Katolickie Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Siloe” działa na terenie archidiecezji lubelskiej już od czterech dekad. Skupia osoby z różnymi niepełnosprawnościami, a także wolontariuszy, którzy służą im pomocą i tworzą więzy przyjaźni. Dziś „Siloe” jest jedną z wielu organizacji tego typu, ale 40 lat temu była pionierskim przedsięwzięciem, zrodzonym z miłości i troski o bliźnich.

Potrzeba serca

Twórcą „Siloe” jest ks. Janusz Rzeźnik, emerytowany proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Łęcznej. Jako młody duszpasterz zetknął się ze środowiskiem osób z niepełnosprawnościami podczas wakacyjnych wczasorekolekcji w Kraczewicach. – Zrozumiałem wówczas, że jestem na tyle człowiekiem, na ile mogę pomóc innym – wyznaje po latach. Pierwsze wakacyjne spotkanie, a następnie praca kapelana w szpitalu przy ul. Staszica w Lublinie, zrodziły potrzebę organizacji cyklicznych spotkań modlitewno-integracyjnych dla osób, które z powodu niepełnosprawności nie mogły samodzielnie korzystać z życia. Z pomocą przyszli studenci KUL i akademii medycznej, którzy w każdą niedzielę bezinteresownie przywozili niepełnosprawnych na Msze św. do kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny przy ul. Staszica. Po modlitwie był czas na radosne spotkania i poznawanie siebie nawzajem.

– Naszą grupę bardzo dotknęła ewangeliczna historia niewidomego, który został uzdrowiony przez Jezusa przy sadzawce Siloe. Dla nas tą „sadzawką” były właśnie spotkania. Zresztą, słowo „Siloe” oznacza posłany. To było wezwanie – czuliśmy się posłani do niesienia pomocy osobom z niepełnosprawnościami, a ich traktowaliśmy jak posłanych do nas. Ten motyw nas inspirował i umacniał. Nasza wspólnota, a z czasem oficjalne stowarzyszenie, zrodziły się z potrzeby serca i z woli Bożej – dzieli się ks. Rzeźnik. Jak wspomina, w systematyczne spotkania wpisane były okolicznościowe mikołajki, opłatki, jajeczka, imieniny, wyjścia na spacery, które budowały relacje, zacieśniały więzy i rodziły przyjaźnie na całe życie. W latach 80. XX wieku wielkim wyzwaniem była organizacja podróży, tych bliskich i dalekich, ale wspólnocie udało się pielgrzymować do Wąwolnicy, Częstochowy, Warszawy, a nawet do Rzymu i Lourdes. – Jesienią 1986 r. wybraliśmy się pociągiem do Rzymu, gdzie spotkaliśmy się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II – wspomina ks. Rzeźnik. Ta pielgrzymka wciąż jest żywa w sercach i pamięci uczestników, zarówno osób niepełnosprawnych, jak i ich wolontariuszy.

Prawdziwe życie

Anna Nowak, żona i matka trzech synów, jako wolontariuszka jest związana z „Siloe” od ponad 15 lat. Do wspólnoty trafiła jako studentka dzięki siostrze, a właściwie to dzięki ks. Bogusławowi Suszyło, który propagował ideę niesienia pomocy osobom niepełnosprawnym podczas spotkań ze studentami psychologii. – Ewa zdecydowała się pojechać na wczasorekolekcje do Wąwolnicy, a ja razem z nią. Myślałam sobie, że pospaceruję ze starszymi osobami, poczytam im książki… Podczas odprawy usłyszałam, że mam te osoby karmić, myć, przewijać. Wystraszyłam się, ale zostałam i zakochałam się w tym środowisku, a po wakacjach podjęłam współpracę z „Siloe”. Właściwie to całe studia z matematyki minęły mi od spotkania do spotkania – wspomina wolontariuszka. Przyznaje, że nie zawsze było łatwo, ale nigdy nie był to ciężar, którego nie można było udźwignąć. – Gdy Pan Bóg powołuje nas do czegoś, to daje siłę do działania – mówi z przekonaniem. Zwraca uwagę, że wspólnota osób niepełnosprawnych nie tylko korzysta z czyjejś pomocy, ale też sama wiele daje. – W „Siloe” uczymy się prawdziwego życia, w którym zawsze są jakieś trudności i bariery. Wśród naszych niepełnosprawnych przyjaciół uczymy się, jak iść przez życie z podniesioną głową, z uśmiechem, z zaufaniem Panu Bogu – wyznaje.

Monika Skarżyńska jest wolontariuszką dopiero od trzech lat. Przez dwa lata regularnie przywoziła na spotkania „Siloe” mężczyznę z domu pomocy społecznej. – Jestem osobą samotną, nie założyłam własnej rodziny, tym bardziej cieszę się, że mogę komuś ofiarować swój czas. Gdy dołączyłam do wspólnoty, odkryłam, jak wiele radości może być w zwyczajnym podaniu komuś szklanki herbaty czy poprowadzeniu wózka przez ulice miasta – dzieli się pani Monika. Jako wolontariuszka czerpie radość z prostego bycia z drugim człowiekiem i ze zdumieniem odkrywa, że właściwie to więcej otrzymuje, niż daje. – Z wykształcenia jestem historykiem sztuki, interesuje mnie również sztuka sakralna. Przez jakiś czas byłam społecznym przewodnikiem po kościele św. Piotra przy ul. Królewskiej i właśnie tam po raz pierwszy spotkałam ludzi z „Siloe”. Gdy patrzyłam na nich z boku, widziałam łączącą ich przyjaźń i miłość; zapragnęłam być z nimi. Dołączyłam do „Siloe” i to była bardzo dobra decyzja – mówi z przekonaniem Monika Skarżyńska.

Droga przyjaźni

Aktualnie Katolickie Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Siloe” zrzesza 77 członków o szczególnych potrzebach, na których – jak mówi prezes Ewa Gąsior – „niejednokrotnie świat postawił krzyżyk i które zepchnięte są na margines życia społecznego”. Wśród nich znajdują się osoby z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową, niewidome i niedowidzące, z zaburzeniami psychicznymi i w spektrum autyzmu. – Nikogo nie wykluczamy, jesteśmy otwarci na każdego – podkreśla pani prezes, prywatnie matka dwóch dorosłych synów z niepełnosprawnością intelektualną, którym wraz z mężem zapewnia jak najlepsze życie od ponad 40 lat. – Na drodze służby bliźnim możemy znaleźć Boga i odkryć swoje powołanie. Czujemy się posłani, aby nieść bezinteresowną pomoc osobom potrzebującym wsparcia, jak również zwykłego towarzyszenia na drogach codzienności – mówi pani prezes. – Nasi wolontariusze to osoby pełnosprawne, pragnące nieść pomoc, ale też tworzyć więzy przyjaźni, które u nas są bardzo ważne. Staramy się nawzajem zrozumieć jeden drugiego i pomagamy sobie nawzajem, każdy na miarę swoich możliwości i potrzeby serca – opisuje stowarzyszenie. Zwraca uwagę, że do podstawowych celów działania należy m.in. dawanie wyrazu przekonania o ludzkiej godności osoby bez względu na rodzaj niepełnosprawności.

Członkowie stowarzyszenia co dwa tygodnie gromadzą się przy ul. Królewskiej w Lublinie w kościele św. Piotra Apostoła na modlitwie. Uczestniczą w Koronce do Miłosierdzia Bożego i Mszy św. oraz radosnej integracji. Ponadto „Siloe” organizuje rekolekcje adwentowe i wielkopostne, wakacyjne wczasorekolekcje, a także spotkania okolicznościowe i pielgrzymki. Jak informuje Ewa Gąsior, stowarzyszenie opiera swoją działalność wyłącznie na społecznej pracy członków zarządu oraz wolontariuszy, nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie jest organizacją pożytku publicznego; utrzymuje się głównie ze składek oraz kwest w kościołach archidiecezji lubelskiej. – W „Siloe”, poprzez tworzenie wspólnoty, osoby niepełnosprawne i ich zdrowi przyjaciele dają świadectwo bogactwa Kościoła, w którym każdy człowiek ma swoje miejsce i jest potrzebny innym – podkreśla pani prezes.

Więcej informacji o „Siloe” można uzyskać pod adresem siloe.lublin.org@gmail.com.