Agnieszka Dziarmaga: Jaka jest rola kapelana w wakacje?

Ks. Sebastian Nocoń: W okresie letnim rola kapelana w Chorągwi Kieleckiej ZHP nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ jest to czas intensywnej pracy wychowawczej prowadzonej podczas obozów harcerskich, zlotów i wędrówek. Kapelan pełni wtedy przede wszystkim funkcję duchowego opiekuna harcerzy i instruktorów, towarzysząc im w przeżywaniu wakacyjnego czasu nie tylko jako przygody, ale również jako przestrzeni wzrostu duchowego i umacniania wartości. Rola kapelana podczas wakacji to nie tylko bycie księdzem na obozie, ale żywa obecność Chrystusa wśród harcerzy przez służbę, świadectwo życia, wspólną modlitwę. To czas, w którym kapelan nie tyle głosi, ile idzie razem z drużyną, dzieląc trud, radość i codzienność harcerskiego życia.

Lipiec to czas Międzynarodowego Harcerskiego Festiwalu Kultury Młodzieży Szkolnej na kieleckiej Kadzielni, który – 52. już z kolei – odbywał się od 10 do 20 lipca.

Tegoroczny „Wiatraczek” to intensywne 10 dni pełne muzyki, tańca, warsztatów i integracji – zarówno lokalnej, jak i międzynarodowej. Młodzi artyści rozwijali umiejętności sceniczne, prezentowali się przed kielecką publicznością, a wszystko to w duchu harcerskich wartości. Kulminacją jest od wielu lat otwarte galowe widowisko na Kadzielni 19 lipca. Pomimo wielu zajęć warsztatów, występów uczestnicy festiwalu zgromadzili się na Mszy św. w intencji harcerzy 13 lipca w kościele św. Wojciecha w Kielcach, aby wraz ze wspólnotą parafialną nie tylko modlitwą, ale i śpiewem wyznawać swoją wiarę. Dla całej parafii jest to świetna okazja do poznania wielu młodych ludzi, którzy nie wstydzą się swojej wiary i jako harcerze żyją wartościami. Pamiętam, jak po takiej Mszy św. jedna z parafianek podeszła do mnie i była wdzięczna za modlitwę i śpiew z harcerzami. Ta pani była bardzo wzruszona, kiedyś bowiem była harcerką i przypominało się jej drużyna, w której była. I zapewne wiele wspaniałych biwaków, obozów, rajdów oraz przygód.

Co Księdzu osobiście daje posługa harcerzom?

– Bycie kapelanem wśród harcerzy to nie tylko obowiązek duszpasterski – to przede wszystkim spotkanie z młodym człowiekiem w jego prawdzie, entuzjazmie, pytaniach i poszukiwaniach. Harcerze nie przychodzą po gotowe odpowiedzi. Oni chcą, żebyś z nimi szedł przez las, życie, ciszę wieczornego ogniska i zgiełk dnia codziennego. Najbardziej poruszające są te chwile, kiedy w oczach młodego człowieka widzę iskrę dobra, kiedy po wspólnej modlitwie pod gołym niebem podchodzi i mówi: – Druhu kapelanie, nigdy wcześniej nie czułem się tak blisko Boga. Albo kiedy ktoś po raz pierwszy w życiu decyduje się na spowiedź nie dlatego, że musi, ale dlatego, że chce bo czuje, że tu, na tym obozie, jest bezpiecznie, jest sens. Ta posługa to nieustanne przypominanie mi, że Ewangelia naprawdę żyje, jeśli jest przekładana na czyny, a nie tylko głoszona z ambony. Osobiście posługa harcerzom daje mi nadzieję. Kiedy patrzę na tych młodych ludzi, jak potrafią kochać Polskę, wspierać się nawzajem, szukać Boga – choć nie zawsze wprost wierzę, że świat ma przyszłość. I że kapłaństwo, jeśli ma sens, to właśnie tam wśród ludzi, wśród młodych serc, które jeszcze chcą słuchać i iść dalej. I to jest dla mnie największy dar.