Choć film zaczyna się od scen, od których serce rośnie – cudów uzdrowienia głuchoniemego chłopca, rozmnożenia chleba i ryb nad Jeziorem Galilejskim oraz wjazdu Jezusa na osiołku do Jerozolimy, to za chwilę nastrój wielkiej historii opowiadanej przez znanego włosko-amerykańskiego reżysera i scenarzystę, zmieni się zupełnie. Oto dochodzi do spięcia w świątyni i wyrzucenia przekupniów, spiskowania żydowskich kapłanów, w tym arcykapłana Kajfasza przeciwko Jezusowi. Potem do wieczerzy, w czasie której Jezus wypowiada słowa niezapomniane, ale niepokojące, wprawiające Apostołów w zakłopotanie, smutek i strach. Wreszcie do pełnego napięcia oczekiwania w Ogrodzie Getsemani na pojmanie Jezusa, świadomego nadchodzącej męki i przygotowującego się na przyjęcie woli Bożej. W końcu samego dramatycznego pojmania, poprzedzającego ukrzyżowanie, które zdaje się, że już wtedy było przesądzone, oraz zmartwychwstanie. Film twórców obrazów Sprawa Chrystusa i Bóg nie umarł ukazuje ostatnie dni i godziny Jezusa Chrystusa, uwypuklając emocje i napięcia wśród bohaterów dramatu – najbliższych uczniów, pełnych wiary i nadziei, ale także wątpliwości i lęku. Film skupia naszą uwagę szczególnie na Jezusie, św. Piotrze, ale i Judaszu Iskariocie (w tych rolach Jamie Ward, James Oliver Wheatley i Robert Knepper), który jest pokazany jako uczeń odstający od innych, nerwowy, samotny, skonfliktowany wewnętrznie, pełen sprzeczności i strachu. To z tego rodzi się jego zdrada. Sugestywność i rozbudowanie postaci powodują, że Judasz staje się głównym współbohaterem opowiadanego przez Mauro Borrellego dramatu. /w.d.