Jeździliśmy do teściów na święta raz na kilka lat. To mała wieś, z której oni nie lubili się ruszać, a my – jechać godzinami najpierw w korkach, a potem po ciągnących się kilometrami wertepach. Ale ile razy byliśmy u nich, odprowadzał nas lodowaty wzrok sąsiadów zza płotu. A raczej bliskiej rodziny, z którą teściowie nie zamienili słowa od niepamiętnych czasów. Z tego, co się mówiło przy lepieniu pierogów albo wtedy, jak śnieg zwalił słup wysokiego napięcia i siedzieliśmy w chałupie przy świecach, nie gadali ze sobą już pradziadkowie. Nasi szczerze nie cierpieli sąsiadów, a ci mieli nas w głębokiej pogardzie. Gdy ciotka Magda rodziła, a były to lata 50., to nikomu nawet do głowy nie przyszło poprosić tamtych o podwiezienie na porodówkę. Jak u nich dopadł kogoś zawał serca, to nasi drzwi na zasuwę, gdyby tamci po ratunek przyszli. Na szczęście nie przyszli... Chodziło się zawsze drugą stroną drogi, siadało w innych ławkach w kościele, dzieciom zakazywało się wspólnej zabawy, a babki modliły się żarliwie, żeby ładna panna sąsiada nie wpadła w oko któremuś z naszych podrostków... Jednym słowem, stara złość.