Najpierw lata II wojny światowej, pomoc rodzinom żydowskim, w końcu – ukończenie wymarzonych studiów medycznych i kurs o chorobach tropikalnych. Jego życie jednak od dzieciństwa zmierza ku kapłaństwu. Dwa powołania łączy, wstępując do zgromadzenia kombonianów. W kilka miesięcy po święceniach kapłańskich wyrusza do Afryki, z którą wiąże się do końca życia.

Szpital

W Kalongo, wiosce w północnej Ugandzie, prowadzi małą przychodnię. Z biegiem lat zmienia ją w nowoczesny szpital. Zakłada szkołę dla położnych. Potrafi łączyć życie kapłańskie z tym medycznym. Jest świetnym chirurgiem. Często modli się przed rozpoczęciem pracy, a w wyjątkowo trudnych sytuacjach prosi pacjenta, aby modlił się razem z nim. Kiedy odprawia Mszę św., jest w niej zatopiony. Choć nie zna idealnie języka, ludzie słuchają go z szacunkiem i uwagą.