W Pierwszym Liście do Koryntian św. Paweł Apostoł oznajmia, że on i jego towarzysze głoszą mądrość, ale „nie mądrość tego świata ani władców tego świata, zresztą przemijających” (2, 6). Terminem „mądrość” Apostoł Narodów określa tu Boży plan zbawienia, w przeciwieństwie do mądrości tego świata, która okazała się niewystarczająca do poznania Bożych zamiarów, a nawet przyczyniła się do uznania ich za głupie i gorszące. Święty Paweł twierdzi, że głosi „tajemnicę mądrości Bożej” (dosłownie: „Boga mądrość w tajemnicy”), która do tej pory była zakryta, której nie pojął żaden z władców tego świata. Teraz Bóg pozwala rozpoznać te tajemnice, są one dostępne dla tych, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa. Samym rozumem nikt nie byłby w stanie ich rozpoznać – tu konieczne jest działanie Ducha, który wszystko przenika i który objawia te tajemnice wierzącym.