Urodził się w Castronuovo, w południowych Włoszech, w rodzinie Jana Avellino i Małgorzaty Apelli. Został wyświęcony na kapłana w 1545 r. Następnie odbył studia uniwersyteckie w Neapolu. Wielki wpływ na jego życie wewnętrzne miały rekolekcje, które odprawił pod kierunkiem jezuity, o. Layneza. W pierwszych latach kapłaństwa pełnił posługę adwokata przy kurii katedralnej w Neapolu. W 1551 r. biskup diecezjalny powierzył mu przeprowadzenie reformy w klasztorze żeńskim w Bajano. Andrzej, pragnąc życia doskonalszego, wstąpił do teatynów, których w Neapolu powołał do istnienia Kajetan z Thiene. Celem tego zakonu było uświęcenie własne przez pracę nad uświęceniem kleru i wiernych. Śluby zakonne złożył w 1558 r.

W zakonie Andrzej pełnił szereg ważnych funkcji: mistrza nowicjatu, przełożonego domu macierzystego w Neapolu, przełożonego domu w Mediolanie, gdzie zapoznał się i zaprzyjaźnił z Karolem Boromeuszem. Był też ojcem duchownym seminarium biskupiego i penitencjarzem w Piacenzy. W latach 1577-78 pełnił funkcję wizytatora domów w Lombardii.

Święty Andrzej był apostołem pokoju. Gdy w Neapolu w 1585 r. wybuchły krwawe zamieszki, za wszelką cenę chciał doprowadzić do pokoju. A kiedy w 1593 r. zabity został jego siostrzeniec, Andrzej przebaczył zabójcy i ubłagał rodzinę, by nie mściła się na nim.

Św. Andrzej Avellino, prezbiter ur. w 1521 r. zm. 10 listopada 1608 r.