Jadwiga Łopatto przyszła na świat 18 listopada 1837 r. w rodzinie ziemiańskiej wywodzącej się z Kowieńszczyzny. W wieku 24 lat wstąpiła do klasztoru Sióstr Dominikanek
klauzurowych w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie 1 września 1862 r. złożyła śluby wieczyste. Tam też podjęła pracę szkolną w klasztornej pensji żeńskiej. Po kasacie dominikanek
piotrkowskich i ich wysiedleniu do podczęstochowskiej wsi Święta Anna, gdzie zajęły mocno zdewastowany zespół pobernardyński, rozpoczęła się nowa karta w dziejach wspólnoty sióstr,
spośród których przełożoną obrały sobie w 1872 r. najmłodszą, 35-letnią Jadwigę Łopatto.
Przez 21 lat matka Jadwiga zmagała się z licznymi przeciwieństwami, aby zapewnić zgromadzeniu przetrwanie i przygotować klimat pod przyszłą odnowę życia zakonnego. Broniła, na
ile mogła, sióstr przed szykanami władz carskich i złamane nieszczęściami mniszki podnosiła na duchu. Pokonując liczne przeszkody, wymogła na urzędnikach pozwolenie na przyjęcie do klasztoru
kilku kandydatek, które już po jej śmierci brały udział w odrodzeniu dominikanek w Świętej Annie. Kluczowym przedsięwzięciem przeoryszy była odbudowa po styczniowym pożarze w 1881 r.
klasztoru i zapobieżenie rozproszeniu zrezygnowanych zakonnic, a także współpraca z biskupem kujawskim Aleksandrem Bereśniewiczem w przywracaniu normalnej egzystencji
klasztornej, gdzie siostry na sposób kontemplacyjny oddają Chwałę Bożą.
Całą energię do działań w nieraz ekstremalnych warunkach czerpała matka Jadwiga z Jezusa Eucharystycznego, którego przez długie godziny adorowała przed Najświętszym Sakramentem.
Także jej nadprzyrodzona wiara umocniona w Jezusie i Jego woli czyniła możliwym rzeczy niemożliwe.
Matka Jadwiga po heroicznym i ofiarnym życiu odeszła po wieczystą nagrodę 26 czerwca 1893 r. Pamięć o niej na wieki będzie trwać w każdym pokoleniu dominikanek,
które tak wiele jej zawdzięczają.
* * *
Osoby, które uzyskają łaski za wstawiennictwem świątobliwej matki Jadwigi Łopatto, proszone są o poinformowanie
Sióstr Dominikanek, Święta Anna 42, 42-248 Przyrów, woj. śląskie, tel. (0-34) 355-40-42 e-mail: swanna@dominikanie.pl
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W greckokatolickiej katedrze św. Mikołaja w Charkowie dwadzieścioro dzieci w wieku od czterech do jedenastu lat modliło się na różańcu o sprawiedliwy pokój dla Ukrainy. Transmitowaną przez telewizję Żywe i w mediach społecznościowych ponadpółgodzinną modlitwę śledziło 87 tys. osób.
Dwadzieścia kilometrów od linii frontu dzieci, wraz z egzarchą charkowskim, bp. Wasylem Tuczapeciem, włączyły się w inicjatywę Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, by codziennie o godzinie 20.00 odmawiać modlitwę różańcową w intencji pokoju.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
