Taka oto uliczna sytuacja, która nie może nie skłonić do przemyśleń. W Alejach gość w dżinsach i wytartej skórzanej kurtce śpiewa i podgrywa sobie na gitarze klasyki polskiego rocka i bluesa. Podpięty jest do niewielkiego wzmacniacza, więc słychać go doskonale w promieniu kilkudziesięciu metrów, także na tzw. Kwadratach – miejscu, gdzie krzyżują się drogi wychodzących ze sklepów, oczekujących na przystanku, spieszących się na pobliski dworzec i nastolatków, którzy umówili się na spotkanie. Miejski zgiełk wcina się bezpardonowo w piosenki. Piosenki to wtapiają się w ten zgiełk, to przecinają linią melodii szum miasta. Widać, że uliczny artysta na niejednej ulicy już grał, niezrażony niczym robi swoje. Sprawia wrażenie zatopionego we własnym świecie – zanurzony w dźwiękach, zapatrzony w dal, może marzy, może wspomina lepsze sceny. Ostatnie dźwięki Niepokonanych Perfectu przeprowadzają mnie przez skrzyżowanie. Właśnie bierze na tapet Dżem i rozbrzmiewają ikoniczne Naiwne pytania. Riedel to może nie jest, ale ucha nie kaleczy żaden kiks. „Kiedy byłem mały, zawsze chciałem dojść na koniec świata...” – płyną z melodią słowa. Jestem już całkiem duża i jedyna podróż, którą planuję po 8 godzinach pracy, to jak najszybszy powrót do domu, ale mimo zmęczenia lekko zwalniam, słuchając utworu. Nagle rejestruję scenkę, która mogłaby rozbawić, gdyby w gruncie rzeczy nie była smutna; taka z serii: trochę straszno, trochę śmieszno. Na ławce ukrytej pod drzewami, nieco na uboczu, siedzą tutejsi stali i nieraz już legitymowani przez policję bywalcy; towarzystwo mieszane – trzej „wczorajsi” dżentelmeni i jedna „wczorajsza” dama. Opuchnięte twarze, zaczerwienione nosy i „podzelowane” na przemian to prawe, to lewe oko mówią o ich życiu niemal wszystko. W chwili, gdy z ust grajka padają słowa refrenu: „W życiu piękne są tylko chwile...”, jeden z delikwentów zrywa się z ławki na chwiejnych nogach i z butelki ukrytej w papierowej torbie polewa pozostałym towarzyszom niedoli trunek, który sokiem z malin nie jest. Zgodnie wystrzeliwują w górę dłonie dzierżące plastikowe kubeczki i z ust całej czwórki wydobywa się wyśpiewany schrypniętymi głosami chórek: „W życiu piękne są tylko chwile”. Kadr jak z filmu, a przynajmniej gotowy teledysk. Nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać nad ich losem. Rozglądam się dokoła, czy ktoś poza mną widzi tę scenę. Samo życie – każdy dokądś pędzi, każdy na coś czeka, każdy zajęty sobą. Każdy ze swoją chwilą chwytaną łapczywie, bo skoro w życiu piękne są tylko chwile...

Każdy ma takie życie, na jakie sobie zasłużył? A w nim jedynie ulotne piękne chwile? Dużo w tym prawdy, w myśl zasady: jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Jak zapracujesz, taką nagrodę otrzymasz. Ale tu podsuwam jeszcze jedną, naprędce wymyśloną regułę: jak patrzysz na świat, tak go widzisz. Nic i nikt tak skutecznie nie niszczy i nie zatruwa naszego życia jak my sami. Nic tak nie zniekształca obrazu świata jak krzywe zwierciadło w naszych własnych oczach... Trochę przeraził mnie ten uliczny teatr groteski, gdy przez moment wydawało mi się, że towarzystwo z ławeczki to jedyne osoby cieszące się chwilą, tak jakby dostrzeżenie jej piękna niemożliwe było na trzeźwo. Dlaczego przyszło mi to do głowy? Bo pośród ludzi w samym środku miasta, skupiona na scence z ławeczki, nie słyszałam serdecznego śmiechu, nie dostrzegłam uśmiechów innych? Nie zauważyłam pogodnych spojrzeń tych, którzy tak jak ja zmierzali do swoich domów, rodzin, przyjaciół, spraw? Krzywe zwierciadło w oku. Każdy z nas przecież nosi swoje życie we własnym sercu, w nim rodzą się płacz i śmiech, grymas i uśmiech, i w nim często pozostają. Jak tajemnica mimochodem skrywana przed światem. Tamtego dnia, w tamtym czasie na „Kwadratach” dziesiątki osób niosły swoje emocje we własnych sercach, spieszyły zatopione we własnych myślach i we własnych chwilach – jak grajek zanurzony w dźwiękach muzyki.

W życiu piękne są tylko chwile? Miałabym ochotę pospierać się z Riedlem, gdybym tylko mogła. Życie jest zbiorem chwil – trudnych, smutnych, pełnych radości, szczęścia, do którego uśmiechamy się w myślach. Pięknych, bo niepowtarzalnych, ulotnych, uciekających bezpowrotnie, zbyt szybko. Całe życie to chwila. Piękna chwila.