Biblijne teksty powstawały na przestrzeni dziejów ludzkich, nawiązując do konkretnych wydarzeń historycznych i osiągnięć cywilizacyjnych danych czasów. W takim kluczu interpretacji użytych słów, w nierozerwalnym kontekście ówczesnych osiągnięć naukowych i stopnia poznania otaczającego świata oraz rozumienia procesów przyrodniczych, należy rozumieć opisy zjawisk i procesów geologicznych oraz skał i minerałów.

Często pierwszym – i jak najbardziej słusznym – terminem występującym w Biblii z zakresu nauk o Ziemi jest pojawiające się w różnych miejscach, czasach i kontekstach słowo „kamień”. Tym szerokim hasłem pojawiającym się ponad 330 razy w tekście obejmujemy zarówno minerały i skały, mineraloidy (np. opale i szkliwa) oraz mineralne twory pochodzenia organicznego (bursztyn, koral, perła i kość słoniowa). Symboliczny kamień jest odzwierciedleniem siły, pewności oparcia, trwałości i niepodzielności. Służył do oznaczania granic i miejsc ważnych dla danych społeczności, np. kultu religijnego. W zależności od swoich walorów (m.in. koloru, wielkości, twardości, kształtu) mógł być ozdobą lub/i stanowić o statusie społecznym. Różnorodnie cenne kamienie były nadzwyczajnymi nośnikami wartości materialnej, niejednokrotnie pełniąc przez to rolę pieniądza. Jakże często stawały się kamienie szlachetne łupami wojennymi. Kamień jako twardy i trwały fragment skalny stanowi opokę, czyli wsparcie, fundament, podporę, i używany jest jako symbol siły oraz stabilności lub twierdzy nie do zdobycia.

Wielu z nas w pierwszym skojarzeniu z kamieniem podaje cytaty biblijne z użytym w nich słowem „kamień węgielny”, niekiedy mylnie kojarząc go z... węglem, rozumianym jako czarna lub brunatna skała osadowa, którą można palić w piecu. W tym miejscu chcemy obalić ten mit, wynikający ze zbieżności fonetycznych dwóch słów o różnym znaczeniu. Biblijny kamień węgielny nie ma nic wspólnego z węglem kamiennym, wydobywanym jako surowiec energetyczny.

Kamień bywał i jest używany jako naturalny materiał budowlany. Z natury może być skałą magmową, osadową lub przeobrażoną (metamorficzną). W zależności od składu mineralnego skały i jej struktury, uzyskiwany z niej kamień budowlany ma różną twardość i odporność na wietrzenie oraz podatność na obróbkę ludzką ręką. Każdą budowlę zaczynano od starannego ułożenia w narożniku budowli (czyli w węgle) wybranego i dokładnie ociosanego kamienia. Miał zapewnić stabilność całej konstrukcji i wyznaczyć kierunek oraz poziom dla pozostałych elementów budowli. Zatem kamień węgła/węgłowy/węgielny to pierwszy i najważniejszy kamień umieszczany w narożu dwóch ściany powstającej budowli.

W tym kontekście nabiera właściwego zbawczego znaczenia zwrot: „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym” (Ps 118,22), który odnosi się do Jezusa. Syn Boży dał solidny początek – fundament dla Kościoła oraz wyznaczył kierunek dla jego wzrostu. Chrystus jako kamień węgielny jest najważniejszym elementem nowo powstającej struktury Kościoła, i łączy ze sobą proroków i apostołów, Stary i Nowy Testament – czyli takie „dwie ściany budowli”, w której zamieszkał sam Bóg.