pana ks. Piotr Nowosielski. Był człowiekiem niezwykłej pokory i cierpliwości, pogody ducha i radości, zawsze gotowy nieść pomoc, wesprzeć dobrym słowem, pomysłem. Ta postawa przysporzyła mu wielkie grono przyjaciół, ludzi życzliwych, którzy na wieść o jego śmierci pisali: „dobry ksiądz i człowiek”, „kapłan szlachetny, oddany służbie Bogu i ludziom”, „niezapomniany ksiądz”, „odszedł kapłan przez duże K, skromny, pokorny, z ogromnym poczuciem humoru, przede wszystkim żyjący dla Chrystusa”.

Przyjaciel i Orędownik

Trudno w kilku słowach pisać o kimś, kto przez 40 lat był ważną częścią życia mojego i mojej rodziny. Mieliśmy wtedy po 15 lat, jak do naszej parafii trafił neoprezbiter – ksiądz Piotr. Kończyliśmy szkołę podstawową i rozpoczynaliśmy naukę w liceum – trudny etap w życiu młodych ludzi. To, że po tych wszystkich latach nadal jesteśmy ludźmi Kościoła to także zasługa naszego księdza Piotra. Przede wszystkim Kapłan, a także wychowawca i opiekun ministrantów (ja) i ruchu oazowego (moja wtedy przyszła żona), katecheta (jeszcze wtedy na katechezie przy kościele), szafarz sakramentów (potem obecny na naszym ślubie, chrztach naszych dzieci, pogrzebach naszych bliskich), a w końcu Przyjaciel, honorowy członek naszej rodziny i wzór Kapłana dla nas i dla naszych dzieci. Wielka bezinteresowna życzliwość, gotowość do pomocy, ogromna cierpliwość i poczucie humoru i nieustanny zachwyt światem. Na ziemi już się nie spotkamy, ale Przyjaciela i orędownika nie tracimy….

Urszula i Marcin Krzywdzińscy z dziećmi

Ku pamięci – od serca

Bardzo dziękuję ks. Piotrowi Nowosielskiemu za piękne świadectwo życia. Mieliśmy z sobą kontakt w latach 2013-2024 r. Ksiądz dał się poznać jako osoba odpowiedzialna, sumienna i niezwykle oddana dla spraw lokalnego Kościoła. Mówił o wierności Bogu, ufności. W naszych rozmowach mobilizował do pokonywania trudności, pójścia do przodu. Ksiądz Piotr był ponad podziałami. Podczas obrzędu konsekracji do stanu dziewic dnia 7 października 2024 r. w katedrze legnickiej świętych Apostołów Piotra i Pawła był obecny wśród wiernych. Losy osób konsekrowanych były dla niego ważne. Bardzo dziękuję za to. Ostatnia nasza rozmowa odbyła się w Legnickim Parku – była niezwykle ciepła, życzliwa ze szczególnym zwróceniem uwagi na ufność w Boże Miłosierdzie. Dziękuję.

Monika Skrobiewska OV

Emanował skromnością i dobrocią...

Księdza Piotra poznałam na pielgrzymce do sanktuariów maryjnych Europy. Był organizatorem tej wspaniałej pielgrzymki. Od razu dał się poznać jako życzliwy i skromny człowiek oraz kapłan prze duże K. Potem przez lata nasze drogi krzyżowały się na pielgrzymim szlaku na Jasną Górę, gdzie, niezależnie od tego, czy świeciło słońce, czy padał deszcz, dokumentował wędrówkę pątników pięknymi zdjęciami. Będzie go brakować...

Iwona

Na zawsze w moim sercu

Ksiądz Piotr był wikariuszem w mojej parafii Chrystusa Króla w Bolesławcu. Uczył mnie religii i przygotowywał do I Komunii św. Pamiętam, że kiedy mnie egzaminował, to nawet podpowiadał. Zapamiętam go jako bardzo ciepłego, cudownego, mądrego, dobrego człowieka i wspaniałego księdza. Kiedyś na Facebooku napisał mi w życzeniach urodzinowych: „W życiu na ziemi – wszystkiego, co trzeba, a potem nieba, nieba, nieba...”. I ja dzisiaj życzę mu nieba, nieba, nieba...

Dorota

Ksiądz Piotr

Aż trudno w to uwierzyć. Przez 33 lata ks. Piotr był z nami. Razem tworzyliśmy wspólnotę parafialną przy kościele Świętej Trójcy w Legnicy. Zawsze spokojny, ciepły i pogodny. Potrafił wyjść do ludzi i z nimi rozmawiać. Jego słowa docierały zarówno do osób starszych, jak i dzieci. Potrafił mówić tak, żeby zostać usłyszanym. Pięknie przedstawiał nam Ewangelię. Wiedział, jak to robić. Kazania z historią w tle czy wpisy na koncie facebookowym. Z poczuciem humoru i z serdecznością. Bardzo skromny człowiek, nieszukający poklasku. A tak wiele dla nas robił. Prawdziwy kapłan, jak to mówią – z powołania i bardzo dobry człowiek, tak prywatnie. Takiego go zapamiętam i zapewne nie tylko ja. Niech Pan Bóg mu wynagrodzi za całą dobroć i serdeczność. Będzie nam Ciebie brakowało, Księże Piotrze. Zostaje pustka...

Ela

We will miss You, RIP

Księdza Piotra znaliśmy od młodych lat, jeszcze jako jak nastolatki (1984-87). Ten człowiek dał nam tyle mądrości moralnej, że 40 lat później muszę mu za to podziękować. Wiem, że za późno, wiem że prawie się nie widywaliśmy, ale dziękujemy Ci, zrobiłeś dobrą robotę, odpoczywaj w pokoju. Canada żegna!

Roman Empire

Przyjaciel

Jak bardzo trudno napisać o ks. Piotrze w czasie przeszłym. Przyjaciel naszej rodziny od wielu lat. Pomimo pędu życia zawsze miał dla nas czas, dobre słowo i uśmiech. Jesteśmy mu za to bardzo wdzięczni. Nasze coroczne wakacyjne spotkania zapisały się już do rodzinnej tradycji. Uważamy się za wielkich szczęściarzy, że nasze życiowe ścieżki przecięły się ze ścieżką życiową księdza Piotra – człowieka o wielkim sercu, intelekcie, pokorze, humorze i o niesamowitym darze dostrzegania drugiego człowieka. Przytaczając fragment wiersza Haliny Poświatowskiej „Czy świat umrze trochę/ kiedy ją umrę…”, pragniemy Ci powiedzieć Księże Piotrze, że świat umarł trochę bez Ciebie. Dziękujemy Ci za wszystko. Zawsze jesteś i będziesz w naszych serduchach.

Agnieszka, Julius, Julia i Józefina Eyong

Dziękuję za Boży dar – ks. Piotra

To przejście do życia wiecznego dotknęło mnie niespodziewanie. Ksiądz Piotr był wikariuszem wraz ks. Waldemarem Wesołowskim, ks. Sławomirem Stasiakiem w mojej pierwszej, rodzinnej parafii pw. Chrystusa Króla w Bolesławcu, kiedy proboszczem był ks. Józef Gołębiowski. Pamiętam to, mimo, że czas jego posługi przypadł na lata 1985-90, gdy byłam 2-7-letnim dzieckiem. Myślę, że swoją łagodnością, dobrocią, uśmiechem, musiał mnie ująć, skoro już wtedy go zapamiętałam. Parę lat temu ponownie go spotkałam w Legnicy, w parafii pw. Świętej Trójcy, gdzie także znana jest jego łagodność, dobroć, a przede wszystkim mądrość połączona z humorem. To pozwoliło mi go poznać na nowo. Chwała Bogu za dar ks. Piotra, za dar jego życia, za dar jego kapłaństwa. Jestem wdzięczna, że mogłam doświadczyć, choć krótko, tego daru Bożego na początku i na końcu jego drogi kapłańskiej. Do zobaczenia Księże Piotrze. Już teraz cieszę się z Tobą z Twego szczęścia w Królestwie Miłości! Uczta gotowa, Gody Baranka są! A w ramach świętych obcowania proszę – ora pro nobis, amen.

Agnieszka