Zapewne nieraz ktoś słyszał opinię o pięknej duszy wyjątkowego i uczynnego człowieka. By zobrazować jego dobroć, stwierdza się niekiedy, iż jest to człowiek „z sercem na dłoni”, czyli potrafi się dzielić, poświęca swój czas dla drugiego, jest nad wyraz życzliwy. To również jest powód, by powiedzieć o pięknej duszy człowieka. Niemniej jednak każdy żyjący człowiek ma duszę, a refleksja nad cudem życia każdej osoby sprawia, że trudno upatrywać piękno duszy jedynie w dobrych czynach poszczególnych osób. Czy Stwórca mógłby obdarzyć człowieka duszą, która nie jest piękna? Czy Bóg, który sam jest osobą duchową, a stwarza człowieka właśnie z samego Siebie, na swój obraz i swoje podobieństwo, mógłby stworzyć coś, co zaprzeczałoby Jego pięknu?

Najpierw trzeba odpowiedzieć na pytanie: czym jest dusza ludzka? W Piśmie Świętym dusza oznacza życie ludzkie czy też w ogóle osobę ludzką. W nauczaniu Kościoła katolickiego duszę opisuje się najczęściej w łączności z ciałem człowieka. Osoba ludzka bowiem jest równocześnie istotą cielesną i duchową. W Katechizmie Kościoła Katolickiego podkreśla się jedność ciała i duszy, która jest tak głęboka, że dzięki niej ciało utworzone z materii jest ciałem żywym i ludzkim. W tym kontekście zauważa się, że ciało umiera, dusza natomiast jest nieśmiertelna. Ona nie ginie po jej oddzieleniu się od ciała w chwili śmierci. Gdy mówi się o duszy, myśli się również o tym wszystkim, co w człowieku najbardziej wewnętrzne i wartościowe.

Piękno całego stworzenia jest odbiciem piękna samego Stwórcy. On wszystko stwarza ze swej miłości. W opisie stworzenia zostało zaznaczone to, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz. Piękno człowieka zatem w różnych aspektach jego istnienia jest odbiciem piękna Boga. O ile każdy człowiek może zaistnieć dzięki dziełu rodziców, to wierzymy, że dawcą życia jest Bóg. To właśnie refleksja nad duszą ludzką pozwala nam wskazać na cud życia, którego jedynym sprawcą jest Bóg. Każda bowiem dusza duchowa jest bezpośrednio stworzona przez Boga. W tym właśnie upatruje się podstawę godności osoby ludzkiej, która została obdarzona duchową i nieśmiertelną duszą, rozumem oraz wolną wolą. Człowiek przeznaczony jest do szczęścia wiecznego. Mimo śmiertelnego ciała nieśmiertelna dusza ludzka nie pozostanie na zawsze oddzielona od ciała, ale w dniu zmartwychwstania nasze ciała ponownie otrzymają życie.

Jest jeszcze aspekt wizualnego postrzegania piękna, które jest charakterystyczne dla człowieka. Człowiek swoim spojrzeniem ocenia ciało drugiego człowieka. Mówi: ta osoba jest brzydka, a tamta piękna. Ta osoba mi się podoba, a tamta nie. Zmysłem wzroku nie ocenimy jednak piękna duszy, on zawsze się pomyli. Nie można zorganizować konkursu na najpiękniejszą duszę. Największy grzesznik może się cieszyć przywróconą godnością, gdyż Jezus Chrystus z miłości umarł i zmartwychwstał za człowieka. Piękna duszy nie mierzy się ludzkim spojrzeniem i gustem.