Kiedy zapada czerwcowy wieczór, a po procesjach Bożego Ciała miasto zaczyna zwalniać, Park Sybiraków w Rzeszowie zapełnia się ludźmi niosącymi składane krzesła, koce, dzieci na rękach i własne historie oraz prośby do Boga. Jedni w tym celu pokonują kilkanaście kilometrów, inni – kilkaset. Są rodziny, studenci, księża, osoby samotne, ci, którzy od dawna żyją blisko Kościoła, i tacy, którzy przychodzą z ciekawości albo z wewnętrznego niepokoju, którego nie potrafią nazwać. Potem włączają się światła scenicznych reflektorów, słychać pierwsze takty orkiestry, a rozmowy gasną w jednej chwili. Zaczyna się śpiew. I to nie tylko śpiew solistów i chóru na scenie – śpiew wybrzmiewa z każdego gardła. Ktoś stoi z dzieckiem na ramionach, ktoś inny śpiewa z zamkniętymi oczami. Obok siebie stoją młodzi, starsi, rodziny. Nie wszyscy znają się nawzajem, ale przez kilka godzin tworzą jeden głos. Takiej atmosfery nie stworzy się na koncercie nawet największej muzycznej gwiazdy. Taki właśnie jest koncert uwielbienia „Jednego Serca Jednego Ducha”, który od ponad 20 lat gromadzi w Rzeszowie dziesiątki tysięcy osób.