Zakon Braci Mniejszych (franciszkanie, skrót OFM) jest jedną z trzech (obok franciszkanów konwentualnych i kapucynów) wspólnot wchodzących w skład zakonu franciszkańskiego, mających jednego założyciela – św. Franciszka z Asyżu i jedną, ustanowioną przez niego regułę. Franciszkanina poznamy po brązowy habicie ze sztywnym kapturem, przepasanym białym sznurem. Zakonnicy mają też w zwyczaju noszenie koronki franciszkańskiej sznura i piuski. Podstawą franciszkańskiego życia od założenia w XIII w. są: Ewangelia, posłuszeństwo, ubóstwo i czystość.

Duchowość franciszkańska charakteryzuje się przede wszystkim: chrystocentryzmem, uczuciowym przeżywaniem miłości Boga, głęboką czcią dla Matki Bożej, wiernością Kościołowi oraz wysiłkiem skierowanym na zharmonizowanie ciała z duchem. Dla św. Franciszka miłość bliźniego oznaczała miłość do wszystkich – zarówno bogatych, jak i biednych, zdrowych oraz chorych. Ubóstwo franciszkanie rozumieją przede wszystkim jako naśladowanie człowieczeństwa Chrystusa, który stał się ubogi z miłości do ludzi, a nie jako wzgardzenie światem materialnym lub rodzaj pokuty. Praktykują również umiar w umartwianiu się i ascezie – św. Franciszek podkreślał znaczenie radowania się życiem i pogody ducha, które umacniają ducha braterstwa i więź ze światem oraz otwartą, serdeczną i braterską postawę – wynikające z doświadczenia Boga jako miłości.