Jeszcze podczas studiów w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych Edward Dwurnik pod wpływem obejrzanej wystawy artysty-samouka Nikifora Krynickiego przyjął zbliżony do niego styl, który modyfikował i rozwijał w rozbudowanych cyklach malarskich. Pierwsze prace z najstarszego cyklu Podróże autostopem są datowane na 1966 r. To widoki miast z lotu ptaka. Inne ważne serie to: Sportowcy – karykaturalny portret Polaków epoki PRL-u oraz Robotnicy – portret Polski rozdartej konfliktem społeczno-politycznym lat 80. ubiegłego wieku. To właśnie w tej serii w latach 80. malarstwo Dwurnika – uważanego dziś za jednego z najważniejszych polskich malarzy końca XX i początku XXI wieku – stało się ekspresyjne, dramatyczne i zaangażowane.

Wystawa w warszawskim MSN skupia się na dwóch cyklach z lat 70. i 80.: Sportowcach i Robotnikach oraz na próbie rekonstrukcji postawy artystycznej Dwurnika ukształtowanej na przełomie lat 60. i 70.: odrzucenia elitarności i koncepcji sztuki jako dokumentu życia społecznego. Artysta wierzył w malarstwo, które pomaga wyrażać i budować wspólnotę. Wystawa – jak zapowiadało MSN – proponuje odczytanie twórczości artysty z perspektywy historii emocji społecznych w Polsce w drugiej połowie XX wieku. Zwłaszcza nieustannego ścierania się dwóch afektów organizujących doświadczenie przemiany klasowej struktury społecznej: dumy i wstydu. Emocje te wykraczają daleko poza sferę prywatnych przeżyć. /w.d.