Przez siedem lat dane mi było, jako wikariuszowi parafii pw. św. Mikołaja w Głogowie, współpracować z ks. Zbigniewem Kutzanem, ówczesnym proboszczem tej parafii. Było to w latach 1975-82, kiedy to Głogów przeżywał swój szczególny okres rozwoju z racji powstającego Zagłębia Miedziowego. Powiększająca się liczba mieszkańców i budowa nowych osiedli mieszkaniowych rodziły potrzebę tworzenia nowych parafii, a co za tym idzie - budowania nowych świątyń. Ks. dziekan Z. Kutzan odegrał bardzo znaczącą rolę w procesie tworzenia nowej struktury administracji kościelnej na terenie rozbudowującego się miasta Głogowa.
Powiększająca się liczba mieszkańców przybywających z różnych stron Polski domagała się podejmowania szczególnych działań duszpasterskich, których celem była pomoc nowo przybyłym mieszkańcom Głogowa w ich adaptacji w nowym miejscu i włączeniu się w życie duchowe tego miasta. Trzeba tutaj podkreślić, że byli to przede wszystkim ludzie młodzi, którzy wiązali wielkie nadzieje z nowym miejscem zamieszkania. Młode małżeństwa i rodziny, młodzi ludzie pragnący założyć swoje własne "gniazda rodzinne". W tych latach pojawiła się także liczna grupa młodej inteligencji, absolwentów głównie ośrodków uniwersyteckich Wrocławia i Poznania. Wielu z nich, związanych w okresie studenckim z duszpasterstwem akademickim, w nowej sytuacji życiowej, w nowym miejscu zamieszkania artykułowało swoje potrzeby pod adresem miejscowego duszpasterstwa.
Powyższe okoliczności określały niejako strategię duszpasterską, były swoistymi znakami czasu dla głogowskich duszpasterzy. I trzeba wyraźnie powiedzieć, że Ksiądz Dziekan z niezwykłym zrozumieniem i wyczuciem podchodził do tych potrzeb. Troska o duszpasterstwo małżeństw i rodzin oraz młodzieży była mocną stroną strategii pastoralnej podejmowanej w tych latach przez duszpasterzy, którym przewodził ks. Zbigniew Kutzan. Zawsze otwarty na nowe inicjatywy, wspierający duchowo i materialnie rodzące się nowe dzieła, które służyły procesowi formacji oraz integracji środowiska duszpasterskiego.
Na szczególne podkreślenie zasługuje troska o duszpasterstwo młodzieży, czego owocem była wokalno-muzyczna schola posługująca nie tylko w parafii, ale i w rozlicznych dziełach diecezjalnych, oraz pierwsza w naszej diecezji piesza pielgrzymka, która ma już tradycję dwudziestu trzech lat i wycisnęła swoje szczególne znamię w duchowości młodego pokolenia na ziemi głogowskiej. Godna odnotowania jest także inicjatywa duszpasterska ogarniająca swoją troską młode małżeństwa wnoszące do życia parafialnego swoje doświadczenia życia duchowego z okresu studenckiego związanego z duszpasterstwem akademickim. Był to szczególny przyczółek inteligencji katolickiej spełniający ważną rolę opiniotwórczą w środowisku głogowskim tamtych lat.
Ważnym przejawem troski duszpasterskiej wobec powiększającej się liczby dzieci i młodzieży w tamtym okresie była inicjatywa zorganizowania w Głogowie przy parafii pw. św. Mikołaja Studium Katechetycznego, przygotowującego świeckich katechetów do pracy katechetycznej. Dzięki temu dziełu, któremu patronował ks. Zbigniew Kutzan, można było lepiej obsłużyć potrzeby katechetyczne nie tylko samego miasta Głogowa, ale całego regionu wspomagając duszpasterzy, którzy niejednokrotnie w tym okresie mieli tygodniowo do 40 godzin katechezy.
Trudno nie odnotować roli ks. Zbigniewa Kutzana w okresie związanym z wydarzeniami Sierpnia 80 roku oraz dramatem stanu wojennego. Jego wielki autorytet i ojcowska postawa były wsparciem dla wielu zaangażowanych w dzieło budowania wolnej ojczyzny. Rodziny ofiar stanu wojennego mogły zawsze liczyć na jego pomoc. Szedł z posługą duszpasterską do głogowskiego ośrodka internowania, niosąc pociechę i materialną pomoc osobom internowanym.
W tamtym też okresie na plan pierwszy wysunęła się troska duszpasterska wobec środowiska nauczycieli. Niezapomniany dzień 14 października 1980 r. - Dzień Nauczyciela, zgromadził liczną rzeszę nauczycieli na wspólnym świętowaniu w kościele pw. Bożego Ciała. Było to pierwsze tak liczne zgromadzenie pedagogów ziemi głogowskiej od zakończenia II wojny światowej, dających publicznie świadectwo wiary. Spotkanie pełne wzruszeń, ale i nadziei na możliwość podjęcia owocnej współpracy w dziele wychowania młodego pokolenia Polaków. W świątyni towarzyszyło nam hasło: "Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie". To historyczne wydarzenie zaowocowało powrotem znaku krzyża do sali szkolnej, które dokonywało się w niezwykle uroczystej formie i przy pełnej akceptacji i udziale rodziców, nauczycieli oraz uczniów. Niestety, stan wojenny uniemożliwił kontynuowanie tej inicjatywy.
W ocenie działalności ks. Zbigniewa Kutzana należy podkreślić także jego troskę związaną z odbudową kościoła Bożego Ciała. Zniszczona świątynia pojezuicka, dzięki wytrwałej i ofiarnej pracy Księdza Proboszcza, odzyskiwała swoją świetność i dostojeństwo pośród powojennych zgliszcz i ruin Starówki Głogowskiej. Przylegający do kościoła kompleks poklasztorny stał się w 1982 r plebanią i docelowym ośrodkiem duszpastersko-katechetycznym, a jeszcze później także diecezjalnym ośrodkiem rekolekcyjnym.
We wszystkich tych działaniach jawi nam się postać człowieka i kapłana o wielkiej kulturze osobistej, delikatności i szacunku dla drugiego człowieka. Zawsze znajdujący czas, by zatrzymać się z troską przy potrzebującym człowieku. We wspólnocie kapłańskiej, parafialnej i dekanalnej spełniający rolę zarówno ojca, jak i współbrata otwartego na dialog i współpracę, budującego pomosty i scalającego wspólnotę kapłańską. Te cechy dostrzeżone przez bp. Wilhelma Plutę zaowocowały powierzeniem ks. Zbigniewowi Kutzanowi odpowiedzialnej funkcji diecezjalnego ojca duchownego dla kapłanów.
Odchodząc z parafii pw. św. Mikołaja na samodzielną placówkę, po siedmiu latach współpracy duszpasterskiej z ks. prał. Kutzanem, zabrałem ze sobą bardzo bogaty posag świadectwa wiary i życia niezwykle pięknej postawy tego człowieka i kapłana. Jest mi on pomocny do dziś i jestem wdzięczny Panu Bogu za ten wspaniały okres minionych siedmiu lat pracy duszpasterskiej w Głogowie pod przewodnictwem tego wspaniałego Proboszcza. ´