Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci” – ślubuję, a nie przysięgam, bo z przysięgi można kogoś zwolnić, a ze ślubu nie. Przecież ślub, czyli inaczej zaślubiny, to zespolenie w jedną, nierozerwalną całość. Czy pamiętamy, co ze sobą niosą poszczególne śluby? Warto to przypomnieć.

Ślubuję ci miłość

Dość często można usłyszeć, że po wielu latach małżeństwa miłość po prostu się wypala. Nic bardziej mylnego, jeśli uświadomimy sobie, czym tak naprawdę jest miłość. To nie stan zauroczenia lub zafascynowania, choć tak się zaczyna, ale jest to stan trwania w cierpliwości i cierpliwości w trwaniu. Nieustanne budowanie i udoskonalanie wzajemnego przebywania ze sobą. Małżeństwo jest darem Boga dla człowieka, a wybranych do tego stanu Bóg obdarza talentami. Te talenty z Jego pomocą trzeba coraz bardziej udoskonalać. Miłość to nie jest tylko czerpanie od kogoś. Wręcz przeciwnie – to dawanie i obdarowywanie. Sprawianie, że komuś chce się ze mną przebywać. Walczenie i cierpliwe oczekiwanie. Kierowanie się odpowiedzialnością za tę „połówkę”, z którą się złączyłem/złączyłam.

Ślubuję ci wierność

W swojej konstrukcji wierność jest bardzo prosta – nie ulegam zdradzie małżeńskiej. Nawet nie próbuję wchodzić na drogę, która do niej wiedzie. Krótko mówiąc, nie wchodzę w bliższy kontakt z koleżanką np. z pracy. Powinienem raczej odmówić, kiedy koleżanka chce mnie np. poczęstować kanapką, ponieważ żona nie dała mi nic do jedzenia, bo się na mnie zdenerwowała... W wielu przypadkach to jest uchwycenie niteczki prowadzącej bezpośrednio do kłębka, z którego już się nie da wyplątać. Nie wchodzę w bliższy kontakt z sąsiadem, który np. lepiej zna się na hydraulice niż mój mąż, itd.

Ślubuję ci uczciwość małżeńską

Nawet za cenę czasu, zdrowia czy życia będę cię bronić przed innymi. Nie będę cię obgadywać. Moja mama czy mój tata nie będą ważniejsi dla mnie i naszej rodziny niż ty. Nie będę nic robić, działać przeciw mojej rodzinie – mojej żonie, moim dzieciom. Będę was bronić przed złymi spojrzeniami, obgadywaniem, wszelkimi atakami – złego ducha także. Jak przystało na prawdziwego mężczyznę, w razie ataku duchowego będę się modlił i będę się poświęcał dla dobra żony, dzieci, dla dobra mojej rodziny, której jestem pierwszym opiekunem. Bez wiedzy mojej żony i bez jej zgody nie podejmę żadnej poważniejszej decyzji. Pójdę np. do lekarza, gdy moja żona uzna, że nie ma innego wyjścia i muszę zacząć się leczyć. Nie będę przesadnie zaborczy, czyli zazdrosny i podejrzliwy. I odwrotnie – to wszystko dotyczy także żony. Będę jej ufał i wierzył, bo wiele lat temu ślubowałem jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską.

„Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym was Bóg obdarzy?” Czy zdajemy sobie sprawę z tego, że w tym względzie dajemy słowo samemu Stwórcy – Bogu? Dzieci, którymi nas obdarzył, mamy uczyć modlitwy i modlić się za nie. Mamy je uczyć uczciwości, sami postępując uczciwie. Mamy je uczyć odpowiedzialności i sami być odpowiedzialni. Po prostu trzeba być ze swoją rodziną jak najbliżej, mieć zawsze czas dla dzieci i prowadzić je do kościoła, uczyć szacunku do księży i całej wspólnoty parafialnej, diecezjalnej.

Jeśli nie wytrwasz

Zdarza się, że nie udaje ci się dotrzymać ślubów. Jednego bądź wszystkich. Wtedy czeka na ciebie konfesjonał. I przebaczenie Boże, a także prośba i walka o przebaczenie żony/męża. Wszyscy popełniamy błędy, ale bezwzględnie trzeba nad sobą pracować i walczyć. Choćbyś zawiódł/zawiodła w miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej, to mimo wszystko walcz o swoje małżeństwo. Przecież związaliście się nierozerwalnym ślubem. Dodaliście do tego: „Tak nam dopomóż, Panie, Boże Wszechmogący, w Trójcy Jedyny, i wszyscy święci”. Macie za sobą całą niebieską armię i nic wam nie grozi, jeśli tylko otworzycie się na współpracę z niebem.

Żal – łzy – przebaczenie i... herbata lub kawa albo spacer. Rozmowa, ręka do ręki, ponowne wspólne spojrzenie przed siebie. Nowy początek i kontynuacja zarazem. Wzajemne wsparcie. Tylko dzięki byciu razem, czyli nieopuszczeniu się, Bóg może wprowadzić nas w bramy raju. Bo wytrwaliśmy. Bo było warto, bo tak sobie ślubowaliśmy.