W piosence religijnej, której słowa zaczerpnięte są z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów, śpiewamy: „Łaską jesteśmy zbawieni, z łaski możemy tu stać, łaską usprawiedliwieni...”. Z ambony też możemy usłyszeć, że potrzebna jest łaska. Dla wielu osób słowo to brzmi archaicznie, tymczasem jest ono kluczem do zrozumienia sensu życia. Dlatego warto się zastanowić, jak rozpoznać łaskę.

Na samym początku warto zwrócić uwagę na fakt, że są w naszym życiu sytuacje, które nie są dziełem przypadku albo których nie da się wytłumaczyć. Potrzebne są wiara oraz zaufanie Panu Bogu, aby choć trochę zrozumieć ich znaczenie.

Gdy mówi się o łasce, warto wiedzieć, że w tradycji chrześcijańskiej jest to dar Boga, który charakteryzuje się tym, iż jest człowiekowi darmo dany, niezasłużony i niemożliwy do wypracowania. Łaski nie da się kupić, zapracować na nią np. aktywnością fizyczną. Człowiek nie jest w stanie jej wymusić ani sam stworzyć. Jedyny wpływ, jaki mają na nią ludzie, to możliwość jej przyjęcia lub odrzucenia. Aby jednak tego dokonać, trzeba właściwie rozpoznać łaskę. Jak ją odróżnić i właściwie rozpoznać, aby np. nie ulec emocjom, które zazwyczaj bywają błędne i chwilowe?

Znakiem działania łaski Bożej w życiu człowieka jest pokój. Chodzi tutaj nie o tzw. wrzucenie na luz, ale o lekkość serca, która wyraża się poczuciem bezpieczeństwa i spokojem w trudnych sytuacjach. To taki stan, o którym często ludzie mówią: „Miałem poczucie, że nie jestem sam ze swoim problemem, z trudną sytuacją”; „Jestem przekonany, że kierował mną Pan Bóg”.

Innym przykładem działania łaski jest wewnętrzna przemiana. Łaska sprawia, że człowiek zauważa w sobie zmianę. Nie od razu są to spektakularne działania, ale wiąże się to z tym, że człowiek zaczyna patrzeć na innych z większą życzliwością, jest zdolny do przebaczania, wychodzi z egoizmu. Nie jest to wynik ćwiczeń motywacyjnych. To pochodzi z zewnątrz, lecz ma widoczne skutki we wnętrzu człowieka.

Święty Paweł Apostoł napisał, że owocami Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć i opanowanie, uprzejmość, wierność, łagodność. Możemy więc powiedzieć, że te postawy w życiu człowieka są rezultatem nie tylko jego charakteru, ale też właśnie łaski.

Kolejnym znakiem może być pokora. Człowiek pyszny czy mający poczucie wyższości będzie miał duży problem, aby uznać, że dobro, które czyni czy którego doświadcza, nie jest wyłącznie efektem jego działania, ale jest dziełem Pana Boga.

Łaski nie da się zważyć ani zmierzyć. Można ją jednak rozpoznać po pokoju ducha, przemianie wewnętrznej, pokorze czy po „owocowaniu”. Łaska przypomina, że nie musimy wszystkiego dźwigać sami, a Tym, który nią obdarza, jest Pan Bóg.