Był początek lutego 1943 r. Leokadia od pewnego czasu więziona była w niemieckim obozie przejściowym w Zamościu. Panowały tam skrajnie trudne warunki. Dwie młodsze córki kobiety zmarły już z wycieńczenia. Najstarsza, 6-letnia Helena, była bliska śmierci. To zaledwie część dramatu, bo Leokadia była wówczas w 7. miesiącu ciąży, nosiła pod sercem najmłodsze dziecko – Annę. Nie widząc już dla siebie i dzieci ratunku, upadła pewnej nocy na kolana i modliła się o wypełnienie się woli Boga przez Maryję – jeśli taka Jego wola, niech zostaną ocalone, jeśli nie, to przyjmuje ten los.

Następnego dnia podczas apelu jej nazwisko nie zostało wyczytane, jakby nie znajdowała się na liście więźniów. Z Heleną na rękach ruszyła więc w stronę wyjścia, przeszła obok szpaleru uzbrojonych esesmanów i nie została zatrzymana przez nikogo. Wydostała się poza druty obozu. Rodzina wspomina, że przeszła obok Niemców „jakby niewidzialna”. Leokadia do końca życia mówiła, że uciekła „pod płaszczem Matki Bożej Gromnicznej”.

Dwa dni później jej mąż i rodzice zostali wywiezieni do Auschwitz. Ojciec Leokadii, Andrzej, zdjął w transporcie obrączkę, zawinął ją w kartkę z błogosławieństwem i adresem rodziny, po czym wyrzucił pakunek z wagonu w okolicach Krakowa. Ktoś go znalazł. Obrączka wróciła do córki.

Kule w pierzynie

W 1945 r., podczas sowieckiej obławy na żołnierzy AK ukrywających się w gospodarstwie Leokadii, podpalono jej dom. Zginęli partyzanci, jej mąż i siostra. Leokadia wybiegła z płonącego budynku, modląc się do Maryi. Owinęła się pierzyną – i to w niej utkwiły kule wystrzelone w stronę kobiety.

Przez kolejne dziesięciolecia Leokadia nosiła obrączkę ojca, pielgrzymowała na Jasną Górę i powtarzała najbliższym: „Bóg nie opuszcza”. Opieka, o której mówiła, nie oznaczała życia bez cierpienia. Jej bliscy ginęli, ona sama przechodziła przez wojnę i więzienie. Wiara podpowiadała jednak, że w tym wszystkim znajduje się Boża logika, a jej bliscy, którzy odeszli, nie zostali sami.

Powrót na Jasnej Górze

Anna, dziecko noszone przez Leokadię pod sercem w czasie ucieczki z obozu, przez lata pozostawała poza praktyką sakramentalną. Przełom przyszedł w 1983 r., podczas pielgrzymki Jana Pawła II na Jasną Górę. W rodzinnym świadectwie zapisały się jego słowa o tym, że właśnie tam Polacy „zawsze byli wolni”. Anna po latach przystąpiła do spowiedzi.

Dla syna Anny, Mariusza, był to także początek jego własnego powrotu do Boga. Jako młody człowiek przeżywał bunt i poważne problemy. Nawrócenie matki stało się dla niego punktem odniesienia. Po latach napisał, że na Jasnej Górze Maryja „uratowała duchowo życie” jego mamy, a przez nią również jego.

W 2015 r. po zabiegu Mariusz doznał zatoru płuca. Według relacji mężczyzny, jego szanse na przeżycie były bardzo małe. A mimo to przeżył. On sam także odczytuje to doświadczenie w perspektywie wstawiennictwa Matki Bożej Jasnogórskiej.

Obrączka wróciła do Matki

Po śmierci Leokadii rodzina nie chciała, by obrączka jej ojca, która w nadzwyczajny sposób wróciła do kobiety, została tylko domową pamiątką. W 2019 r. zawieziono ją na Jasną Górę jako wotum. Obrączka została umieszczona w jednej z sukienek Matki Bożej Częstochowskiej. Przedmiot, który miał być ostatnim pożegnaniem człowieka wiezionego na śmierć, po kilkudziesięciu latach znalazł się przed jasnogórskim obrazem. Dla tej rodziny to znak historii, w której kolejne pokolenia żywią to samo przekonanie: Maryja prowadzi ich do Boga, który nie opuszcza.