Odniesienia do Pana Boga, świata, bliźniego i siebie samego. Bezpieczniej i sensowniej jest określać się przez czynność niż przez funkcję. Czasownik mówi o czymś konstruktywnym, o zamiarze, wysiłku, dokonaniach. Rzeczownik podkreśla zaś funkcję, pozycję, znaczenie. Tamten jest dynamiczny, twórczy, ten – statyczny, wręcz kostyczny. Chodzi o to, na czym koncentruje się uwaga i gdzie pada główny akcent. Jestem uznanym nauczycielem czy raczej uczę, wychowuję, kształtuję, przekazuję wiedzę? Jestem znanym lekarzem czy też bardziej staram się przynosić ulgę chorym i dbam o ich kondycję? Jestem sławnym kucharzem czy po prostu gotuję z pasją i oddaniem, żeby karmić ludzi i dawać im przyjemność? Zajmuję się duszpasterstwem, znam ludzi i próbuję na wszelki sposób dotrzeć do nich z Ewangelią i Bożą pociechą czy też jestem dostojnym proboszczem, kanonikiem, prałatem? Jeśli moje myślenie i uwaga są przy tym, co robię i chcę to wykonywać jak najlepiej, to nie koncentruję się na tytułach, funkcjach i należnej z tego tytułu estymie. Wydaje się, że najzdrowiej by było, gdyby osobistą wartość i satysfakcję odnajdywać w działaniu, poświęceniu, ofierze. A może jedno nie wyklucza drugiego? Na zasadzie: trochę tego i trochę tamtego? W zdaniu muszą być podmiot i orzeczenie, to podstawa, więc i czasownik, i rzeczownik. Czy jednak nie ma subtelnej różnicy w powiedzeniu: „jestem lekarzem, więc leczę”, a „zajmuję się ludzką chorobą, leczę, bo jestem do tego przygotowany i temu oddany”? Tam jest najpierw szyld, a tu widać troskę o pacjenta. Ksiądz Bronisław Dembowski, późniejszy biskup włocławski, wspominał o swoim pierwszym zetknięciu w Stanach Zjednoczonych z Odnową w Duchu Świętym. Pewna kobieta go zapytała: „Jezus jest twoim Panem?”. Odpowiedział nieco oburzony: „Jestem katolickim księdzem”. Ona zaś: „OK, ale czy Jezus jest twoim Panem?”.

Pytanie o osobistą relację jest tu podstawowe. Jestem osobą religijną, chrześcijaninem. Dobrze, ale czy to widać? Moją wiarę, zaufanie, więź z Bogiem, radość i pogodę ducha, a co za tym idzie – i powinno być nierozłączne – czy mnie to uruchamia do dobra, wrażliwości, ofiarności, jeśli potrzeba? Znacznie mniej szyldów, więcej świadectwa, chciałoby się wołać. Piec, kiedy się w nim pali, grzeje i nie musi się zastanawiać, jak to robić lepiej. Istotą sprawy jest żywy ogień. Może być nawet niewidzialny, zamknięty w środku. Nie na wiele się zda, a raczej w ogóle bezproduktywny jest wysiłek dekorowania, ozdabiania, upiększania pieca czy też szukania optymalnego przepływu ciepła, odpowiedniego ustawiania krzeseł itp., jeśli palenisko w tym piecu będzie puste. Jak się mówi w takich okolicznościach – para w gwizdek, a lokomotywa, nie wspominając już o wagonach, ani drgnie. Tyle wypowiadanych słów, w dobrej intencji, dodajmy, a skutek mizerny. Z ogniem w środku byłyby pewnie nawet niepotrzebne.

Co mnie określa bardziej? Jak jestem czy też chcę być postrzegany i jak sam myślę o sobie? Czy też o tym, co robię? Ci, co koncentrują uwagę na czynności, nie bardzo przejmują się swoim wizerunkiem i społecznym odbiorem. Piarem zajmują się ci, którzy swoją wartość odnajdują przede wszystkim w tytułach, w pełnionej funkcji, w rzeczowniku. Wolny jest ten od czasownika, ten drugi jest zniewolony własnym wizerunkiem. Oczywiście, wszystko powyższe to uproszczenie. Są jeszcze inne części mowy i zdania opisujące bogactwo naszego życia. To tylko lupa przystawiona na chwilę do dwóch pojęć i określających ich postaw.