W tegoroczną uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej stawiamy kolejny ważny krok na polskiej „drodze maryjnej”. Czynimy to jako Naród świadomy swojego historycznego dziedzictwa, a zarazem pokolenie Polaków stające wobec nowych zadań i wyzwań współczesności i przyszłości. Ten krok to nowe zawierzenie Matce Chrystusa i Kościoła. Na potrzebę takiego właśnie kroku wskazał i zachęcił nas do niego Ojciec Święty Jan Paweł II w styczniowym przemówieniu skierowanym do polskich biskupów. „Maryja jest Królową Polskiej Korony, jest Królową Polski – mówił Papież. – Maryja jest Królową polskich spraw, polskich trudów, polskich cierpień i polskich zwycięstw. Teraz, kiedy wchodzimy w nowy okres i zaczynamy się zmagać na innym froncie (...), doświadczenia przeszłości uczą nas, w kim szukać oparcia, kto jest tym największym sprzymierzeńcem Kościoła i Narodu. To, co się nawiązało między Matką Bożą, Matką Kościoła, Królową Polski a Kościołem i Narodem w Polsce jest swego rodzaju przymierzem” (Watykan, 15 stycznia 1993 r.).

? Aby to nasze narodowe przymierze z Matką Bożą trwało, aby mogło owocować Jej macierzyńską pomocą dla nas, potrzeba ciągle nowych znaków i wyrazów naszej więzi i oddania Maryi. Nie może ich zabraknąć w naszej zwyczajnej codzienności, ale trzeba także, aby w wyjątkowych momentach historii przybierały one szczególnie podniosły i uroczysty kształt. Właśnie teraz w naszej polskiej historii nadeszła taka chwila. Weszliśmy bowiem w nową rzeczywistość życia społecznego i politycznego naszego Narodu, podejmujemy też na polskiej ziemi dzieło nowej ewangelizacji. (...)

? I oto teraz – w obliczu Jubileuszowego Roku Dwutysięcznego, w dobie nowej ewangelizacji – z pełną świadomością i w całkowitej wolności wypowiadamy słowa nowego Aktu Zawierzenia Maryi. Chcemy w Jej dłoniach raz jeszcze ubezpieczyć nasze polskie chrześcijańskie dziedzictwo. Szukamy – jak uczy nas Jan Paweł II – w Jej wierze oparcia dla naszej wiary. Zabieramy na nowo naszą Matkę i Królową w polskie dziś i jutro. Wiemy, że nowa ewangelizacja to „kształtowanie dojrzałych wspólnot kościelnych, w których wiara ujawnia się i urzeczywistnia w całym swoim pierwotnym znaczeniu jako przylgnięcie do Osoby Chrystusa i do Jego Ewangelii, jako spotkanie i sakramentalna komunia z Chrystusem, jako życie w duchu miłości i służby” (adhortacja Christifideles laici, nr 34). Pragniemy tak właśnie – jako Naród, jako wspólnota uczniów Chrystusa – przyjmować Ewangelię i żyć nią na polskiej ziemi. Zawierzamy zatem Tej, która jako pierwsza z ludzi i najlepiej przyjęła Dobrą Nowinę o zbawieniu, która była i jest najbliżej Chrystusa Odkupiciela. To Ona pragnie świecić nam przykładem i spieszyć z macierzyńską pomocą.

(Ks. Teofil Siudy, Zawierzyć na nowo, Niedziela 34/1993, str. 1 i 10)