Pani Gertruda Maroszek, bo jej to właśnie poświęcona jest tablica, nie była znakomitym inżynierem, ani znaną lekarką, nie dokonała też wielkich odkryć naukowych… Była prostą kobietą ze wsi, bez żadnego wykształcenia, która mimo ogromu krzywd doznanych od ludzi żyła czystą Ewangelią – za zło odpłacała dobrem.

Niesprawiedliwe piętno

O jej losach i historii wielkiej miłości opowiedziała mieszkańcom Michałówki wychowanka pani Gieni – Anna Prokop-Staszecka, urodzona w niewielkiej wsi Chobędza – dr nauk medycznych, internistka, mikrobiolog, serolog, pulmonolog, wieloletni wykładowca akademicki Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, przez 10 lat dyrektorka Krakowskiego Szpitala Specjalistycznego im. św. Jana Pawła II, radna Krakowa – szczegóły te nie są dla tej opowieści bez znaczenia, ale zacznijmy od jej niani…

Gertruda Maroszek urodziła się 17 kwietnia 1897 r. w Michałówce. O tym, że była dzieckiem nieślubnym, czyli noszącym od urodzenia nadane jej przez ludzi obciążające, niesprawiedliwe piętno, świadczy jej imię, nadawane dziewczynkom poczętym w grzechu – bez względu na to, czy matka była ofiarą własnej namiętności, czy została skrzywdzona przez kogoś, co niestety zdarzało się nierzadko. Według skąpych informacji, jakie udało się uzyskać, Gienia w Michałówce nie zaznała wiele dobrego. Ostatecznie opuściła rodzinną wieś i poszła przed siebie za chlebem i lepszym losem. Niestety – biedna młodziutka dziewczyna na przedwojennej wsi łatwo nie miała. Szukając pracy w kolejnych gospodarstwach, doznała wielu kolejnych krzywd, z których największą stały się smutne narodziny i tragiczna śmierć córeczki pani Gertrudy, która przyszła na świat w wyniku gwałtu… Choć przez znaczną część życia los Gieni był wręcz tragiczny, bardzo ją skrzywdzono, znosiła biedę i ciężko pracowała, aby przeżyć, to dziewczyna zawsze swój los powierzała Panu Bogu, wierząc, że ostatecznie to On zawsze nad nią czuwa. W końcu nadeszły lepsze dni. Około 1950 r. Gienia dotarła do Chobędzy w dzisiejszej gminie Gołcza i ostatecznie znalazła tam bezpieczny dom, gdzie przyjęto ją na służbę w gospodarstwie. W sercu miała wciąż niespełnioną miłość i tęsknotę za zmarłą przed laty dziewięciomiesięczną córeczką…

Dekalog Niani

– Kiedy urodził się mój brat, mama poświęciła mu praktycznie całą uwagę. Wtedy w domu pojawiła się Gertruda i stała się moim aniołem. Nikt nie okazał mi tyle miłości i troski co ona. Jestem przekonana, że właśnie dzięki tej prostej, cudownej kobiecie jestem tutaj, gdzie zaszłam – opowiada dr. Anna Prokop-Staszecka. – Gienia, pracując w naszym gospodarstwie, stała się moją opiekunką, moją ukochaną nianią. Dzięki niej stałam się silna, uczyła mnie zasad, którymi sama kierowała się w życiu, a można te zasady określić w jednoznaczny sposób – to była czysta Ewangelia: nikomu nie zazdrość, kochaj ludzi, wybaczaj krzywdy, bądź dobra i uczciwa – powtarzała mi moja niania, ucząc mnie pozytywnego myślenia, wytrwałości w pokonywaniu trudności, konsekwencji w dążeniu do celu. Motywowała mnie do nauki i zdobywania wiedzy, zachęcała do sięgania po kolejne ambitne cele, a przecież sama nawet nie umiała pisać ani czytać – bardzo żałuję, że jej tego nie nauczyłam, a przecież widziałam, jak podpisywała się krzyżykiem – wspomina z ogromnym wzruszeniem pani doktor.

Niania Gienia stała się dla małej Ani, a potem doktor Anny osobą najbliższą – członkiem rodziny. Było oczywiste, że kiedy zmarła w wieku 82 lat, spoczęła w rodzinnym grobowcu, a pamięć o niej jest pielęgnowana w rodzinie, jak o kimś niezwykle ważnym.

Dobro jak chleb

– Niania Gienia wywarła na mnie tak ogromny wpływ, że wciąż kieruję się jej powtarzanymi wiejską gwarą słowami – swoistym dekalogiem. Zaszczepiła we mnie prostą, piękną wiarę w Boga, który jest Drogą i Prawdą. Dzięki niej kocham ludzi: swoich pacjentów, studentów, którzy w całym „zabieganiu” tego świata – mam wrażenie – potrafią wyczuć moje intencje i często dzięki temu mnoży się dobro.

– Jestem coraz starsza i wciąż mam wrażenie, że nie dość wystarczająco odwdzięczyłam się swojej niani za wszystko, co mi dała. Stąd właśnie powstał pomysł upamiętnienia jej w Michałówce, gdzie urodziła się i wzrastała moja niania, która była wspaniałym, dobrym człowiekiem, mimo wszelkiego, wielokrotnie wielkiego zła, jakiego doznała od ludzi – podkreśla Anna Prokop-Staszecka.

– Dzięki pomocy kilku osób dobrej woli – księdza proboszcza Andrzeja Bila z Jangrota, sołtysce Michałówki Marii Samul i radnej z tej miejscowości Bernadetcie Papaj udało się posadowić na ścianie miejscowej kaplicy tablicę kamienną z epitafium dla mojej Niani – jako przesłanie dla kolejnych pokoleń, że prawdziwa miłość może pokonać wszelkie zło i stać się źródłem dobra – mówi doktor Anna.

– Od pani doktor płynie tak dobra energia, że spotkanie z nią poprawia dzień. Bardzo cieszymy się w Michałówce z tego, że do nas trafiła. Jesteśmy również wdzięczni za wszystkie podarunki – bowiem tablica to nie jedyny ślad po pięknej historii Niani i jej podopiecznej, jaka zostanie w Michałówce. Pani doktor ufundowała do kaplicy piękne, rzeźbione w drewnie lipowym (bo jak mawiała Niania – lipa daje zdrowie i ma duszę) stacje drogi krzyżowej, przy których wierni będą rozważać mękę i śmierć naszego Zbawiciela, a także wspaniały zestaw bielizny ołtarzowej i kielich – relacjonują sołtyska i radna z Michałówki.

Opowiadając swoją wzruszającą historię osobom zgromadzonym na Eucharystii w kaplicy w Michałówce, pani doktor podkreślała: zawsze motywujcie swoje dzieci, pomagając im zbudować trwałe, dobre korzenie i kręgosłup moralny. Wtedy, bez względu na to, jak potoczy się ich życie, zawsze będą wierzyły, że Bóg nad nimi czuwa i ma dla nich swój dobry plan. Jak uwierzymy w Boga, który jest Miłością, który był, jest i będzie, to na końcu swojej drogi będzie można powiedzieć, że warto było Bogu zaufać i wziąć udział w tym biegu, jakim jest życie. Zawsze też warto dziękować za wszystkie otrzymane dary, dzielić się dobrem i dawać świadectwo wiary.