W 2. rozdziale Ewangelii według św. Mateusza, który stanowi część narracji o narodzeniu i dzieciństwie Jezusa, znajdujemy opis ucieczki Świętej Rodziny do Egiptu z powodu prześladowania Heroda oraz Jej powrotu do Nazaretu. Z teologicznego punktu widzenia historia ta podkreśla wypełnienie się w Osobie Jezusa starotestamentowych proroctw, ukazując Go jako nowego Izraela.

Pojawienie się anioła we śnie Józefa oznacza interwencję Boga i Jego przewodnictwo w krytycznym momencie. Motyw snu wskazuje na typ komunikacji – powszechny w Ewangelii według św. Mateusza – przez który zostaje podkreślona suwerenność Boga w prowadzeniu historii zbawienia. Złowroga wola Heroda skłania Świętą Rodzinę do ucieczki, co symbolizuje sprzeciw wobec władzy królewskiej Jezusa. „Ucieczka” podkreśla bezbronność Jezusa w Jego ludzkiej naturze oraz zasadniczo odmienny charakter Jego panowania w stosunku do władców ziemskich.

Mateusz cytuje proroctwo Ozeasza: „Z Egiptu wezwałem syna mego” (Oz 11, 1), aby powiązać ucieczkę Jezusa do Egiptu z historią Izraela. Fraza „syn mój” podkreśla misję Jezusa jako Syna Bożego i mesjańskie wypełnienie proroctwa. Śmierć Heroda otwiera drogę powrotu Józefowi, ponownie prowadzonemu przez anielskie sny. Jego postępowanie jest wyrazem roztropności i ufności złożonej w Bożą opiekę.

Historia dzieciństwa Jezusa wskazuje na rolę Bożej Opatrzności w dziejach zbawienia. Bóg za pośrednictwem aniołów i snów nakazuje Józefowi otoczyć opieką Jezusa. Bóg jest zawsze suwerenny wobec mocy i władz tego świata. Ewangelista Mateusz konsekwentnie wskazuje na życie Jezusa jako na spełnienie proroctw Starego Testamentu, podkreślając Jego rolę jako Mesjasza oczekiwanego przez Izrael.

Ucieczka do Egiptu i powrót do Nazaretu odzwierciedlają historię Izraela, ukazując Jezusa jako wiernego Izraelitę i autentycznego adresata obietnic Bożych. Wraz z Jego przyjściem rozpoczyna się nowe wyjście z Egiptu. Pod wodzą Jezusa, jako posłanego przez Ojca Mesjasza i Syna Bożego, dokonuje się ostateczne wyzwolenie z niewoli grzechu i śmierci.

Proroctwo Ozeasza cytowane przez św. Mateusza nawiązuje do historii Izraela – miłości Boga do Izraela i jego wyzwolenia z Egiptu, a także historii wierności oraz buntu Izraela podczas drogi w kierunku ziemi obiecanej. Wyrażenie „mój syn” odnosi się do Izraela – symbolizuje szczególną relację między Bogiem a ludem, opartą na przymierzu zawartym na Synaju. Relacja ta przynosi Izraelowi wyzwolenie z niewoli.

Mateusz odnosi fragment Księgi Ozeasza alegorycznie do Jezusa, podkreślając, że Jezus jest prawdziwym, wiernym Izraelem – Osobą ucieleśniającą zamysły Boże, w przeciwieństwie do nieposłusznego Izraela z czasów Ozeasza. Ewangelista redefiniuje historię Izraela w kontekście życia i misji Jezusa. On jest przedstawicielem Izraela, który wypełnia jego przeznaczenie. Chrystus jako nowy Mojżesz ma zrealizować Boży plan odkupienia. Życie Jezusa zostaje przedstawione jako znak Bożej wierności wobec złożonych obietnic. Staje się także znakiem nadziei na pełnię niezniszczalnego życia i wyzwolenie z dramatu śmierci.