św. Brygida Szwedzka, zakonnica, patronka Europy, ur. w 1303 r. zm. 23 lipca 1373 r.
Urodziła się w szwedzkim Finstad k. Uppsali. Jej rodzina była zamożna i skoligacona z dynastią królewską panującą w owym czasie w Szwecji. Od samego początku wzrastała w głęboko pobożnej atmosferze. Wydana za mąż w wieku 14 lat za Ulfa Gotmarssona całkowicie poświęciła się życiu rodzinnemu i starannemu wychowaniu ośmiorga dzieci. Po śmierci męża w 1344 r. oddała się życiu ascetycznemu. Pisała listy do możnych tego świata, w których napominała ich w imię Ewangelii. Należała do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Jej serce i umysł były zaprzątnięte sprawami Kościoła powszechnego. Szczególnie interesował ją los papieży, którzy od 1309 r. rezydowali nie w Rzymie, lecz w Awinionie we Francji. Jej pragnieniem było, aby papież wrócił do Wiecznego Miasta. Napisała w tej sprawie listy do papieży: w 1352 r. do Innocentego VI, w 1367 r. do Urbana V, a następnie do Grzegorza XI. Brygida poświęciła się też życiu monastycznemu. Gdy w 1369 r. otrzymała posiadłość w Vadsten, założyła klasztor i Zakon Najświętszego Zbawiciela (siostry brygidki). Zmarła w Rzymie 23 lipca 1373 r. 7 października 1391 r. papież Bonifacy IX ogłosił ją świętą, a w 1419 r. papież Marcin V potwierdził jej kult. Jan Paweł II natomiast specjalnym motu proprio z 1 października 1999 r. ogłosił ją współpatronką Europy. Pozostawiła po sobie księgę Objawień.
Kolumbijska zakonnica porwana przed rokiem w Mali pojawiła się w opublikowanym przez dżihadystów wideo, w którym poprosiła papieża Franciszka o pomoc w jej uwolnieniu - poinformowały mauretańska agencja Al-Akhbar i amerykański ośrodek monitorujący dżihadystyczne strony internetowe SITE.
Należąca do Zgromadzenia Franciszkanek od Maryi Niepokalanej s. Gloria Cecilia Narvaez Argoti została uprowadzona 7 lutego 2017 r. w Karangasso na południu Mali, w pobliżu granicy z Burkina Faso, gdzie od sześciu lat pracowała jako misjonarka. W tym zdominowanym przez muzułmanów kraju zajmowała się głównie opieką medyczną i niesieniem pomocy ludności wiejskiej, w tym nauczaniem muzułmańskich kobiet.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
