Celina Borzęcka od najmłodszych lat pragnęła żyć jako mniszka w klasztorze. Pytała Boga o swoje powołanie, lecz za radą spowiednika i zgodnie z wolą rodziców wyszła za mąż. Była przykładną żoną i matką. Urodziła czworo dzieci, z których dwoje zmarło w niemowlęctwie. Gdy mąż został sparaliżowany, przez 5 lat pielęgnowała go i szukała pomocy u lekarzy. Po jego śmierci wróciła do pragnienia życia zakonnego. W tej nowej roli wykorzystała doświadczenie zdobyte w małżeństwie, które nauczyło ją miłości wymagającej czynów.

W Rzymie poznała o. Piotra Semenenkę, zmartwychwstańca. Razem z córką Jadwigą rozpoczęła tworzenie żeńskiej gałęzi tego zgromadzenia. Gdy po śmierci Semenenki proponowano rozwiązanie wspólnoty lub połączenie jej z inną, Celina nie ustąpiła. Zorganizowała szkołę dla dziewcząt, a potem kolejne placówki wychowawcze. Siostry zajmowały się też ubogimi dziećmi. Celina wierzyła, że odnowa społeczeństwa zaczyna się od wychowania człowieka.

„Przez krzyż i śmierć do zmartwychwstania i chwały” – to hasło stało się programem zmartwychwstanek. Jadwiga, z którą zakładała zgromadzenie, zmarła w wieku 43 lat. Po jej odejściu Celina nadal kierowała wspólnotą, odwiedzała siostry, troszczyła się o ich posługę. Dziś pokazuje Kościołowi, że o nadziei trzeba świadczyć czynem, zwłaszcza wtedy, gdy piętrzą się trudności.

Bł. Celina Borzęcka, zakonnica ur. 29 października 1833 r. zm. 26 października 1913 r.