Greckie słowo misthos, użyte dziś przez św. Mateusza Ewangelistę, oznacza zapłatę, rekompensatę, odpłatę, a także żołd lub nagrodę. Nie przeciwstawia się to łasce, którą zbawieni otrzymują od Chrystusa, ale określa reakcję Boga na ludzkie czyny wobec ludzi sprawiedliwych i wymienionych wcześniej proroków. W pierwszym przypadku jest to nagroda sprawiedliwego, a w drugim (pojawia się w tekście wcześniej) – nagroda proroka. Oba określenia są ważne dla odczytania znaczenia interesującego nas zwrotu, choć mówią o dwóch sytuacjach.
Wspomniani prorocy to ludzie funkcjonujący w chrześcijańskiej wspólnocie jako ewangelizatorzy, nauczyciele i obrońcy wiary. Sprawiedliwi natomiast stanowią grupę świadków, którzy swą wytrwałością, gotowością do znoszenia trudów i prześladowań, a nawet męczeństwem potwierdzają autentyczność głoszonej Ewangelii. Za jednymi i drugimi stoi autorytet Jezusa, gdyż to On ich posyła. Wynika to z semickich reguł myślenia: ten, kto przyjmuje wysłanników, przyjmuje Tego, kto ich posłał. A zatem ci, którzy przyjmują głoszone orędzie i jego zwiastunów, otrzymają nagrodę, której spodziewają się wysłannicy: udział w królestwie Boga i zjednoczenie z Jezusem.
Ta nagroda jest stopniowana, w zależności od uznania znaczenia misji wysłanników. Jej pierwszy stopień wynika z uznania orędzia proroków. To udział w królestwie Bożym, które zapowiadali. To wejście na drogę prowadzącą do realizacji obietnic. Drugi stopień nagrody jest związany z wytrwałością i cierpieniem dla Ewangelii. Podejmujący ten etap wchodzą w najgłębsze zjednoczenie z Chrystusem – Sprawiedliwym. On, jako Sprawiedliwy z Pieśni Sługi Pańskiego, w nagrodę za swą wytrwałość otrzymał dar życia wiecznego i pełne zjednoczenie z Bogiem. Dodatkowe światło na tę nagrodę dają opisy życia Noego i Abrahama. Oni postępowali sprawiedliwie w oczach Boga i zostali przez Niego uznani za godnych życia, antycypując w nagrodzie Chrystusa.
Warunkiem otrzymania nagrody jest przyjęcie proroka lub sprawiedliwego. Chodzi tu nie tylko o pomoc materialną, ale o uznanie głoszonego orędzia. Dwa określenia wysłanników to: zapowiedź i spełnienie. Odnoszą się one zatem do dwóch etapów życia wiary. Tym samym nagrody nie muszą się wzajemnie wykluczać. Druga jest zwieńczeniem pierwszej. Czyli nagroda sprawiedliwego to Chrystus – Jedyny Sprawiedliwy. Ten, kto całkowicie przyjmuje orędzie Chrystusa, otrzymuje udział w Jego życiu.
Warto jeszcze dodać, że i aspekt materialny związany z przyjęciem proroków i sprawiedliwych ma swoje znaczenie. Nie wszyscy chrześcijanie przecież czynnie uczestniczą w dziele ewangelizacji czy są prześladowani z powodu wiary. Wspomniany tekst wskazuje, że ten, kto w jakikolwiek sposób wspiera wysłanników Chrystusa czy staje w ich obronie, ma również udział w ich misji oraz nagrodzie, która im przypadnie.
I jeszcze jeden aspekt. Owa nagroda zostanie udzielona w przyszłym czasie, tzn. ma odniesienie eschatologiczne. Przyjmujący Jezusa w Dniu Sądu zostaną uznani przez Boga za sprawiedliwych i otrzymają udział w życiu Jezusa.
Ewangelista Łukasz rozpoczyna opis Ofiarowania Jezusa od słów: „gdy upłynęły dni ich oczyszczenia”. O czym mówi św. Łukasz?
Prawo Mojżeszowe wyraźnie oddziela rzeczy czyste od nieczystych. Człowiek nieczysty jest skażony śmiercią, gdyż rytualna nieczystość ma najczęściej związek z zetknięciem się człowieka ze śmiercią w sposób dosłowny lub symboliczny. Wówczas nie może on wejść do świątyni i uczestniczyć w aktach kultu, nie może dotykać osób i rzeczy czystych, itd. Księga Kapłańska podaje, że nieczystym staje się każdy, kto dotknie zmarłych osób lub martwych zwierząt, naczyń lub ubrań, które miały kontakt z czymś nieczystym. Podobnie każdy, kto miał kontakt z cierpiącymi na trąd lub inne choroby skóry, z kobietami w czasie menstruacji lub po urodzeniu dziecka. Czas nieczystości rytualnej był szczegółowo określony przez Prawo i zależny od powodu zaciągnięcia owej nieczystości. Jednym ze sposobów oczyszczenia, obok ofiar, był upływ odpowiedniego czasu. I o tym właśnie wspomina św. Łukasz. Tekst mówi o zbieżności dwóch powodów obecności Świętej Rodziny w świątyni – minęły dni nieczystości dla Maryi (poddała się więc rytuałowi oczyszczenia – tewila), ale też należało ofiarować pierworodnego Syna Bogu, a następnie wykupić Go (obrzęd pidyon haben – por. Wj 13, 11–16). O co więc chodzi z owymi „dniami oczyszczenia”? Otóż, według Tory, matka po urodzeniu syna pozostawała nieczysta przez 7 i 33 dni (w sumie 40 dni), po urodzeniu córki zaś – przez 14 i 66 dni (w sumie 80 dni). A zatem po 40 dniach od urodzenia Jezusa Maryja ma spełnić przepisy Prawa – złożyć jednorocznego baranka na ofiarę całopalną i młodego gołębia lub synogarlicę na ofiarę przebłagalną. Jeśli z powodu ubóstwa kobieta nie może ofiarować baranka, wówczas może złożyć w ofierze dwie synogarlice albo dwa młode gołębie (jednego na ofiarę całopalną i jednego na ofiarę przebłagalną; por. Kpł 12, 2-4). Był też inny sposób oczyszczenia. Kobieta odzyskiwała czystość rytualną przez całkowite zanurzenie się (tewila) w mykwie (basenie), bo woda jest symbolem życia, odrodzenia i świętości. Rolą ojca natomiast było spełnienie obrzędu „wykupienia pierworodnego syna” (pidyon haben). Obowiązek ten przypadał na 31. dzień po urodzeniu syna, ale można było też spełnić go później. Księga Wyjścia nakazuje, by wszyscy pierworodni płci męskiej (człowiek i zwierzęta) byli ofiarowani Bogu, a następnie wykupieni przez złożenie właściwej ofiary. A zatem ofiarowując pierworodnego Syna w świątyni, Maryja i Józef, tak jak wszyscy wierzący rodzice, uświadamiali sobie, że ich dziecko należy wpierw do Boga. Święty Łukasz, opisując spełnienie przepisów Prawa przez Świętą Rodzinę, wyraźnie zaznacza, że dopiero po tym opuścili oni Betlejem i udali się do Nazaretu, do rodzinnych stron Maryi. Wcześniej przecież opisywał wędrówkę Józefa i Maryi z Nazaretu do Betlejem z powodu spisu ludności. Dlatego Jezus będzie nazywany Nazarejczykiem lub Galilejczykiem. Jemu współcześni będą Go identyfikować z tym właśnie miastem, a nie z Betlejem, choć i Łukasz, i Mateusz o Betlejem wspominali.
Piesze pielgrzymki na Jasną Górę odradzają się po pandemicznym załamaniu i przyciągają coraz więcej młodych. Choć ogólna liczba uczestników wciąż jest niższa niż przed 2020 rokiem, z każdym sezonem rośnie. „Paradoksalnie jest dużo więcej młodzieży niż jeszcze przed pandemią. Ta młodzież się budzi” – mówi Vatican News biskup pomocniczy gdański Piotr Przyborek, przewodniczący Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Turystyki i Pielgrzymek.
Biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej rozmawiał z Vatican News, gdy uczestnikom 16-dniowej pielgrzymki z Gdańska pozostawało 13 kilometrów do sanktuarium na Jasnej Górze w Częstochowie. W sierpniu docierają tam grupy niemal ze wszystkich polskich diecezji.
Jakub Szymański zdobył brązowy medal w biegu na 110 m przez płotki w lekkoatletycznych mistrzostwach Europy w Birmingham. Wygrał Szwajcar Jason Joseph, a drugi był Francuz Just Kwaou-Mathey. Damian Czykier odpadł w półfinale.
Joseph triumfował wynikiem 13,12. Kwaou-Mathey uzyskał czas 13,16, a Szymański - 13,26. Do jego własnego rekordu Polski zabrakło 0,01 sekundy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
