Z bólem przyjąłem wiadomość o śmierci papieża Franciszka jako najbliższej nam osoby. Ojciec Święty odszedł do Domu Ojca w tym pięknym wielkanocnym czasie. Jako kapłan, który został mianowany przez niego najpierw biskupem pomocniczym tarnowskim 14 grudnia 2013 r., a niecały rok później w październiku 2014 r. – biskupem kieleckim bardzo czuję się związany z Ojcem Świętym i jego pontyfikat ubogacał niejako moją posługę biskupią. Byłem na dwóch spotkaniach „Ad limina Apostolorum” oraz na audiencji z Ojcem Świętym podczas specjalnych rekolekcji, jakie odbywałem w niewielkiej grupie biskupów. Byliśmy także z bp. Andrzejem Kaletą w Watykanie i dziękowaliśmy za jego nominację na biskupa pomocniczego. Wśród osobistych wspomnień przywołam to, kiedy podczas drugiego spotkania „Ad limina Apostolorum” zadałem Ojcu Świętemu dwa pytania, jedno z nich dotyczyło synodalności Kościoła. Odpowiadał dość długo i zwrócił się do mnie z takim serdecznym pytaniem: – Czy już Ci odpowiedziałem?

Ojciec Święty podarował nam liczne dokumenty, encykliki, adhortacje, listy apostolskie oraz bulle i jesteśmy zaproszeni, aby go słuchać i wczytywać w jego nauczanie. Dla mnie jako kapłana i biskupa orędzia papieskie zawsze były aktualizacją nauczania Kościoła czy to były orędzia misyjne, wielkopostne czy na Światowy Dzień Pokoju. Bardzo ujęły mnie jego dwa ostatnie dokumenty: encyklika poświęcona Boskiemu Sercu Pana Jezusa pt. „Dilexit nos” po polsku „Umiłował nas”, w której wskazywał, że Pan Jezus, obdarzając nas miłością, czeka na naszą odpowiedź, abyśmy tym, co przeżywamy jako chrześcijanie, biskupi, wierni, umieli się dzielić, by nie zamykać Jezusa w swoim sercu, aby On dzięki nam docierał do tych, którzy Go potrzebują.

We wcześniejszym dokumencie poświęconym św. Teresie od Dzieciątka Jezus pt. „C’est la confiance” („To zaufanie”), poświęconym nadziei, Ojciec Święty wskazuje nam drogę w oparciu o duchowość św. Teresy , skromnej, młodziutkiej świętej i kochanej w Kościele. Piękny akapit 24. tego dokumentu może być w jakiś sposób résumé pontyfikatu papieża Franciszka, który tak bardzo ufał Panu Bogu. Ojciec Święty Franciszek często powtarzał, abyśmy jako chrześcijanie wychodzili na peryferia, szukali, pukali i pozwolili Jezusowi zaglądać do ludzkich serc. Już na początku swojej posługi apostolskiej nauczał, że jako chrześcijanie nie jesteśmy bezużyteczni w świecie, ale pod warunkiem, że będziemy solą ziemi i światłem świata. On sam był solą ziemi i światłem świata.

Mamy więc z czego zaczerpnąć z jego dziedzictwa duchowego, z jego postawy, z uśmiechu i radości. Papież koncentrował się w swym nauczaniu na człowieku kształtowanym przez obecną kulturę i warunki, w jakich żyje. Upominał się o cierpiących, o ubogich, o wszystkie zmarginalizowane grupy życia społecznego. Przypomniał nam w Roku Miłosierdzia o nieskończonym Miłosierdziu Bożym. Swój pontyfikat ukoronował Rokiem Świętym, który jest rokiem łaski i nadziei i on sam stał się pielgrzymem nadziei do Domu Ojca.