Szczecin U progu trzeciej niedzieli Wielkiego Postu swój wielkopostny dzień skupienia przeżywali nadzwyczajni szafarze Komunii świętej archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.
Miejscem wyciszonego spotkania modlitewnego był tradycyjnie Dom św. Józefa na szczecińskim Golęcinie, a poprowadził je ks. Daniel Majchrzak, diecezjalny opiekun nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej, wraz ze wspomagającym go w tej roli ks. Mateuszem Pakułą.
Aktualnie trwa studium przygotowawcze grupy kilkudziesięciu mężczyzn kandydujących do podjęcia szafarskiej posługi co sprawi, że po jego zakończeniu wspólnota zrzeszająca świeckich podejmujących ten rodzaj posługi w realiach archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej wzrośnie do ok. 200 osób. Kurs przygotowawczy ma charakter wprowadzający. Dalszy, permanentny rozwój duchowy nadzwyczajnego szafarza polega na systematycznej formacji, by lepiej zrozumieć znaczenie tej funkcji, jej wpływ na wiarę i jakość życia z wiary, a także pozwala zdynamizować jego działalność apostolską w parafii. Przyjęcie tej misji stanowi jednoczesne zobowiązanie do uczestnictwa w zorganizowanej i osobistej formacji permanentnej.
Przykładem formy zorganizowanej są właśnie m.in. dni skupienia, a o ich celu, potrzebie i wymowie opowiada asystent ds. organizacyjnych diecezjalnego opiekuna nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej Wiesław Siutkowski, szafarz od 2011 r.:
– Szafarskie dni skupienia, czy rekolekcje, są dla nas bardzo ważne. Istotą naszej posługi jest niesienie Jezusa chorym, starszym. Jak mamy to robić, nie będąc blisko Pana Boga. Życie Eucharystią jest wpisane w naszą posługę, dopełnia, a nawet dominuje naszą codzienność. Dni skupienia lub rekolekcje są dla nas dodatkowym umocnieniem na tej drodze posługi świeckich w Kościele. Są dla nas okazją do zaczerpnięcia ożywiającego ducha, do odejścia choć na chwilę od prozy życiowych obowiązków, wsłuchania się w ciszy w słowo Boga, towarzyszenia Mu męską wspólnotą braterską w chwili adoracji. To też czas wymiany doświadczeń towarzyszących nam w trakcie pełnienia posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej w parafiach, okazja do podzielenia się spostrzeżeniami, wątpliwościami, pytaniami. Zawsze podczas takich spotkań kluczowym momentem jest Eucharystia. Przeżywana w braterskiej wspólnocie nabiera takiego właśnie charakteru – zebranych w imię Jezusa Chrystusa, czerpiących siłę z Jego zbawczej obietnicy zmartwychwstania do tego, by niosąc Chrystusa innym, przyczyniać się także do ich uświęcania. Słowem potrzebujemy Bożego pokrzepienia jak roślina rosy, by święte pokrzepienie, Jezusa Chrystusa, nieść innym.
Zadziwiająca, lecz z drugiej strony jakże podobna do innych jest historia odradzającej się po wojennej zawierusze, ongiś leżącej na obrzeżach, dziś ponownie będącej w granicach miasta, parafii Klęskowo. Dla wielu szczecinian jej nazwa niewiele mówi. Kiedy dookreślimy ją mianem osiedla Bukowego, jednego z największych skupisk mieszkaniowych nie tylko prawobrzeżnej, ale i pozostałych dzielnic Szczecina, większość świetnie zorientuje się, gdzie miejsca tego szukać trzeba
Parafia św. Stanisława BM powstała na fundamencie istniejącej od lat wspólnoty wiernych z samego Klęskowa, jak i rozbudowujących się okolic. Warto w tym miejscu nadmienić, iż miejscowość ta jeszcze przed II wojną światową włączona została w granice tzw. Wielkiego Szczecina. Od tamtej pory jest częścią miasta, z jedną tylko przerwą (w latach 1945-48), kiedy to przynależało do powiatu gryfińskiego. W czasie walk o Szczecin pod koniec marca 1945 r. zostało mocno zniszczone, w znacznym stopniu ucierpiał także sam kościół. Powojenni mieszkańcy początkowo korzystali ze świątyni w Dąbiu, a od 1950 r. z kościoła w Zdrojach, który przywrócono w tym czasie do sprawowania kultu. Okres do schyłku lat 70. obfituje w szereg wydarzeń o charakterze administracyjno-prawnym, regulujących także kwestie przynależności terytorialnej w ramach jurysdykcji parafialnych. Nie sposób ich wszystkich w tym krótkim artykule wymienić, warto jednak zatrzymać się na roku 1976, kiedy to szczeciński Wydział ds. Wyznań za pośrednictwem Kurii – wówczas diecezji szczecińsko-kamieńskiej – wydał zezwolenie na odbudowę zabytkowego kościoła w Klęskowie, co z entuzjazmem zostało przyjęte przez jego mieszkańców, którzy z ochotą przystąpili do gromadzenia niezbędnych materiałów. We wrześniu rozpoczęto prace przy odbudowie, by zakończyć je z końcem lata 1978 r. Rozmiar prac – choć świątynia pozornie nieduża – był ogromny. Jej ruiny miały zachowane mury obwodowe i szczyty. Należało zatem zamontować nowy strop i dach, co w pierwszej kolejności uczyniono, następnie przebudowano prezbiterium, a w północno-wschodnim narożniku dobudowano zakrystię. Tego roku odbyła się pierwsza Msza pasterska, którą 24 grudnia sprawował proboszcz z parafii w Podjuchach, ks. Władysław Szyngiera TChr, który wraz z ks. Stanisławem Rakiejem, także chrystusowcem, oraz inż. Zdzisławem Stande dźwigał ciężar odbudowy wiekowej świątyni. Od owych świąt Bożego Narodzenia aż do poświęcenia kościoła przez bp. Jana Gałeckiego 25 lutego 1979 r. w każdą niedzielę i święto odprawiana była w nim Msza św. dla mieszkańców Klęskowa. Aktu poświęcenia dokonano w asyście kanoników ks. Edwarda Cegły i ks. Andrzeja Offmańskiego, w obecności księży przybyłych z dekanatu Szczecin-Dąbie i z parafii prowadzonych przez księży chrystusowców oraz tłumnie zgromadzonych wiernych. Co ciekawe: data poświęcenia kościoła zbiegła się z datą śmierci patrona świątyni, tego roku bowiem obchodzono w kraju jubileusz 900-lecia męczeństwa tego szczególnego Patrona Polski.
Od kwietnia do 14 sierpnia 2026 r. na Jasną Górę przybyło łącznie 80 345 pątników w pielgrzymkach pieszych, rowerowych, biegowych, konnej i na rolkach. To o kilka tysięcy więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Do tej liczby należy doliczyć kilka tysięcy pielgrzymów sztafetowych, którzy dołączali do pielgrzymek pieszych na jeden lub kilka dni.
Przewodnicy grup obserwują wzrost liczby rodzin z dziećmi. Tylko w pielgrzymce radomskiej – dotychczas najliczniejszej – dzieci stanowiły 30 proc. wszystkich uczestników. Na pielgrzymkowych szlakach nie brakuje także młodzieży.
– Dziękuję Bogu za moją ojczyznę. Za tyle pięknych kart naszej historii. Za wolność, tak bardzo okupioną – mówił kard. Konrad Krajewski podczas Mszy św. sprawowanej 15 sierpnia w łódzkiej katedrze. W uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Święto Wojska Polskiego oraz 106. rocznicę Bitwy Warszawskiej modlono się za Ojczyznę i za tych, którzy oddali życie w jej obronie.
W Eucharystii uczestniczyli przedstawiciele władz wojewódzkich, miejskich i samorządowych, służb mundurowych, poczty sztandarowe oraz wierni. W homilii metropolita łódzki, nawiązując do hymnu Magnificat, zachęcał do dostrzegania Bożych darów i wdzięczności za nie. – Czy dziękuję Bogu, że jestem Polakiem? Czy dziękuję Mu za moją ojczyznę? Polską – pytał kardynał. Przypomniał, że pamięć o historii powinna prowadzić nie tylko do wspominania przeszłości, ale również do odpowiedzialności za współczesną Polskę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
