Lubię pisać listy i chciałabym korespondować – proszę, żeby napisały do mnie panie, które też lubią pisać listy. Mam 58 lat, jestem mamą i babcią. Mieszkam na wsi i jestem osobą radosną, choć życie mnie nie oszczędzało i borykam się z różnymi problemami. Jak każdy potrzebuję wsparcia i porady.
Panna, l. 49. Marzę o pełnym miłości i zaufania domu z ukochanym mężczyzną. Jestem domatorką, ale lubię odkrywać nowe miejsca i smaki. Mam zalety i wady, jestem uczuciowa, wrażliwa, wesoła i tolerancyjna. Jeśli masz 49-54 lata, jesteś spokojny i masz poczucie humoru – napisz do mnie.
7178. Czytelniczka z Pułtuska
Jestem niemłodą już wdową, ale z młodym usposobieniem, pełną energii i różnorodnych zainteresowań, szczególnie kulturalno-sportowych. Pragnę – poza młodą rodziną – mieć też przyjaciela w bardziej stosownym wieku. Bywam często w stolicy, obecnie łatwiej osiągalnej.
7179. Czytelniczka z okolic Warszawy
Mam 56 lat, cenię sobie wartości chrześcijańskie. Chciałabym poznać pana, który też ceni sobie te wartości, jest w podobnym wieku oraz chce i może zbudować fajną relację. Rozmowa pozwoli lepiej się poznać.
Aby zamieścić ogłoszenie w rubryce korespondencyjnej, trzeba podać (do wiadomości redakcji) swoje: imię, nazwisko i adres zamieszkania, na który prześlemy listy. W liście skierowanym do wybranej osoby należy podać numer jej anonsu. Listy prosimy przesyłać na adres: Redakcja Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, ul. 3 Maja 12, 42-217 Częstochowa, z dopiskiem „Chcą korespondować”; lub mailowo: redakcja@niedziela.pl .
Uwaga! Czytelnicy nawiązują kontakty z osobami ogłaszającymi się na własną odpowiedzialność.
Pytanie o możliwość „wykupienia” zmarłemu biletu do nieba jest trochę prowokacyjne. Tak naprawdę dotyczy ono bardzo ważnej kwestii, jaką jest możliwości pomocy tym, którzy po śmierci jeszcze się „oczyszczają” zanim osiągną stan szczęścia wiecznego. Musimy dobrze zrozumieć teologiczny sens modlitwy Kościoła za zmarłych, w tym wspomnianych w tytule Mszy gregoriańskich i wypominek, by oddalić od siebie magiczne myślenie o tym, że wystarczy złożyć ofiarę, a zmarły od razu „przejdzie” z czyśćca do nieba.
Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza, że warunkiem wstępnym oglądania Boga jest „czystość serca” (KKK 2519). Wielu ludzi to osiągnęło; nazywamy ich świętymi. Jednak co z tymi, którzy nie do końca uwolnili się z własnych słabości, którzy nie zdążyli dokończyć wielu życiowych spraw, w tym również pokuty za popełnione grzechy? Czy oni mają jeszcze szansę wiecznego szczęścia?
Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
Była serdeczna wobec współsióstr, wymagająca w pracy i pomysłowa, gdy trzeba było znaleźć sposób na utrzymanie misji. 15 listopada przypada liturgiczne święto błogosławionej Marii od Męki Pańskiej, założycielki Franciszkanek Misjonarek Maryi. Jej zgromadzenie w styczniu 2027 roku rozpocznie rok jubileuszowy 150-lecia powstania.
Pozostała po niej wspólnota, która już za jej życia liczyła ponad dwa tysiące kobiet na czterech kontynentach. Pozostały też listy pozwalające zobaczyć, jak odnosiła się do sióstr. W jednym z nich porównała siebie do ubogiego glinianego naczynia, które mieści wiele miłości i czułości dla nich. Za tymi słowami stały lata wspólnego życia, pracy i doświadczeń, które dobrze znała.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
