Pochwała litografii - pod takim tytułem w Galerii "Test" przy ul. Marszałkowskiej przygotowana jest jubileuszowa ekspozycja. To pierwsza z zaplanowanych wystaw włączająca się w obchody
stulecia warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W skrótowy sposób pokazuje ona dzieje litografii ASP, przypomina osoby związane z litografią oraz prezentuje artystów tworzących obecnie
w tej technice.
Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie rozpoczęła swoją działalność w 1904 r. Inicjatorem jej założenia był malarz Kazimierz Stabrowski. On nadał Szkole kierunek programowy.
Wśród pierwszych powołanych profesorów znaleźli się: Karol Tichy, Ferdynand Ruszczyc, Konrad Krzyżanowski, Xawery Dunikowski. Później dołączyli m.in. Edward Trojanowski, Stanisław Lentz i Ignacy
Pieńkowski.
W pierwszym okresie nie istniała wydzielona katedra ani pracownia grafiki. Zajęcia z technik graficznych odbywały się na kursach ze sztuki stosowanej, ale już pierwsi profesorowie
Ruszczyc, Tichy, Trojanowski mieli w swym dorobku prace graficzne - litografie.
Zajęcia z litografii prowadził od 1920 r. Edward Trojanowski. Dwa lata później została utworzona Katedra Grafiki Artystycznej prowadzona przez Władysława Skoczylasa, a w
1926 r. Katedra Grafiki Użytkowej, którą objął Edmund Bartłomiejczyk. W 1932 r. Szkoła Sztuk Pięknych uzyskała status Akademii. Była uczelnią jednowydziałową z kilkoma
katedrami, w tym ze wspomnianymi wcześniej Katedrami Grafiki Artystycznej i Użytkowej. Po śmierci Skoczylasa, Katedrę prowadził Leon Wyczółkowski, a po nim
Stanisław Ostoja-Chrostowski. W latach powojennych Akademia organizowała się na nowo. Wydział Grafiki związany był z Wydziałem Malarstwa, dopiero w 1968 r. wyodrębnił
się samodzielny Wydział Grafiki. Kierownikiem Pracowni Litografii został Józef Pakulski. Jego uczniami byli m.in. Janusz Przybylski, Tadeusz Łapiński, Jan Leśniak, Czesław Podgórski, Edward Dwurnik, Zygmunt
Magner czy obecnie prowadzący Pracownię Litografii Władysław Winiecki. W latach 1992-99 w prowadzeniu Pracowni współpracował z prof. Winieckim Andrzej Węcławski, obecny
dziekan Wydziału Grafiki. Wśród uczniów Profesora byli m.in. Błażej Ostoja-Lniski czy Małgorzata Dmitruk, obecnie pracownicy dydaktyczni Akademii.
Wystawa w galerii "Test" przy ul. Marszałkowskiej 34/50 czynna będzie do 28 sierpnia.
Jak poinformował portal Catholic News Agency, dziś papieżowi Leonowi XIV zaprezentowano okrągłą mozaikę przedstawiającą jego oficjalny portret papieski.
Zostanie on umieszczony w Bazylice św. Pawła za Murami na końcu prawej nawy świątyni. Będzie to już 267. taki portret.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.