Ponad 5 tys. mężczyzn ze wspólnoty Wojowników Maryi zgromadziło się 14 marca podczas ogólnopolskiego spotkania w Poznaniu.
W homilii abp Zieliński podkreślił, że spotkanie Wojowników Maryi jest szansą na odnalezienie tego, co może służyć realizacji męskiego powołania, a także na odkrycie prawdziwej męskiej tożsamości. Zwrócił też uwagę na szczególną rolę Maryi, która jest naszą Przewodniczką. Zachęcił zgromadzonych do odkrywania tego, co jest owocem męskiej natury. – To, że obraliśmy Maryję za naszą Przewodniczkę, jest najlepszym wyrazem pragnień naszych męskich serc, by one były za Jej sprawą wypełnione miłością. To, że nazywamy się „wojownikami”, nie oznacza, iż jesteśmy tanimi rewolucjonistami – zauważył metropolita poznański.
Spotkanie rozpoczęła procesja różańcowa, która wyruszyła z Łęgów Dębińskich, gdzie stoi krzyż papieski. Mężczyźni, którzy modlili się w intencjach papieża Leona XIV, Kościoła w Polsce, pokoju na świecie oraz za mieszkańców i włodarzy Poznania, przeszli ulicami miasta do Kościoła Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Wysłuchali też świadectwa ks. Michała Sabady, salezjanina, odmówili Koronkę do Bożego Miłosierdzia, uczestniczyli w adoracji Najświętszego Sakramentu i wysłuchali konferencji o Poznańskiej Piątce, czyli o błogosławionych: Jarogniewie Wojciechowskim, Czesławie Jóźwiaku i Edwardzie Kliniku, Franciszku Kęsym i Edwardzie Kaźmierskim – wychowankach Oratorium Księży Salezjanów w Poznaniu zamordowanych w Dreźnie w 1942 r. Tematem spotkania były słowa: „Wierni do końca. Czy jesteś gotowy na męczeństwo?”.
Brama Poznania to połączenie wiedzy historycznej, multimedialnych technologii i nowoczesnej narracji, a wszystko zamknięte jest w prostym, modernistycznym budynku, położonym bezpośrednio nad rzeką. To opowieść o początkach państwa polskiego, ludziach i wydarzeniach, które na trwałe wpisały się w historię Polski
Betonowa kostka, zawieszona w 1/3 nad korytem Cybiny, przyciąga uwagę swą architekturą, wywołując skrajne emocje: od zachwytu po wyrazy dezaprobaty. Niezaprzeczalnie wyróżnia się spośród otoczenia najstarszej części Poznania rozdzielonej Cybiną: prastarego Ostrowa Tumskiego i zaniedbanej przez lata Śródki, która teraz powoli odradza się, nabierając nowego życia architektonicznego, społecznego i kulturalnego. Dziś mnóstwo tu małych i większych lokali: restauracji i kawiarni, w których wolny czas chętnie spędzają poznaniacy i turyści. Piesze poruszanie się między Ostrowem Tumskim a Śródką nie stanowi obecnie najmniejszego problemu. Wystarczy bowiem przejść przez most Jordana, zawieszony nad Cybiną.
Wizja Daniela otwiera przed nami salę tronową nieba i czyni to językiem sądu: „Postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce… Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Cała sceneria jest procesowa, trybunał, akta, wyrok. Tysiąc tysięcy służy Przedwiecznemu, a „dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy” stoi przed Nim. Liturgia dzisiejszego święta czyta te zastępy jako świat aniołów, niezliczoną służbę nieba, o której człowiek wie mało, a której istnienie Pismo poświadcza od pierwszych do ostatnich kart. W nocnych widzeniach przybywa „jakby Syn Człowieczy” na obłokach nieba. Obłok jest w Biblii wehikułem teofanii. Ktokolwiek przybywa na obłokach, przybywa po Bożemu. Zagadkowa postać Danielowej wizji otrzymuje od Przedwiecznego „panowanie, chwałę i władzę królewską”, a Jego panowanie „nie przeminie” i królestwo „nie ulegnie zagładzie”. Jezus weźmie ten tytuł, Syn Człowieczy, jako swoje najczęstsze samookreślenie. Przed Sanhedrynem zacytuje tę właśnie wizję jako odpowiedź na pytanie o swoją tożsamość (por. Mt 26,64). Trybunał uzna to za bluźnierstwo, bo doskonale zrozumie, do czego rości sobie prawo Oskarżony. W święto Archaniołów ta perykopa ustawia proporcje. Michał, „któż jak Bóg”, wódz zastępów, Gabriel, „mąż Boży”, posłaniec zwiastowania, Rafał, „Bóg uzdrawia”, towarzysz drogi Tobiasza. To trzej wymienieni z imienia słudzy tej samej sali tronowej. Aniołowie w Piśmie nigdy nie zatrzymują uwagi na sobie. Każdy z nich jest ruchem od Boga ku człowiekowi albo od człowieka ku Bogu. Kult aniołów, którego Kościół strzeże od wieków przed wynaturzeniami (por. Kol 2,18), jest w istocie kultem Boga, „któremu służą aniołowie”.
W Grzęsce na Podkarpaciu pożegnano we wtorek ks. Stanisława Zbojnowicza, który zginął w ataku w jarosławskim opactwie. W pogrzebie uczestniczyli bliscy duchownego, mieszkańcy rodzinnej miejscowości i około stu księży. Podczas uroczystości odczytano list prezydenta Karola Nawrockiego.
Mszy św. pogrzebowej przewodniczył biskup pomocniczy przemyski Stanisław Jamrozek. Homilię wygłosił ks. prałat Marcin Bocho. Przypomniał, że w kościele w Grzęsce ks. Zbojnowicz został ochrzczony, a przed 40 laty odprawił tam Mszę św. prymicyjną.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
