Trudna mowa Twoja, każesz zbierać sińce i jeszcze dziękować za każdy poranek, za trud doświadczenia, za ból, który czasem na lepsze coś zmienia. Pewność moją burzysz, oburzenie studzisz, zmuszasz, by podziwiać całkiem zwykłych ludzi. Gdy mnie już ze szczytów w rozpacz zepchniesz czystą, pocieszasz, że Bóg kocha bezgranicznie.

(...) Nadzieja nie jest biernym oczekiwaniem na lepszą przyszłość. Jest dynamiczną siłą, która inspiruje człowieka do działania. Jeżeli żyjesz wiarą i niesiesz w sobie Radosną Nowinę, On znajdzie sposób, żeby dotrzeć przez ciebie do drugiego człowieka. Świat, w którym żyjemy, potrzebuje nadziei. My wszyscy, którzy jesteśmy w Kościele, jesteśmy powołani do bycia pielgrzymami nadziei. Nadzieja jest jak piękny kwiat, który rozwija się nawet wtedy, kiedy wszystko wydaje się ponure, ciemne i beznadziejne.

Niech łaska wiary oświeca wszystkie umysły! Alleluja – i do przodu! Wszystkie ręce na pokład!