W kwietniu szczególną uwagę zwraca jedna data – dzień, w którym przypada 1000. rocznica koronacji Bolesława Chrobrego. Przejmując tron po zmarłym ojcu Mieszku, Bolesław miał 25 lat. Jako chłopiec był gościem – zakładnikiem na cesarskim dworze. Ten układ, w którym syn był zakładnikiem na dworze Ottona I, a potem Ottona II, był ceną uznania zwierzchności cesarstwa. Bolesław poznał niemieckich dostojników, język i kulturę, ale poznał też smak zależności. Po śmierci ojca pokonał konkurentów do tronu, a potem mocną ręką utrzymał tron i jedność państwa. I wtedy na arenie dziejów pojawił się cesarz Otton III, z którym Bolesława złączyła nie tylko przyjaźń, ale i nadzieja stworzenia wspólnoty chrześcijańskiej Europy. Chrześcijańskiej – a więc solidarnej i suwerennej, a nie opartej na zależności. Otton III dążył do przywrócenia dawnego blasku starożytnego imperium rzymskiego, ale w nowym, chrześcijańskim duchu. Nowość dotyczyła także wizji geopolitycznej – Otton III chciał przekroczyć dotychczasowe granice imperium, wyjść poza nie na ziemie zajęte przez Słowian. Nie zamierzał jednak ich podbijać, ale obok Italii, Galii i Germanii chciał zbudować czwarty słowiański fundament chrześcijańskiego porządku Europy. Niezwykle ważnym symbolem tej wizji geopolitycznej stał się zjazd gnieźnieński, który w istocie był pielgrzymką Ottona III do grobu jego przyjaciela – św. Wojciecha. Pochowane w Gnieźnie ciało Wojciecha miało być zwornikiem nowej koncepcji Europy. To w czasie tego zjazdu Otton III nałożył na głowę Bolesława, księcia, swój cesarski diadem. Właśnie ta koronacja została zauważona przez kronikarzy, zwłaszcza Thietmara, z wyraźną dezaprobatą. Nie był to jednak pełny akt koronacyjny. Zabrakło w tej uroczystości aktu namaszczenia, symbolizującego, że Bolesław jest Bożym pomazańcem. Nałożenie diademu było jednak niezwykle nośnym symbolem – uznaniem suwerennego miejsca piastowskiego księcia w przestrzeni chrześcijańskiego imperium.

Ogromne, wręcz priorytetowe znaczenie miało utworzenie w 1000 r. organizacji kościelnej uwieńczonej arcybiskupstwem w Gnieźnie. Przywilejem arcybiskupa była m.in. możliwość koronacji króla. Z tej możliwości jako pierwszy skorzystał Bolesław, ale musiał na nią czekać ćwierć wieku.

W 1002 r. zmarł Otton III. Jego następca zerwał z polityką swojego poprzednika i wrócił do polityki niemieckiej dominacji. To zaś stało się zarzewiem wojen prowadzonych między cesarstwem-królestwem niemieckim a państwem Bolesława. Zmagania zbrojne zakończyły się zwycięstwem Bolesława i pokojem w Budziszynie w 1018 r.

Na pełny akt koronacyjny Bolesław musiał jednak czekać aż do śmierci Henryka II i zmiany na tronie papieskim. Zarówno cesarz, jak i papież zmarli w 1024 r. Rok później, najprawdopodobniej 18 kwietnia, w Wielkanoc, Bolesław przyjął z rąk arcybiskupa Hipolita królewską koronę. Sam akt został odnotowany jedynie przez kronikarza cesarskiego Wipona. Bolesław Chrobry zmarł 2 miesiące po koronacji, ale pozyskana korona stała się symbolem niezależności i suwerenności. Po koronę niepodległości jako symbol i ideę sięgali wielcy przywódcy polscy od Bolesława Chrobrego po ojców niepodległości 1918 r.

Swój wkład, niezaprzeczalnie wielki, w odzyskanie niepodległości w ostatnich latach wniósł św. Jan Paweł II, którego 20. rocznicę śmierci w tych dniach przeżywaliśmy. O dumie z bycia Polakiem, o dumie z polskiej niepodległości mówił śp. prezydent Lech Kaczyński. Kwietniowe rocznice przypominają nam, że ważnym elementem naszych dziejów są charyzmatyczne postacie oddane Polsce, ale świadome tego, co najdobitniej wyraził św. Jan Paweł II: „Nie sposób zrozumieć dziejów narodu polskiego – tej wielkiej tysiącletniej wspólnoty, która tak głęboko stanowi o mnie, o każdym z nas – bez Chrystusa. Jeślibyśmy odrzucili ten klucz dla zrozumienia naszego narodu, narazilibyśmy się na zasadnicze nieporozumienie. Nie rozumielibyśmy samych siebie”.

Za miesiąc od rocznicy koronacji będziemy mogli dać wyraz naszej idei niepodległości, suwerenności, naszego szacunku dla christianitas w dziejach Polski, a także naszej wizji Polski w Europie.