Dobro i zło tkwią nie w przedmiotach, nie w rzeczach, ale w nas – ludziach. Stara prawda mówi, że nikt nie rodzi się zły. Rodzimy się raczej jako czysta kartka i dopiero otoczenie, środowisko, w którym dojrzewamy, pisze na tej kartce, co jest dobre, uczciwe, ważne i mądre, a co złe, podłe, niecne, czego robić po prostu nie wolno. Wydaje się to takie oczywiste, a jednak...

Jak wytłumaczyć niedawne ataki nastolatków nożowników? Kto zapisał ich duchową czystą kartkę? Kto nauczył ich lub nie nauczył tej podstawy podstaw człowieczeństwa – bycia dobrym, jak nie dać się zdominować złu? Przecież wszyscy wiemy, że ta umiejętność bierze się od mamy, taty, babci, dziadka, nauczyciela, duszpasterza... Nie da się nikogo wyszkolić w byciu dobrym – to nie bierze się z teorii pedagogicznych, lecz z ludzkiej duszy. Wiesz, co jest dobre, gdy obserwujesz dobrego człowieka, gdy ktoś od malucha mówi ci, że to wolno, a tego nie wolno.

Współczesna młodzież nie jest przystosowana do życia społecznego, nie potrafi nawiązywać w realu relacji z drugim człowiekiem – powtarzają jednym głosem pedagodzy, psychologowie, a teraz także kryminolodzy. Młodzież, która wchodzi w dorosłe życie, jeśli nie zaznała ciepła w domu rodzinnym, nie uczyła się w przyjaznej szkole, jeśli nie otaczali jej życzliwi ludzie, to... wciągnie ją wszechobecny i zawsze dostępny pod ręką internet. Wtedy rodzice, nauczyciele, rówieśnicy wyłącznie irytują, cała rzeczywistość wywołuje jedynie gniew i nienawiść, które internet z chęcią podchwyci i spotęguje. Młodość słabo radzi sobie dziś ze stresem i z frustracją, czego dowody obserwowaliśmy niedawno. Mamy do czynienia z polską radykalizacją wśród młodzieży – powtarzają specjaliści. Trudno się z nimi nie zgodzić. Wielu rodziców przyznaje, że nie radzi sobie z wychowaniem własnego dziecka. Składają broń. Przegrywają z wirtualnym światem. Sztuczna „rzeczywistość” staje się dla młodego pokolenia jedynym źródłem „prawdy” i jedynym „sędzią” oceniającym wartość człowieka lub jej brak. Technologia, która miała ułatwić życie, stała się przestrzenią absorbującą całą uwagę młodego pokolenia – kształtuje je i wyznacza cele działania, jak niedawno w Ostrołęce, we wsi pod Wyszkowem, w Sierpcu... Co z tym zrobimy my, dorośli?

Najgorsze, co możemy zrobić, to wmawiać sobie, że „mojej rodziny ten problem nie dotyczy”. My wszyscy – rodzice, nauczyciele, duszpasterze – nie możemy bać się podejmować z młodymi tematów istotnych dla nich, a zwłaszcza tych dotyczących delikatnych kwestii: emocji i duchowości. Po drugie, za późno na lamenty. Na obwinianiu siebie nawzajem nie wolno poprzestać. Żeby zacząć leczenie, najpierw trzeba znaleźć źródło zła i dopiero potem wskazać środki zaradcze. Jakie? – o tym piszą na naszych łamach: ekspert w dziedzinie mediów społecznościowych prof. Monika Przybysz (s. 11) i nauczyciel z wieloletnim doświadczeniem Tomasz Strużanowski (s. 10). Arcybiskup Adrian Galbas podczas Mszy św. sprawowanej 11 października w intencji Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” powiedział to, co w moim przekonaniu wyraża sedno problemu: „Z powodu tego, co dzieje się ostatnio w naszym kraju, można mieć takie wrażenie, że się boimy młodych. Chodzi o to, byśmy się bali o młodych. Byśmy się o nich troszczyli. Jeśli wyjdziemy do młodych ludzi z miłością, oni nie wyjdą do nikogo z nożem”.

Codzienność nie rozpieszcza, niestety, dobrymi wieściami, więc na koniec – informacja, którą winien jestem naszym czytelnikom. W sobotę 10 października odebraliśmy na Zamku Królewskim w Warszawie prestiżową Nagrodę Totus Tuus, nazywaną „katolickim Noblem”. Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która organizuje coroczny Dzień Papieski, przyznała Niedzieli Totusa Specjalnego „za służbę Prawdzie, publicystykę miłości Boga i człowieka, dobra i piękna, ukazywaną spragnionemu światu z imponującą odwagą oraz nieugiętą wiarą w Kościół święty”. To nagroda nie tylko dla całego naszego zespołu, to przede wszystkim uhonorowanie Was, drodzy Czytelnicy, bo bez Was nie byłoby Niedzieli, a tym bardziej 100 lat jej trwania. Bardzo Wam dziękujemy, że jesteście, i... płyniemy dalej – z Wami i dla Was.